Postanowienie SN z 24 stycznia 2008, sygn. II CNP 211/07
Data orzeczenia
24 stycznia 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
Prezes SN Tadeusz Ereciński
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2008 r.
skargi K. W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty
Sądu Rejonowego w R. z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt I Nc (…),
wydanego w postępowaniu upominawczym
w sprawie z powództwa W. B.
przeciwko K. W.
o zapłatę,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem nakazu zapłaty wydanego
dnia 24 czerwca 2005 r. przez Sąd Rejonowy w R. M. pozwany zarzucił naruszenie art.
499, 227, 233 § 1 i art. 6 k.p.c. oraz art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji i wnosił o stwierdzenie
niezgodności z prawem zaskarżonego nakazu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4244
zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wskazane przez skarżącego art. 227 i 233 § 1
k.p.c. wprost dotyczą ustaleń faktów i oceny dowodów. Przyznał to zresztą skarżący
podnosząc jednak nietrafnie, że „zarzuty te nie dotyczą ustaleń faktycznych, ani oceny
dowodów, lecz całkowitego braku dowodów i w konsekwencji braku ich oceny”.
2
Również zarzut naruszenia pozostałych przepisów, w tym art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji,
w istocie zmierza do podważenia ustaleń, dokonanych przez Sąd.
Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 4244
zd. 2 w zw. z art. 4248
§ 1
k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK
13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).