Wyrok z 2 marca 2016, sygn. II K 956/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 2 marca 2016 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia–Śródmieścia we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Kochan

Protokolant: Sylwia Sobczak - Piżuch

przy udziale Agaty Byczkowskiej - Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieście

po rozpoznaniu sprawy:

P. D.

syna P. i A. z domu D.

urodzonego (...) w miejscowości W.

PESEL: (...)

oskarżonego o to, że:

I. w okresie od 11 do 12 czerwca 2015 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, z mieszkania zabrał w celu przywłaszczenia laptop marki A. z torbą o wartości 2000 zł, dysk twardy zewnętrzny 1 terabajt o wartości 300 zł, portfel o wartości 150 zł, pieniądze w kwocie 80 zł, kartę bankomatową (...) Bank (...) i kartę M., tj. mienie o łącznej wartości 2530 zł na szkodę A. R.,

tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. i art. 278 § 5 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

II. w dniu 12 czerwca 2015 roku we W., działając w warunkach przestępstwa ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem A. R., w ten sposób, że posługując się wcześniej skradzioną kartą bankomatową (...) Bank (...) zakupił różne towary o łącznej wartości 146,50 zł na szkodę A. R.,

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k.

* * *

I. uznaje P. D. za winnego czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i art. 278 § 5 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II. uznaje P. D. za winnego czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierza karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV. na podstawie art. 624 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od kosztów procesu w całości, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W nocy z 11 na 12 czerwca 2015 r. we W. P. D., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, z wynajmowanego przez A. R. mieszkania, wykorzystując okoliczność, że drzwi do tego mieszkania były otwarte, zabrał w celu przywłaszczenia należące do niej laptop marki A. z torbą o wartości 2000 zł, dysk twardy zewnętrzny o pojemności 1 terabajt o wartości 300 zł, portfel o wartości 150 zł, pieniądze w kwocie 80 zł, kartę bankomatową (...) Bank (...) i kartę M., tj. mienie o łącznej wartości 2 530 zł.

Dowód

- wyjaśnienia oskarżonego - k.30

- zeznania świadka A. R. - k.2-3

Nad ranem w dniu 12 czerwca 2015 r. P. D., posługując się wcześniej skradzioną A. R. kartą bankomatową (...) Bank (...), zakupił w sklepie przy ul. (...) we W., różne towary, w tym artykuły spożywcze i papierosy, o łącznej wartości 146,50 zł, a kartę bankomatową wyrzucił następnie do rzeki.

Dowód:

- wyjaśnienia oskarżonego - k.30

- zeznania świadka A. R. - k.2-3

- wydruk historii operacji na rachunku bakowym A. R. - k.6

Oskarżony P. D. ma 21 lat. Jest bezdzietnym kawalerem. Posiada wykształcenie podstawowe bez wyuczonego zawodu.

Oskarżony był w przeszłości dwukrotnie karany sądownie.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II K 609/12, prawomocnym z dniem 12 września 2013 r., P. D. został skazany za czyn z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za czyn z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za czyn z art. 224 § 2 k.k. oraz za czyn z art. 226 § 1 k.k. na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II K 334/14, prawomocnym z dniem 26 lipca 2014 r., P. D. został skazany za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Wyrokiem tym wymierzono mu również karę grzywny.

Dowód:

- dane osobopoznawcze - k.29

- dane o karalności - k. 33-34

- odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 4 września 2013 r.,

sygn. akt II K 609/12 k.38-40, 41-43

Sąd zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie do tutejszego Sądu wpłynął wniosek prokuratora (k.78-80) o wydanie, na zasadzie art. 335 § 1 k.p.k., bez przeprowadzenia rozprawy, wyroku skazującego wobec P. D., któremu zarzucono popełnienie czynu z art. 278 § 1 k.k. i art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a także czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Oskarżony P. D. w toku postępowania przygotowawczego (k. 29-30), przesłuchany w dniu 23 lipca 2015 r., przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyjaśniając, iż działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wszedł na jedną z posesji, a następnie zszedł do piwnicy jednego z domów jednorodzinnych gdzie znajdował się osobny lokal mieszkalny. Korzystając z okoliczności, iż drzwi do tego mieszkania były otwarte zabrał w celu przywłaszczenia torbę z laptopem, w której jak się później okazało był również twardy dysk, karta bankomatowa i pieniądze. Oskarżony wskazał ponadto, iż na pobliskiej pętli tramwajowej, korzystając ze skradzionej wcześniej karty bankomatowej zakupił jedzenie i papierosy, po czym kartę wyrzucił do O.. Oskarżony nie wniósł żadnych zarzutów, co do treści protokołu przesłuchania z dnia 23 lipca 2015 r. (k. 30 verte).

W toku postępowania przygotowawczego oskarżony P. D. w dniu 23 lipca 2015 r. wniósł (k.31) o nieprzeprowadzenie rozprawy i orzeczenie kary w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a następnie w dniu 1 grudnia 2015 r. oświadczył (k.61), że w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem poddaje się dobrowolnie jednostkowej karze 6 miesięcy pozbawienia wolności za pierwszy z zarzucanych mu czynów, jednostkowej karze 8 miesięcy pozbawienia wolności za drugi z zarzucanych mu czynów oraz karze łącznej za te czyny w wymiarze 1o miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania przy jednoczesnym zwolnieniu z kosztów i opłat sądowych.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w toku postępowania przygotowawczego materiału dowodowego wyjaśnienia oskarżonego nie budzą wątpliwości. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, tj. w zeznaniach świadka – pokrzywdzonej A. R. (k.4-5), która wskazała na czas i miejsce kradzieży oraz podała wartość skradzionych jej przedmiotów, a także w wydruku z historii operacji na jej rachunku bankowym prowadzonym przez (...) Bank (...) (k.6).

Sąd nie znalazł również podstaw do kwestionowania autentyczności i mocy dowodowej zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów w postaci danych o karalności oskarżonego czy odpisu wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 4 września 2013 r.

W ocenie Sądu okoliczności popełnienia zarzucanego P. D. czynu nie budzą zatem wątpliwości, zaś postawa oskarżonego, który przyznał się do jego popełnienia wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięta mimo nieprzeprowadzenia rozprawy.

W świetle wyjaśnień samego oskarżonego nie ulegało wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona przestępstwa kradzieży sankcjonowanego przepisem art. 278 § 1 k.k. i przestępstwa kradzieży z art. 278 § 5 k.k. karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego.

Dyspozycję art. 278 § 1 k.k. wypełnia ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Kradzież jest przestępstwem umyślnym o charakterze kierunkowym, którego można dopuścić się jedynie w zamiarze bezpośrednim - w celu przywłaszczenia. Cel przywłaszczenia oznacza zamiar postąpienia z przedmiotem zaboru, tak, jakby się było jego właścicielem (włączenia do swego stanu posiadania, sprzedaży, zużycia, podarowania innej osobie, a nawet porzucenia - por. wyrok SN z dnia 5 maja 1999 r., sygn. akt V KKN 406/97, Orz. Prok. I Pr. 2000, nr 4, poz. 6). Przez zabór należy rozumieć z kolei wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby nią władającej (właściciela, posiadacza lub dzierżyciela) i objęcie we własne władanie. Chodzi tutaj o faktyczne władztwo nad rzeczą, które w wyniku zaboru zostaje, wbrew woli posiadacza, naruszone. Dyspozycję art. 278 § 5 k.k. wypełnia natomiast ten, kto kradnie kartę uprawniającą do podjęcia pieniędzy z bankomatu.

Oskarżony zabierając z mieszkania A. R. należące do niej laptop marki A. z torbą, dysk twardy zewnętrzny, portfel, pieniądze, kartę bankomatową (...) Bank (...) i kartę M. działał z zamiarem przywłaszczenia tych rzeczy. Oczywista, w ocenie Sądu, pozostaje również wina oskarżonego, który zarzucanego mu czynu dokonał będąc niewątpliwie świadomym jego bezprawności. Nie znajdował się również w anormalnej sytuacji motywacyjnej.

Podobnie w świetle wyjaśnień samego oskarżonego nie ulega wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona przestępstwa oszustwa sankcjonowanego przepisem art. 286 § 1 k.k.

Dyspozycję art. 286 § 1 k.k. wypełnia bowiem ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Przy czym stronę podmiotową oszustwa stanowi zamiar bezpośredni. Jest to tak zwane przestępstwo kierunkowe, co jednoznacznie wynika z użytego przez ustawodawcę wyrażenia „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”.

W przedmiotowej sprawie oskarżony dokonując zakupów przy pomocy wcześniej skradzionej A. R. karty bankomatowej zrealizował znamiona przestępstwa oszustwa stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. Również i tego czynu oskarżony dopuścił się będąc świadomym jego bezprawności, wprowadza bowiem w błąd co do własności karty, a co za tym idzie tego, kto jest dysponentem zgromadzonych na rachunku środków.

Zastrzeżeń Sądu nie budzi też uzgodniona pomiędzy oskarżonym a Prokuratorem kara w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności za pierwszy z zarzucanych mu czynów oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności za drugi z zarzucanych mu czynów. Za takim stwierdzeniem przemawia w szczególności wartość szkody oraz brak jej naprawienia nawet w najmniejszej części. Okolicznością obciążającą jest również dwukrotna uprzednia karalność oskarżonego oraz fakt, iż dopuścił się zarzucanych mu czynów w niedługim czasie po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II K 609/12, którym został skazany na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby oraz wyroku tego Sądu z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II K 334/14, którym został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Popełnienie przez oskarżonego kolejnych przestępstw w okresie próby jednoznacznie świadczy o jego zdemoralizowaniu oraz o lekceważącym stosunku oskarżonego do obowiązujących norm prawnych,

Odnosząc się do wymierzonej oskarżonemu, a wnioskowanej przez Prokuratora po uzgodnieniu z oskarżonym, kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania należy wskazać, iż z uwagi na okoliczność, iż czyny oskarżonego zostały popełnione w krótkim odstępie czasowym oraz godzą w to samo dobro prawnie chronione zachodzą przesłanki do zastosowania zasady asperacji.

Mając na względzie powyższe okoliczności należy uznać zaproponowaną przez Prokuratora, a uzgodnioną wcześniej z P. D., karę za adekwatną do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów. W tym miejscu należy zauważyć, iż w świetle art. 69 § 1 k.k. warunkowe zawieszenie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności byłoby niemożliwe, albowiem w czasie popełnienia przestępstwa oskarżony był już, i to dwukrotnie skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Trzeba też wskazać, że złożenie wniosku w trybie art. 335 k.p.k. ma swoje także dalej idące konsekwencje. Jak bowiem wynika z art. 447 § 5 k.p.k., podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4, związane z treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w art. 343 k.p.k. Oznacza to, że zarzuty odwołującego się nie mogą dotyczyć ani błędu w ustaleniach faktycznych, ani rażącej niewspółmierności kary. Oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czyn i stan faktyczny nie budził wątpliwości ani w postępowaniu przygotowawczym, ani w postępowaniu przed Sądem, per facta concludentia jest on zatem tym, który stanowi o opisie i kwalifikacji czynu. Kwestia wysokości kary jest kompromisem między oczekiwaniem skazanego a wolą oskarżyciela zaakceptowanym przez Sąd.

Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego, Sąd, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zgodnie z wnioskiem Prokuratora, zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.