Postanowienie SN z 25 lipca 2007, sygn. V CSK 235/07
Data orzeczenia
25 lipca 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jan Górowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lipca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski
w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o.
w B.
przeciwko Województwu O.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2007 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 29 grudnia 2006 r.,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz
pozwanego kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
2
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3984
§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:
oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono
zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich
uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia
z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Są to tzw. elementy
konstrukcyjne tego nadzwyczajnego, wysoce sformalizowanego środka
zaskarżenia i dlatego niezachowanie któregokolwiek z nich skutkuje jego
odrzucenie a limine.
Nie czyni zadość warunkowi określonemu w art. 3984
§ 1 k.p.c.
sformułowanie wniosku „o uchylenie zaskarżonego wyroku”, bez oznaczenia
zakresu żądanego uchylenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
13 października 2005 r., II PZ 39/05, OSNP 2006, nr 17-18, poz. 274).
Wymagania skargi kasacyjnej, w porównaniu z kasacją, są surowsze
albowiem aktualny środek winien zawierać wyraźnie sformułowany wniosek
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie wskazujące na
występowanie co najmniej jednej z przesłanek objętych hipotezą art. 3989
§ 1 k.p.c.
Skarżąca w tej materii odwołała się do „patologicznego działania organów
wojewódzkich i ministerstwa” odpowiedzialnych za pobieranie w latach 1992 - 1995
opłat środowiskowych. Podniosła także, że fundusz ochrony środowiska nie
stanowi struktur wojewódzkiej administracji samorządowej. Pośrednio więc
wskazała, podobnie jak Sąd Apelacyjny, że sprawcą szkody były organy władzy
publicznej, a nie pozwana jednostka samorządu terytorialnego. Trzeba bowiem
zauważyć, że ostatecznie na skutek oświadczenia pełnomocnika powódki na
rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. roszczenie zostało rozstrzygnięte na gruncie
odpowiedzialności deliktowej.
Wprawdzie skarżąca powołała się także na konieczność ujednolicenia
orzecznictwa, niemniej nie wskazała żadnych sprzecznych orzeczeń. Przytoczenie
fragmentów dyskusji z posiedzenia Komisji Nadzwyczajnej rozpatrującej projekt
3
ustawy kompetencyjnej z dnia 15 września 1998 r. nie może być zakwalifikowane
jako przedstawienie zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.
Wskazanie zagadnienia prawnego polega na jego sformułowaniu w postaci
jurydycznego wywodu i wskazaniu dlaczego jest ono istotne, z przytoczeniem
argumentów prawnych, które mogą prowadzić do różnych wyników (por. np.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05,
niepublikowane, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15-16,
poz. 243, uchwałę połączonych Izb Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych i Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02,
OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, na podstawie, art.
3986
§ 3 k.p.c., a o kosztach na zasadzie określonej w art. 98 k.p.c.
kg