Postanowienie SN z 25 lipca 2007, sygn. III CNP 53/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
apelacja
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
25 lipca 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lipca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper
w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej
Szpitala […]
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia Małopolskiemu Oddziałowi
Wojewódzkiemu w Krakowie oraz Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez
Ministra Finansów i Ministra Zdrowia
o zapłatę ,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2007 r.,
na skutek skargi strony powodowej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w K.
z dnia 10 marca 2005 r.,
odrzuca skargę i nie obciąża strony powodowej kosztami
postępowania wywołanego skargą.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala […]od wyroku
sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2004 r.
Wyrok Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył skargą o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie wnosząc wcześniej kasacji.
Podnosił, że w sprawie zachodzą przesłanki zastosowania art. 4241
§ 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie
została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze
przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten
wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę
przysługujących jej środków prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje
art. 4241
§ 2 k.p.c., który w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej
środków prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej lub
drugiej instancji uzależnia od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:
istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem
o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad
porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC
2006, nr 6, poz. 113). Wniesienie skargi od orzeczenia sądu pierwszej instancji na
podstawie art. 4241
§ 2 k.p.c. nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli możliwa jest
zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków
prawnych.
W przedmiotowej sprawie wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 4241
§
2 nie występuje. Zaniechanie przez powoda, korzystającego w postępowaniu
apelacyjnym z profesjonalnego zastępstwa procesowego, z wniesienia kasacji
3
ocenić należy, przy braku w skardze twierdzeń uzasadniających odmienne
stanowisko, jako świadomą rezygnację z kontynuowania procesu. Nieskorzystanie
przez powoda z przysługującego mu prawa do wniesienia kasacji nie może być
więc zakwalifikowane jako przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 4241
§ 2 k.p.c.
Kwalifikacja tak wiąże się z sytuacjami szczególnymi, w których strona nie mogła
skorzystać ze środka zaskarżenia np. z powodu ciężkiej choroby, klęski żywiołowej,
katastrofy (postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr
6, poz. 113).
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. odrzucił
skargę oraz na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821
oraz 42412
k.p.c.
orzekł o kosztach postępowania.
kg.
orzekł o kosztach postępowania.
kg