Wyrok z 22 marca 2016, sygn. X GC 1467/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 marca 2016 roku

Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie Wydział X Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Olga Zawicka

Protokolant: stażysta Aneta Mrówczyńska

po rozpoznaniu dnia 9 marca 2016 roku w S.

na rozprawie

sprawy z powództwa Fabryka (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.

przeciwko „(...) - I. P. (1), M. P. (1)” spółki jawnej w S.

o zapłatę

utrzymuje w mocy w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla z dnia 2 października 2015 r., wydany przez Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie w sprawie o sygn. akt X GNc 2180/15.

Sygn. akt X GC 1467/15

Sprawa rozpoznawana w postępowaniu zwykłym

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 25 września 2015 roku powódka Fabryka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła o zasądzenie od pozwanej „(...) – I. P. (2), M. P. (2)” spółki jawnej w S. kwoty 36.422,55 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu oraz kosztami postępowania. Uzasadniając żądanie pozwu powódka wskazała, że strony zawarły umowę na podstawie której powódka zobowiązała się do wykonania na rzecz pozwanej projektu i składu ulotki, druku katalogu, projektu opakowania oraz druku na opakowaniach. Pozwana za wykonanie powyższego zapłacić miała łączną kwotę 31.448 zł. Pozwana na zabezpieczenie roszczeń z tytułu wyżej wymienionej umowy wystawiła weksel własny, który miał być wypełniony przez powódkę w razie braku zapłaty kwoty wynikającej z wyżej wymienionej umowy oraz odsetek ustawowych. W związku z niezapłaceniem należności, pomimo skierowanego do pozwanej wezwania, powódka uzupełniła weksel o kwotę jej należną tj. 36.422,55 zł, na którą składają się 31.448 zł tytułem należności głównej oraz 4.934,55 zł tytułem odsetek za okres od dnia 25 marca 2014 r. do dnia 21 września 2015 r.

W dniu 2 września 2015 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla, uwzględniając roszczenie powódki w całości.

W dniu 26 października 2015 roku pozwana złożyła zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, wnosząc o uchylenie nakazu zapłaty i oddalenie powództwa. Pozwana wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie projektowania i sprzedaży mebli kuchennych (...) Fabryki (...). Podniosła, że nigdy nie korzystała z usług powódki, jednakże pozostaje w wieloletnich stosunkach gospodarczych i towarzyskich z P. E. (1), mężem E. Z. (1), prezesa i jedynego wspólnika powódki. Pozwana i P. E. (1) świadczyli sobie wzajemnie usługi, udzielali pożyczek. Pozwana wskazała, że wykonała usługi na rzecz teściowej P. E. (1). Pozwana podniosła ponadto, że zabezpieczona wekslem należność, na której podstawie został wydany przedmiotowy nakaz zapłaty, w rzeczywistości nie istnieje gdyż powódka nie wykonała żadnej z wyszczególnionych w załączonej do pozwu fakturze czynności. Zdaniem pozwanej w szczególności nie wykonała projektu ulotek, a jedyną usługą tego typu wykonaną przez powódkę było zaprojektowanie ulotki we wrześniu 2015 r., w związku z czym wystawiła ona fakturę w wysokości 492 zł, którą pozwana zapłaciła w terminie. Pozwana wskazała, że nie ma potrzeby korzystać z katalogów przygotowanych specjalnie dla jej asortymentu. Nie potrzebowała wykonania na jej rzecz projektu opakowań, druku opakowań, gdyż nie sprzedaje towaru, który należy dodatkowo zapakować.

Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. powódka ustosunkowała się do twierdzeń pozwanej zawartych w zarzutach od nakazu zapłaty podtrzymała dotychczasowe stanowisko i wskazała, że wykonała na rzecz pozwanej projekt i skład ulotki, druk katalogu, projekt opakowania, druk na opakowaniach, wywodząc że strony prowadziły korespondencję mailową w przedmiocie wyżej wymienionych czynności.

Na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. pełnomocnik pozwanej wskazał, że między stronami istniało inne zobowiązanie niż to, którego wykonanie rzekomo zabezpieczał weksel. Okoliczności w tym zakresie miały zostać przedstawione w zeznaniach świadków i stron.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana „(...) - I. P. (2), M. P. (2)” spółka jawna w S. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży mebli oraz sprzętu AGD. Wspólnikiem pozwanej, uprawnionym do jej reprezentacji jest M. P. (1). Pozwana prowadzi salon firmowy mebli kuchennych, jest przedstawicielem (...) Fabryki (...). Pozwana otrzymuje meble i sprzęt zapakowane przez ich dostawców. Otrzymuje od (...) Fabryki (...) materiały reklamowe.

Pozwana prowadzi również działalność gastronomiczną.

Okoliczność niesporna, a nadto dowód:

- zeznania wspólnika pozwanej M. P. (1) k. 83-86

- zeznania wspólnika pozwanej I. P. (1) k. 86

- zeznania świadka K. B. (1), k. 77

- zeznania świadka D. P., k. 78

- zeznania świadka G. W., k. 79

Powódka Fabryka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. prowadzi działalność wydawniczą i fotograficzną, produkuje materiały reklamowe. Prezesem zarządu pozwanej jest E. Z. (2). Mężem E. Z. (2) jest P. E. (1). P. E. (1) jest reprezentantem spółki (...), która prowadzi agencje reklamową.

P. E. (1) oraz M. P. (1) znają się. Wielokrotnie spotykali się w sprawach zawodowych. Spółka (...) wykonywała projekty ulotek reklamowych dla pozwanej spółki.

Okoliczność niesporna, a nadto dowód:

- zeznania wspólnika pozwanej M. P. (1) k. 83-86

- zeznania wspólnika pozwanej I. P. (1) k. 86

- zeznania reprezentanta powódki E. Z. (2), k. 82 -83

Powódka Fabryka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. oraz pozwana (...) spółka jawna w S. zawarły umowę, której przedmiotem miało być wykonanie przez powódkę na rzecz pozwanej projektu i składu ulotki, druku katalogu, projektu opakowania, druku na opakowaniach. Z tytułu tego wystawiona została w dniu 10 marca 2014 roku faktura VAT (...) na kwotę 31.448 zł. Termin płatności ustalony został na dzień 24 marca 2014 r. W jej treści wskazano, że stanowi ona dowód wydania towaru i wezwania do zapłaty. Faktura została odebrana i zaakceptowała przez wspólnika pozwanej M. P. (1). Nie została zaksięgowana przez pozwaną.

W dniu 10 marca 2014 roku na zabezpieczenie roszczeń wynikających w wyżej wymienionej umowy pozwana wystawiła weksel in blanco.

Dowód:

- weksel k. 6

- faktura VAT (...), k. 7

- oświadczenie k. 30

- zeznania reprezentanta powódki E. Z. (2), k. 82 -83

Pomiędzy pracownikami powódki a pozwanej przeprowadzane były rozmowy dotyczące wykonania umowy, między innymi dotyczące wyglądu ulotki. Umowa ta została przez powódkę wykonana. Projekt opakowań i ulotki wykonywał T. R., który współpracował również ze spółką (...).

Dowód:

- korespondencja mailowa, k. 62-67

- zeznania świadka T. R., k. 81

- zeznania świadka P. Z., k. 80-82

W dniu 9 kwietnia 2015 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty należności wynikającej z faktury VAT (...), to jest kwoty 31.448 zł wraz z odsetkami ustawowymi w kwocie 4.272,88 zł. Pozwana otrzymała powyższe wezwanie do zapłaty, jego odbiór potwierdził wspólnik pozwanej M. P. (1). Pozwana nie ustosunkowała się do wezwania.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty, k. 8

- zeznania wspólnika pozwanej M. P. (1) k. 83-86

W związku z brakiem zapłaty należności przez pozwaną, powódka dnia 21 września 2015 roku wypełniła weksel na kwotę 36.422,55 zł. Weksel nie został przez stronę pozwaną wykupiony.

Dowód:

- weksel, k. 6

- zeznania reprezentanta powódki E. Z. (2), k. 83

Pozwana wykonała na rzecz K. Z., matki prezesa zarządu powódki usługę polegającą na wykonaniu mebli kuchennych. Zamówienie zostało złożone przez P. E. (1) 30 kwietnia 2015 roku. W jego treści wskazano, że kwota brutto do zapłaty za meble, blat granitowy oraz sprzęt AGD to 25.215 zł, natomiast dodatkowy koszt montażu płatny po jego zakończeniu firmie montującej to 2.000 zł. (...) zostały wykonane przez (...) Fabrykę (...).

Dowód:

- zeznania wspólnika pozwanej M. P. (1) k. 83-86

- zeznania świadka K. B. (1), k. 77

- zeznania świadka D. P., k. 78

- zeznania świadka G. W., k. 79

- zamówienie,k.31-34

- zlecenie produkcyjne, k. 35-36

Powódka zawierała z pozwaną umowę dotyczącą składu ulotki Samsung, z tytułu czego powódka wystawiła w dniu 22 września 2015 r. fakturę proforma na kwotę 492 zł. Ulotka ta została przez powódkę zaprojektowana. W dniu 29 września 2015 r. pozwana dokonała zapłaty na rzecz powódki kwoty 492 zł.

Dowód:

- faktura proforma, k. 37

- ulotka, k. 38

- potwierdzenie przelewu k. 39

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się uzasadnione w całości.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony postępowania, zeznań świadków P. Z., T. R., K. B. (2), D. P., G. W. oraz reprezentantów strony - E. Z. (2), M. P. (1) i I. P. (1). Zeznania wspólników pozwanej spółki Sąd w ograniczonym zakresie poczynił podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że nie znajdowały one poparcia w pozostałym, zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym.

W niniejszej sprawie powódka dochodzi od pozwanej zapłaty na podstawie weksla in blanco, który został wypełniony po bezskutecznym wezwaniu pozwanej do zapłaty należności głównej, wynikającej z faktury VAT (...) w wysokości 31.448 zł oraz kwoty skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w wysokości 4.272,88 zł. Wskazana faktura dotyczyła należności za wykonanie projektu i składu ulotki, druk katalogu, projekt opakowania, druk na opakowaniach i została zaakceptowała przez przedstawiciela strony pozwanej. Zasadność powództwa powódka wywodziła z faktu uzupełnienia weksla in blanco zgodnie z treścią zaakceptowanej przez pozwaną faktury i przyjętego bez zastrzeżeń wezwania do zapłaty.

Niniejszy proces zainicjowany został pozwem w postępowaniu nakazowym na podstawie weksla. Przedłożony wraz z pozwem uzupełniony weksel in blanco miał charakter gwarancyjny, wedle twierdzeń powódki miał zabezpieczać jej roszczenia wynikające z zawartej z pozwaną umową o dzieło. Powyższe uprawniało pozwaną do zgłaszania zarzutów dotyczących stosunku podstawowego, a to w związku z brzmieniem art. 10 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe. Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (tak też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2008r., sygn. II CSK 522/07, LEX nr 496389; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 1981r., sygn. IV PRN 6/81, opubl. w OSNC 1981/11/225).

Fakt, iż powództwo obejmowało roszczenie wekslowe determinował rozkład ciężaru dowodu w tej sprawie po złożeniu zarzutów od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Sama dopuszczalność zgłaszania zarzutów ze stosunku podstawowego nie zmienia faktu, że to na pozwanej spoczywał ciężar wykazania że weksel został wypełniony niezgodnie z porozumieniem, deklaracją wekslową. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis art. 6 k.c. nakazuje obarczyć negatywnymi konsekwencjami nieudowodnienia pewnych faktów stronę opierającej swoje powództwo lub obronę na twierdzeniu o istnieniu tego faktu. Osadzenie dyspozycji art. 6 k.c. w realiach procesu z weksla gwarancyjnego in blanco implikuje przerzucenie dowodu przeciwnego istnienia wierzytelności, której zabezpieczeniem pozostaje weksel, na pozwanego (dłużnika) w związku z domniemaniem istnienia wierzytelności, które powstało na skutek wystawienia i wydania weksla. Nie ma podstaw, aby ciężar dowodzenia okoliczności ze stosunku podstawowego uzasadniający uzupełnienie weksla przerzucać na wierzyciela wekslowego (uchwała Sądu Najwyższego z 7 stycznia 1967 r., sygn. akt III CZP 19/66, opubl. w OSNCP 1968/5 poz. 79; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 17 październik 2012 r., sygn. akt I ACa 541/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt VI ACa 383/11, opubl. w G. Prawna (...); wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI ACa 118/08, opubl. w Biul.SAKa 2008/3/31; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2000 r., sygn. akt V CKN 136/00, opubl. w OSNC 2001/6/89).

Co do zasady zatem pozwana, pomimo abstrakcyjnego charakteru zobowiązania wekslowego i obowiązujących na gruncie ustawy Prawo wekslowe ograniczeń co do badania stosunku podstawowego, z istnieniem którego wiązało się uzupełnienie weksla, uprawniona była do kwestionowania prawidłowości wypełnienia weksla. Nieprawidłowe wypełnienie weksla stanowi bowiem dla dłużnika podstawę do sformułowania zarzutów opartych na treści art. 10 ustawy Prawo wekslowe, wywodzenia że weksel został wystawiony wbrew woli i umowie stron. Zobowiązanie wekslowe nie powstaje bowiem w sytuacji gdy weksel in blanco został wypełniony przez odbiorcę niezgodnie z porozumieniem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II CSK 238/09, Lex 1314512).

Pozwana w wywiedzionych zarzutach od nakazu zapłaty kwestionowała fakt istnienia zobowiązania, które weksel miał zabezpieczać. Twierdziła, że zobowiązanie określone w fakturze VAT (...) nigdy nie powstało. Na rozprawie pozwana podniosła również, że weksel został wypełniony niezgodnie z ustaleniami stron, powołując się istnienie pomiędzy stronami innego zobowiązania w wysokości 23.000 zł, wynikającego z umowy pożyczki i wręczenie weksla in blanco w związku z zawarciem takiej umowy pomiędzy M. P. (1) a P. E. (1). W istocie obydwa zarzuty sprowadzały się zatem do kwestionowania faktu wypełnienia weksla zgodnie z porozumieniem wekslowym.

W tym miejscu wskazać należy, że powódka nie przedłożyła dokumentu deklaracji wekslowej, z której wynikałaby treść porozumienia stron co do sposobu wypełnienia weksla. W swych zeznaniach przedstawicielka powódki wskazywała, że taki dokument nie został sporządzony. Powyższe nie stanowiło jednak przeszkód do ustalenia treści porozumienia. Porozumienie jest umową zawieraną pomiędzy odbiorcą weksla a wystawcą weksla lub akceptantem, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. Podlega regułom interpretacyjnym oświadczeń woli wyrażonym w art. 65 k.c. Art. 10 ustawy Prawo wekslowe nie wymaga żadnej szczególnej formy takiego porozumienia wekslowego. Może być więc ono zarówno pisemne, jak i ustne, może zostać osiągnięte w sposób wyraźny lub dorozumiany (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1998 r., sygn. III CKN 531/97, opubl. w OSN 1999, nr 1, poz. 13). Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że to pozwana, zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu winna wykazać, że powódka wypełniła weksel w sposób sprzeczny z zawartym porozumieniem, a co za tym idzie wykazać swoje twierdzenia dotyczące treści porozumienia stron stosunku prawnego, zawartego w związku z wręczeniem weksla in blanco.

Pozwana wywodziła w pierwszej kolejności, że weksel zabezpiecza wierzytelność, która faktycznie nie istnieje. Wskazała bowiem, że powódka nie wykonała żadnej z wyszczególnionych w fakturze VAT (...) czynności. Potwierdzeniem powyższego miał być brak zapotrzebowania na usługi i towary, wskazane w spornej fakturze.

W powołanym powyżej zakresie pozwana wywodziła, że w ramach prowadzonej działalności korzysta z katalogów i opakowań (...) Fabryki (...), zaś wynagrodzenie za wykonanie projektu ulotki zostało zapłacone powódce. W swych zeznaniach świadkowie K. B. (2), D. P., G. W. oraz reprezentanci strony pozwanej potwierdzali okoliczności związane z otrzymywaniem materiałów promocyjnych od (...) Fabryki (...) oraz fabrycznego opakowywania mebli i sprzętu AGD, oferowanego w salonie firmowym pozwanej. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków i stron w tym zakresie, niemniej jednak przytoczone okoliczności nie są wystarczające dla podważenia faktu zawarcia umowy na wykonanie projektu ulotek, opakowań, katalogów i ich druk. Zauważyć bowiem trzeba, że świadkom nie były znane relacje stron, ewentualna treść zawieranych przez strony umów, stąd nie byli oni w stanie stwierdzić, że umowa na wykonanie projektów materiałów i ich wykonanie faktycznie nie została zawarta przez strony. Sąd zauważa również, że nie mogły okazać się wystarczające w tym zakresie również same twierdzenia wspólników pozwanej dotyczące pochodzenia materiałów reklamowych i promocyjnych, bowiem dotyczyły one wyłącznie salonu firmowego mebli kuchennych. Wskazać zaś trzeba, że powódka nie wywodziła iż wykonywała projekt opakowań na meble czy sprzęt AGD. Bezspornym zaś jest okoliczność, że pozwana prowadzi działalność gospodarczą również w innym zakresie, m. in. działalność gastronomiczną, co zostało przyznane przez jej wspólników. Nie jest zatem wykluczone, aby zapotrzebowanie na towary wskazane w fakturze związane było z prowadzeniem działalności w innym zakresie, dla innych celów niż pakowanie mebli i sprzętu. Wniosek taki jest tym bardziej zasadny, ze świadek T. R. wskazywał, że opakowania miały mniejszy format.

Co jednak szczególnie istotne, powołane powyżej zeznania świadków K. B. (2), D. P., G. W. oraz reprezentantów strony pozwanej należało rozpatrywać w kontekście zeznań przedstawicielki powódki oraz świadków T. R. i P. Z.. Ci zaś potwierdzali fakt wykonywania druku katalogów i opakowań dla pozwanej, opisywali chociażby wygląd i rozmiar opakowań, podawali że widzieli takie materiały. Świadek T. R. potwierdzał fakt wykonywania projektu opakowania. Podkreślić również trzeba, że powołane zeznania korespondowały ze sobą chociażby w zakresie formatu opakowań, sposobu produkcji, druku materiałów reklamowych, podstaw do wykonania katalogu firmowego. Nie może przy tym umknąć uwadze okoliczność, że powódka nie miała obowiązku wykazywać faktu istnienia zobowiązania, nie było to jej obowiązkiem procesowym. Nie sposób zatem obciążać powódkę obowiązkiem przedstawienia umowy stron czy też wykonanych projektów i sporządzonych na ich podstawie materiałów. To pozwana winna za pośrednictwem zgłoszonych wniosków dowodowych okoliczności dotyczące faktu zawarcia umowy o określonej treści podważyć. Mając zaś na uwadze treść przedłożonej, zaakceptowanej faktury i wezwania do zapłaty, korespondencję mailową, zeznania E. Z. (2), T. R. i P. Z., nie sposób uznać aby pozwana powyższemu obowiązkowi sprostała.

Sąd miał również na uwadze okoliczność, że wspólnik pozwanej nie odniósł się do doręczonego mu wezwania do zapłaty. Brak dowodu na to, aby kiedykolwiek kwestionował prawidłowość wystawienia faktury czy też fakt istnienia należności w niej wskazanych, a wynikających również z wezwania do zapłaty. Sąd za niewiarygodne i nielogiczne uznał w tym zakresie zeznania M. P. (1), a dotyczące podpisania powołanych dokumentów z uwagi na wieloletnią znajomość z P. E. (1), działanie w zaufaniu, postawienie przez P. E. (1) warunku podpisania tych dokumentów jako zabezpieczenie umowy pożyczki kwoty 23.000 zł i przystanie na taki warunek z uwagi na potrzebę szybkiego uzyskania środków pieniężnych w tej wysokości. Po pierwsze wskazać bowiem trzeba, że E. Z. (2) nie potwierdziła jakoby jej męża i M. P. (1) łączyła bliska, wieloletnia znajomość, a strona pozwana nie naprowadziła innych wniosków dowodowych (poza przesłuchaniem reprezentantów pozwanej), które pozwoliłyby takie okoliczności potwierdzić. Twierdzenia wspólnika pozwanej pozostają nadto w ocenie Sądu sprzeczne z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i racjonalnego działania przedsiębiorcy. W ocenie Sądu nieprawdopodobne jest, aby przedsiębiorca z wieloletnim doświadczeniem akceptował dokumenty, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń prawnych, a nawet jeśli to czyni – nie podejmował żadnych kroków żeby choć w minimalnym stopniu zabezpieczyć swoje interesy. Tymczasem poza sporem pozostaje okoliczność, że M. P. (1) nie zwracał się o dokonanie zwrotu weksla, o doręczenie oryginału faktury. Co więcej, nie zareagował na wezwanie do zapłaty, mimo że zostało ono wystawiona przeszło rok po wystawieniu i zaakceptowaniu faktury, która miała opiewać na usługi faktycznie niewykonane. Najpóźniej zatem w momencie doręczenia wezwania do zapłaty zdziwienie powinno wywołać to, że strona powodowa podejmuje kolejne kroki zmierzające do uznania przez pozwaną rzekomo nieistniejącego długu. W powiązaniu z gwarancyjnym charakterem weksla i jego abstrakcyjnym charakterem (mimo możliwości kwestionowania podstaw do jego wystawienia) Sąd doszedł zatem do przekonania, że pozwana nie zdołała wykazać faktu nieistnienia zobowiązania, które weksel miał zabezpieczać.

Powołując się na nieprawidłowe, niezgodne z porozumieniem uzupełnienie weksla pozwana powoływała się również na fakt istnienia innego zobowiązania – umowy pożyczki kwoty 23.000 zł zawartej przez P. E. (1) i M. P. (1). W tym miejscu wskazać trzeba, że co do zasady udowodnienie przez dłużnika, że weksel został wypełniony niezgodnie z jego wolą nie zwalnia go z odpowiedzialności wekslowej, wówczas dłużnik odpowiada w granicach wyznaczonych w zawartym porozumieniu.

Odnosząc się do przedstawionego powyżej zarzutu należy podkreślić, że strona pozwana nie zawarła twierdzeń dotyczących zawarcia umowy pożyczki pomiędzy pozwaną (czy tez M. P. (1)) a P. E. (2) (czy też powódką) w zarzutach do sprzeciwu nakazu zapłaty. W przedmiotowym piśmie pozwana wskazała jedynie ogólnie na wzajemne relacje M. P. (1) i P. E. (1), nie wskazała natomiast na fakt zawarcia konkretnej umowy, jej charakteru, treści czy też okoliczności jej zawarcia. W zarzutach wskazano jedynie na fakt wykonania przez pozwaną kuchni na rzecz teściowej P. E. (1), fakt wzajemnego świadczenia usług i udzielania pożyczek przez wspólnika pozwanej i P. E. (1). Z treści uzasadnienia zarzutów od nakazu zapłaty nie wynika jednak jaki powołane okoliczności miały związek z wystawieniem weksla, powstaniem czy też nieistnieniem zobowiązania określonego w fakturze. Przede wszystkim zaś brak jest twierdzeń jakoby weksel zabezpieczał wykonanie innej niż wskazywana przez powódkę umowy, brak powołania się na taką umowę, jej treść i sposób wykonania. Powołane okoliczności zostały podniesione przez pełnomocnika strony pozwanej dopiero w trakcie przesłuchania świadków na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r., po przeprowadzeniu której rozprawa została zamknięta. Potwierdzili je wspólnicy pozwanej w złożonych w tym dniu zeznaniach. Sytuacja taka spowodowała, że strona powodowa nie mogła się do zarzutów tych należycie odnieść, naprowadzić wniosków dowodowych dla przeciwstawienia się tym twierdzeniom. Nie można również zaakceptować stanowiska pozwanej, jakoby wobec powołania dowodu z zeznań reprezentantów pozwanej, którzy szczegółowo mieli przedstawić relacje stron, nie było potrzeby powołania takich okoliczności w zarzutach. Czym innym jest bowiem przedstawienie dowodów, a czym innym okoliczności faktycznych i zarzutów, których zasadność czy prawdziwość te dowody mają potwierdzić. Przedstawienie twierdzeń i okoliczności faktycznych w sposób wyczerpujący zakreśla bowiem ramy postępowania dowodowego, determinuje również aktywność strony przeciwnej.

Zgodnie z treścią art. 493 § 1 k.p.c. pismo zawierające zarzuty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie pozwany powinien wskazać czy zaskarża nakaz w całości czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy oraz okoliczności faktyczne i dowody. Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w zarzutach bez swojej winy lub że uwzględnienie twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznawaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał przedstawione przez stronę pozwaną twierdzenia dotyczące istnienia innego zobowiązania, które miałoby być podstawą wystawienia weksla, za spóźnione i jako takie je pominął.

Niezależnie od powyższego w odniesieniu do analizowanego powyżej zarzutu aktualność zachowują rozważania dotyczące zaniechania kwestionowania przez M. P. (1) faktu istnienia zobowiązania przed procesem. O ile bowiem argument o działaniu w oparciu o zaufanie możnaby ewentualnie odnieść do wystawienia weksla in blanco, który w chwili podpisywania przez pozwanego nie miał wskazanej kwoty zobowiązania, to w stosunku do wystawionej i podpisanej przez reprezentanta pozwanej faktury VAT oraz wezwania do zapłaty, nie ma on racjonalnych podstaw.

Ponadto przedstawione przez pozwaną dokumenty dotyczące wykonania kuchni na rzecz K. Z. nie dają podstaw do uznania, że rozliczenie nastąpiło w sposób bezgotówkowy, a nadto zostało w jakikolwiek sposób powiązane ze spłatą zadłużenia przez pozwaną. Wniosek taki jest tym bardziej zasadny, że przedstawicielka powódki wskazała na rozliczenie za wykonanie kuchni gotówką i brak związku wykonania zabudowy kuchennej z jakimikolwiek rozliczeniami pomiędzy powódką czy też P. E. (1) a pozwaną.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że pozwana nie wykazała, aby weksel in blanco został uzupełniony przez powódkę niezgodnie z porozumieniem. To zaś skutkowało uznaniem, że zobowiązanie wekslowe powstało.

Zgodnie z art. 496 k.p.c. po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź tez postanowieniem nakaz zapłaty uchyla i pozew odrzuca lub postepowanie umarza. W kontekście brzmienie powołanego przepisu i niepodważenia przez pozwaną prawidłowości wypełnienia weksla, nakaz zapłaty został utrzymany w mocy.

Sygn. akt X GC 1467/15

S., 15 kwietnia 2016 roku

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować w kontrolce uzasadnień;

2.  odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron;

3.  akta przedłożyć Przewodniczącej Wydziału z apelacją lub za 30 dni.