Wyrok z 25 marca 2016, sygn. V K 215/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2016r.

Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie:

Przewodniczący – SSR Dorota Scott- Sienkiel

Protokolant – Joanna Kucharska

w obecności Prokuratora Elżbiety Dunaj- Wałach

po rozpoznaniu w dniach 3.02.2016r., 21.03.2016r. na rozprawie

sprawy

1.  E. J.

urodzonego (...) w W.

syna A. i D. z d. P.

2.  P. S.

urodzonego (...) w W.

syna L.i B.z d.P.

oskarżonych o to, że: I. W nocy z 17/18 lipca 2015 roku w W. przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia posesji, polegającym na zdemontowaniu bramy wjazdowej, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci przyczepki samochodowej, dwóch drewnianych blatów stołowych oraz metalowego pręta tj. mienia o łącznej wartości 1573 zł, działając w ten sposób na szkodę J. S., C. K. i M. P. (1),

tj. o czyn z art. 279 §1 kk

II. W nocy z 17/18 lipca 2015 roku w W. przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali uszkodzenia mienia, poprzez wybicie łącznie w pięciu oknach szyb w budynku gospodarczo – mieszkalnym o łącznej wartości 500 zł na szkodę M. P. (1),

tj. o czyn z art.288 §1 kk

III. W nocy z 18 na 19 lipca 2015r. w W. przy Placu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wzięli udział w pobiciu D. K. w ten sposób, że kilkukrotnie uderzyli go pięścią w twarz oraz kopali go po całym ciele, wskutek czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy – obrzęku okolicy czołowej i nasady nosa, krwiaków okularowych oraz zasinienie wyrostków sutkowych obustronne, stłuczenia tułowia – żywą bolesność okolicy lędźwiowej prawej, stłuczenia kończyn górnych i dolnych – licznych płaszczyznowych otarć naskórka w okolicy stawu kolanowego lewego i stawu łokciowego lewego, naruszające czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż siedem dni, a przy czym narazili D. K. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156§1 kk

tj. o czyn z art.158 §1 kk

1.  Oskarżonego E. J. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to:

- za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia na podstawie art. 279§1 kk skazuje go na karę (jeden) roku i 2 (dwa) miesięcy pozbawienia wolności,

- za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia na podstawie art. 288§1 kk skazuje go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,

- za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia na podstawie art. 158§1 kk skazuje go na karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności.

2.  Na podstawie art. 85 kk, art. 86§1 kk orzeka wobec oskarżonego E. J. karę łączną 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności.

3.  Na podstawie art. 63§1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres zatrzymania oskarżonego E. J. w dniach od 19.07.2015r. do 20.07.2015r. uznając karę za wykonaną w zakresie 2 (dwa) dni.

4.  Oskarżonego P. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to:

- za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia na podstawie art. 279§1 kk skazuje go na karę (jeden) roku pozbawienia wolności,

- za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia na podstawie art. 288§1 kk skazuje go na karę 4 (cztery) miesięcy pozbawienia wolności,

- za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia na podstawie art. 158§1 kk skazuje go na karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności.

5.  Na podstawie art. 85 kk, art. 86§1 kk orzeka wobec oskarżonego P. S. karę łączną 1 (jeden) roku pozbawienia wolności.

6.  Na podstawie art. 69§1 i 2 kk, art. 70§2 kk, art. 73§2 kk, art. 72§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej względem oskarżonego P. S. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 3 (trzy) lat, oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i zobowiązując go do informowania kuratora o przebiegu okresu próby.

7.  Na podstawie art. 46§1 kk orzeka wobec oskarżonych obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę solidarnie:

- na rzecz pokrzywdzonego J. S. kwoty 53 (pięćdziesiąt trzy) złote,

- na rzecz pokrzywdzonego D. K. kwoty 1.087,95 (jeden tysiąc osiemdziesiąt siedem 95/100) złotych.

8.  Na podstawie art. 46§1 kk orzeka wobec oskarżonych obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego D. K. kwoty 4.000 (cztery tysiące) złotych.

9.  Na podstawie art. 230§2 kpk dowody rzeczowe w postaci krótkich spodenek koloru pomarańczowego, koszulki z krótkim rękawem niebiesko- białej (zapisane pod poz. 560/15 i 561/15) zwraca pokrzywdzonemu D. K., dowód rzeczowy w postaci krótkich spodenek w kratę (zapisany pod poz. 562/15) zwraca oskarżonemu E. J., dowód rzeczowy w postaci spodenek dżinsowych ¾ (zapisany pod poz. 563/15) zwraca oskarżonemu P. S..

10.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. (2) kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu, w tym kwotę 115,92 (sto piętnaście 92/100) złotych tytułem podatku VAT.

11.  Zwalnia oskarżonych od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych.

Sygn. akt V K 215/15

UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W nocy z 17/18 lipca 2015r. E. J.i P. S.wspólnie spędzali czas spożywając m. in. alkohol. Towarzyszył im nieletni kolega H. J.. Tego dnia odbywały się Dni W.z imprezami na Placu (...). Oskarżeni wracając po północy z koncertu przechodzili ulicą (...). Wpadli na pomysł, by powybijać szyby w budynku gospodarczo- mieszkalnym należącym do M. P. (1). Na posesję dostali się po zdjęciu skrzydła bramy i odstawieniu jej na bok. Szyby wybijali rzucając w nie gruzem i niszcząc w ten sposób 10 sztuk szyb w 5 oknach, o wartości 500 złotych. Następnie po rozejrzeniu się po terenie posesji postanowili zabrać przyczepkę samochodową należącą do J. S.o wartości 1500 złotych. Na przyczepkę załadowali dwa drewniane blaty stołowe należące do C. K., wartości 70 złotych oraz metalowy pręt o wartości 3 złotych należący do M. P. (1). Pod osłoną nocy przyciągnęli przyczepkę do szałasu, gdzie często razem spędzali wolny czas, nocowali. E. J.odkręcił tablicę rejestracyjną i zakopał ja pod drzewem. Na drugi dzień postanowili sprzedać przyczepkę. E. J.zwrócił się w tej sprawie o pomoc do swojego ojca- A. J., który znalazł nabywcę- A. M.. We trójkę zaciągnęli przyczepkę na ul. (...). Jako zapłatę otrzymali od A. M.kwotę 250 złotych, którą się podzielili. Oskarżeni pieniądze przeznaczyli na alkohol i papierosy.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyjaśnienia E. J., k. 10-11, 165-166, protokoły oględzin, k. 1-2, 6-7, 27-28, dokumentację fotograficzną, k. 3-4, 8, 16, 29, protokół eksperymentu procesowego, k. 14-15, protokół zatrzymania rzeczy, k. 18-20, wyjaśnienia oskarżonego P. S., k. 22-24, 237-238, zeznania C. K., k. 226-227, 228-229, 238v, zeznania J. S., k. 230-231, 238v-239, M. P. (1), k. 232, 239, częściowo zeznania A. M., k. 233-234, 239, zeznania H. J., k. 239-240, 241v-242.

Oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów i złożyli wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Wprawdzie P. S. podał, że to E. J. był inicjatorem wybicia szyb i kradzieży, ale przyznał, że zaakceptował ten pomysł i brał udział zarówno w niszczeniu mienia jak i kradzieży. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych, bo wraz z zeznaniami świadków oraz w/w dokumentami tworzą spójną całość. Jedynie zeznania A. M. w tym zakresie, w jakim zaprzeczył, że nabył przyczepkę twierdząc, że jedynie przyjął ją na przechowanie nie zasługiwały na wiarę. Depozycje te sprzeczne są z wyjaśnieniami oskarżonych, którzy zgodnie i konsekwentnie utrzymywali, że sprzedali mu przyczepkę. A. M. w sposób zrozumiały dążył do uniknięcia odpowiedzialności za nabycie rzeczy kradzionej.

Kolejnej nocy z 18/19 lipca 2015r. oskarżeni spędzali czas w podobny sposób- spożywając alkohol i uczestnicząc w koncercie na Placu (...) w W.. I tym razem towarzyszył im H. J.. Tej nocy spotkali D. K., który również był w stanie nietrzeźwości. W pewnym momencie oskarżeni zaatakowali pokrzywdzonego bijąc go pięściami po twarzy i kopiąc po całym ciele Kiedy na prośbę przypadkowych świadków zdarzenia (P. L. i B. L.) interweniowali policjanci, zastali D. K. zakrwawionego, z widocznymi obrażeniami ciała, słaniającego się na nogach oraz oskarżonych ze śladami krwi na rękach i odzieży. P. S. posiadał zadrapania i skaleczenia obu dłoni. Badanie Alkometrem wykazało, że zarówno P. S., jak i E. J. mieli po 0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. D. K. był hospitalizowany w dniach od 19 lipca 2015r. do 28 lipca 2015r. Przyjęty na oddział z niepamięcią wsteczną z licznymi urazami tułowia i kończyn, wypisany ze zwolnieniem lekarskim od 29 lipca 2015r. do 11 sierpnia 2015r. W wyniku pobicia D. K. doznał stłuczenia głowy – obrzęku okolicy czołowej i nasady nosa, krwiaków okularowych oraz zasinienia okolicy wyrostków sutkowych obustronne, stłuczenia tułowia – żywa bolesność okolicy lędźwiowej prawej, stłuczenia kończyn górnych i dolnych – licznych płaszczyznowych otarć naskórka w okolicy stawu kolanowego lewego i stawu łokciowego lewego.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o protokoły badania trzeźwości, k. 36, 37, protokoły zatrzymania osoby, k. 40, 42, protokoły zatrzymania rzeczy, k. 43-45, 51-53, 56-58, wyjaśnienia oskarżonego E. J., k. 47-48, 276, protokoły oględzin osoby, k. 54, 65-66, materiał poglądowy, 55, 67, 74-76, wyjaśnienia oskarżonego P. S., k. 62-63, 237-238, protokołu oględzin rzeczy, k. 72-73, dokumentacji medycznej, k. 118-162, opinii lekarskiej, k. 167, zeznania H. J., k. 235-236, 241v-242, zeznania P. L., k. 242, B. L., k. 276, zeznania D. K., k. 272-274, 275-276.

Również w tym wypadku oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu i złożyli wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Inaczej niż pokrzywdzony wyjaśnili jedynie powód pobicia D. K.. Podali, że pokrzywdzony pod pretekstem rozmowy na osobności z H. J. zaczął się do niego przytulać. Postanowili ukarać D. K. za takie zachowanie.

Do tego momentu oskarżeni zgodni w swoich wyjaśnieniach, nieco inaczej opisali swój udział i zaangażowanie w pobiciu D. K.. E. J. wyjaśnił, że odepchnął pokrzywdzonego, ale jako pierwszy uderzył go P. S. (dwukrotnie przewrócił go na ziemię, usiadł na nim i uderzał rękoma po twarzy). On sam dołączył do bicia później, uderzając pokrzywdzonego pięściami po twarzy, kopiąc w pośladki i ramię. P. S. podał, że pierwszy zaatakował pokrzywdzonego E. J. najpierw odpychając go a następnie uderzając z pięści w twarz oraz powalając na ziemię. Po próbie ucieczki pokrzywdzonego, już obaj go uderzali pięściami w twarz, trzęśli nim, uderzali o samochód, a po jego przewróceniu się- P. S. siedząc na nim uderzał go pięściami i łokciami po twarzy, a E. J. stojąc kopał go po całym ciele butami. Obserwujący zdarzenie H. J. zeznał, że pierwszy kopnął pokrzywdzonego w plecy E. J., P. S. skoczył na niego i zaczął okładać pięściami. Później obaj oskarżeni brali udział w biciu D. K. w tym samym czasie, E. J. przeważnie kopał go po całym ciele, P. S. bił go rękami, kilka razy kopnął oraz przytrzymywał go, by nie uciekł. Zdaniem świadka bardziej aktywny oraz agresywny był E. J., który kopał pokrzywdzonego, podnosił go, rzucał nim o ścianę, oparł go o dwa samochody a później skoczył mu na twarz.

Krzyki dochodzące z podwórka obudziły P. L. oraz B. L., mieszkańców sąsiedniego bloku. Kiedy wyjrzeli przez okno stwierdzili, że dwie osoby biją pokrzywdzonego, przy czym najbardziej agresywny był mężczyzna w bluzie z kapturem. Napastnicy poinformowali wymienionych, nawołujących do zaprzestania ataku, że złapali pedofila.

Mając na uwadze ubrania, które nosili oskarżeni w dniu zdarzenia oraz okoliczność, że to P. S. miał na sobie bluzę dresową z kapturem koloru czarnego, należy wnosić, że małżeństwo L. opisywało właśnie tego oskarżonego.

Sam pokrzywdzony dotknięty niepamięcią wsteczną nie potrafił odtworzyć szczegółowego udziału oskarżonych w zdarzeniu. Pamiętał jedynie, że został dotkliwie pobity oraz, że został zaczepiony przez oskarżonych stojących w grupie i im odpyskował.

Okoliczność, że uczestnicy zdarzenia oraz jego świadkowie nieco inaczej opisywali przebieg zajścia należy uznać za zrozumiałą wobec jego dynamicznego charakteru, stanu nietrzeźwości oskarżonych, także samego pokrzywdzonego. Z kolei świadkowie obserwujący zajście wyglądali z okna 2 piętra bloku, samo zaś zdarzenie miało miejsce na nieoświetlonym dobrze parkingu. Mimo podniesionych różnic w relacjach w/w, nie budzi wątpliwości fakt, że w pobiciu D. K. wzięli udział E. J. i P. S.. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych przyznających się do popełnienia zarzucanego im czynu zakładając, że każdy z nich chciał umniejszyć swój udział z zdarzeniu. Wyjaśnienia oskarżonych w zasadniczej ich części są spójne z zeznaniami pokrzywdzonego oraz pozostałych świadków zdarzenia.

Niewiele do sprawy wniosły zeznania M. P. (3) (k. 237-238) i A. K. (k. 242), które towarzyszyły pokrzywdzonemu w dniu 18 lipca 2015r. do godz. 23.30. O tej porze odprowadziły D. K. do domu, ponieważ znajdował się pod znacznym działaniem alkoholu. Po drodze nikt ich nie zaczepiał, a pokrzywdzony nie miał żadnych obrażeń.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że oskarżeni dopuścili się trzech przestępstw pozostających ze sobą w zbiegu realnym. Po pierwsze dokonując zaboru przyczepki samochodowej, dwóch drewnianych blatów stołowych oraz metalowego pręta po uprzednim zdemontowaniu bramy wjazdowej, dopuścili przestępstwa z art. 279§1 kk. Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego w art. 279 § 1 polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia, przy czym zabór musi zostać dokonany z włamaniem. Celem działania sprawcy musi być włączenie rzeczy do majątku sprawcy, objęcie jej w posiadanie lub postępowanie z nią jak z własną. Dopuszczając się kradzieży z włamaniem, sprawca narusza nie tylko prawo do mienia, lecz także system bezpieczeństwa mienia, który polegał na umieszczeniu go w odpowiednim pomieszczeniu lub schowku albo w innym miejscu wyposażonym w funkcjonujące zamknięcie, w celu ochrony przed kradzieżą (por. wyrok SN z 3 lutego 1999 r., V KKN 566/98, Prok. i Pr. 1999, nr 7-8, poz. 7).

Wartość przedmiotów Sąd przyjął zgodnie z wyceną podaną przez pokrzywdzonych, 1500 zł dla przyczepki samochodowej, 70 zł dla dwóch drewnianych blatów stołowych oraz 3 złote dla metalowego pręta uznając, iż kwoty te nie odbiegają od przeciętnej ceny rynkowej dla rzeczy tego rodzaju. Trzeba mieć na uwadze, że przyczepka samochodowa choć około 15 letnia, spełniała swoje funkcje- była sprawa, zarejestrowana, gotowa do użycia. Właściciel przerobił ją na własny użytek wzmacniając jej konstrukcję i ponosząc w związku z tym dodatkowe nakłady. Podobnie rzecz przedstawia się z blatami stołowymi. Zostały one wykonane własnoręcznie przez C. K., polakierowane, były gotowe do wykorzystania. Wartość metalowego pręta zaś jest wartością złomową.

Oskarżeni swoim zachowaniem zrealizowali również znamiona przestępstwa z art. 288§1 kk. Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego w art. 288 § 1 kk przybierać może różne formy, wyliczone w tym przepisie, i polegać na niszczeniu, uszkadzaniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy. Granicę między przestępstwem niszczenia lub uszkodzenia rzeczy a wykroczeniem wyznacza wielkość szkody wyrządzonej zachowaniem sprawcy, nie zaś wartość przedmiotu, na który skierowane było to zachowanie (1/4 minimalnego wynagrodzenia czyli 462,50 złotych). Choć wartość wyrządzonej przez oskarżonych szkody nie była duża, okoliczności popełnienia przestępstwa nie kwalifikowały ich zachowania do wypadku mniejszej wagi. Oskarżeni dopuścili się przestępstwa bez powodu, dla zabawy. Jest to motywacja zasługująca na szczególne potępienie.

Sąd uznał, że wycena szkody (500 złotych) dokonana przez pokrzywdzonego nie jest wygórowana i stanowi kwotę adekwatną do ceny 10 szyb oraz robocizny za ich wstawienie.

Wreszcie oskarżeni swoim zachowaniem zrealizowali znamiona przestępstwa z art. 158§1 kk. Pobiciem w rozumieniu art. 158 § 1 kk jest czynna napaść dwóch lub więcej osób na inną osobę lub osoby, przy czym w zdarzeniu tym występuje wyraźny podział ról na napastników i napadniętych (broniących się). Karalny jest jedynie udział w takim zajściu, którego intensywność i agresywność osób uczestniczących stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego (por. A. Marek, Komentarz do art. 158 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV). Przepis nie określa sposobu udziału w pobiciu, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego w art. 156 § 1 kk lub w art. 157 § 1 kk. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. (por. postanowienie SN z dnia 22.04.2009r., IV KK 14/09; wyrok SA w Krakowie z dnia 13.02.2008r., II AKa 5/08, KZS 2008/3/31, Prok.i Pr.-wkł. 2008/9/23).

Zgodnie z opinią biegłego, uderzenia pięścią w głowę zadawane z dużą siłą spowodowały potencjalne narażenie D. K. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź ciężki uszczerbek na zdrowiu (opinia pisemna, k. 167 oraz ustna, k. 275v), choć same obrażenia należało zaliczyć do lekkich, naruszających prawidłową czynność narządów ciała na czas nieprzekraczający siedmiu dni. Sąd uznał opinię za nie budzącą wątpliwości, jasną, logiczną, opartą na wiedzy specjalnej i doświadczeniu zawodowym.

Niewątpliwie E. J. podejmując działania w zakresie wszystkich trzech zarzucanych mu czynów działał wspólnie i w porozumieniu z P. S.. Wedle powszechnie przyjmowanego w piśmiennictwie i orzecznictwie poglądu jurydyczna istota współsprawstwa zasadza się na stworzeniu podstaw do przypisania każdemu ze współsprawców całości popełnionego wspólnie przez kilka osób przestępstwa, a więc także tego, co zostało realizowane przez innych współdziałających, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam „wykonał” czyn zabroniony (a więc zrealizował jego znamiona w całości własnoręcznie), niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających (por. wyrok SA w Krakowie z 15 stycznia 2003 r., II Aka 353/02, Prok. i Pr. 2003, z. 9, poz. 18; wyrok SA w Lublinie z 15 czerwca 2000 r., II Aka 70/00, Prok. i Pr. 2001, z. 5, poz. 24). Trafnie w orzecznictwie zwraca się uwagę, że o wspólnym działaniu w takich warunkach stanowi również brak stanowczego sprzeciwu oskarżonego przeciw przestępnym działaniom, a co za tym idzie, aprobata takiego zachowania, popełnionego na wspólny rachunek (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 19 czerwca 2008r., II AKa 147/08, Prok. i Pr. – wkł. 2009/2/27, LEX nr 526730). Oskarżeni niewątpliwie działali ze sobą w porozumieniu, mieli wspólny cel- dokonać kradzieży i pobicia, zniszczyć mienie. Każdy ze sprawców przedsiębrał środki zmierzające do dokonania przestępstw nie sprzeciwiając się działaniom podejmowanym na wspólny rachunek przez drugiego ze sprawców, w pełni aprobując je.

Przy wymiarze kar orzeczonych wobec oskarżonego E. J. Sąd wziął pod uwagę stopień jego zawinienia oraz stopień społecznej szkodliwości czynów, na którą złożyły się wysokość wyrządzonych przestępstwami szkód, skutki na zdrowiu pokrzywdzonego D. K.. Zachowanie oskarżonego ocenić należy jako wysoce naganne, bez motywacji zasługującej na uwzględnienie, popełnione pod wpływem alkoholu. Bacząc na przywołane okoliczności i jednocześnie mając na uwadze uprzednią trzykrotną karalność oskarżonego za przestępstwa przeciwko mieniu (karta karna - k. 257), Sąd za adekwatną uznał karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności -za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia, karę 6 miesięcy pozbawienia wolności- za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia, karę 10 miesięcy pozbawienia wolności- za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia.

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 kk, stosując zasadę częściowej absorpcji, wymierzył oskarżonemu E. J. karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W doktrynie przyjęty jest pogląd, że sąd przy wymiarze kar jednostkowych powinien oceniać przede wszystkim stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów i stopień winy sprawcy, natomiast decydując o zasadach łączenia tych jednostkowych kar i wymiarze kary łącznej powinien brać pod uwagę głównie dyrektywy prewencyjne. Kara łączna stanowi bowiem syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny (Jacek Giezek komentarz do art.86 kk, Komentarz Lex 2012 ). Za zasadą częściowej absorpcji przemawiała z jednej strony bliska więź czasowa między przestępstwami, z drugiej- różnorodzajowość naruszonych dóbr (mienie oraz zdrowie) oraz okoliczność, że pokrzywdzonymi przestępstwami stały się 4 osoby.

Brak było podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec E. J. z uwagi na jej wymiar przekraczający 1 rok oraz okoliczność, że oskarżony w czasie popełniania przestępstw był już skazany na karę pozbawienia wolności (art. 69§1 kk).

Te same, jak wyżej okoliczności Sąd wziął pod uwagę przy wymiarze kar dla oskarżonego P. S., przy czym na jego korzyść przemawiała jego dotychczasowa niekaralność (karta karna, k. 255). Bacząc na przywołane okoliczności Sąd za adekwatną uznał karę 1 roku pozbawienia wolności -za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia, karę 4 miesięcy pozbawienia wolności- za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia, karę 8 miesięcy pozbawienia wolności- za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia i jednocześnie karę łączną 1 roku pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji.

Jednocześnie Sąd warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego P. S. kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności na zasadzie art. 69§1, 2 kk, art. 70 § 2 kk. Zdaniem Sądu zastosowanie tego środka probacyjnego, będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów zapobiegawczych i wychowawczych kary i zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Z związku z tym, że P. S. w chwili czynu nie ukończył 21 lat i w świetle przepisów kodeksu karnego jest sprawcą młodocianym, zgodnie z art. 73 § 2 kk należało wobec niego orzec dozór kuratora sądowego. Zdaniem Sądu czas próby w wymiarze 3 lat połączony z dozorem kuratora pozwoli na zweryfikowanie, czy pozytywna prognoza kryminologiczna w stosunku do oskarżonego okaże się słuszna. Wzmocnieniu funkcji kary i oddziaływania wychowawczego kuratora ma służyć obowiązek informowania go o przebiegu okresu próby (art. 72§1 pkt 1 kk).

Orzekając na podstawie art. 46§1 kk obowiązek naprawienia szkody i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę Sąd zastosował przepisy prawa cywilnego.

Funkcję kompensacyjną spełni solidarny obowiązek naprawienia szkody przez oskarżonych poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych: J. S. kwoty 53 zł oraz D. K. kwoty 1087,95 zł (art. 46§1 kk). J. S. poniósł szkodę związaną z koniecznością pozyskania nowej tablicy samochodowej oraz kompletu nalepek legalizacyjnych do przyczepki, za które to dokumenty zapłacił powyższą kwotę (potwierdzenie zapłaty, k. 225). D. K. natomiast zatrudniony na umowę zlecenie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim (19.07.2015r.- 11.08.2015r.) utracił wynagrodzenie w wysokości 1007,50 zł brutto za miesiąc lipiec oraz w wysokości 487,50 złotych brutto za miesiąc sierpień (zaświadczenie, k. 271). W związku z tym, że jego rzeczywistą szkodą była utrata wynagrodzenia w wysokości netto, Sąd orzekł obowiązek zapłaty w takim zakresie (733,14 zł za miesiąc lipiec i 354,81 zł za miesiąc sierpień).

Na podstawie art. 46§1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonych obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego D. K. kwoty 4.000 zł. Dla pokrzywdzonego będzie stanowiła wystarczającą rekompensatę poniesionych przez niego cierpień fizycznych i moralnych. Pokrzywdzony przez 10 dni przebywał w szpitalu. Przez pierwsze 3 dni nie mógł chodzić, później jeszcze przez 3 tygodnie dokuczały mu dolegliwości fizyczne w postaci bólu głowy, żeber, klatki piersiowej, do dnia dzisiejszego pozostał mu lęk przed wychodzeniem w nocy z domu.

W związku z tym, że zabezpieczone na potrzeby sprawy dowody rzeczowe stały się zbędne dla dalszego postępowania, Sąd zwrócił je na rzecz uprawnionych ( art. 230 § 2 kpk).

Wynagrodzenie należne obrońcy ustanowionemu z urzędu wyliczono zgodnie ze stawkami przewidzianymi w § 14 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 461), gdyż sprawa została wszczęta i niezakończona przed 1 stycznia 2016r. kiedy to zaczęły obowiązywać nowe przepisy w tym zakresie.

Ze względu na trudną sytuację majątkową oskarżonych (P. S. utrzymuje się wyłącznie z prac dorywczych, zaś E. J. nie osiąga w ogóle dochodów, gdyż odbywa karę pozbawienia wolności) Sąd uznał, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla nich zbyt uciążliwie. Wobec powyższego na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwolniono ich w całości od ich zapłaty.