Postanowienie SN z 30 stycznia 2008, sygn. II CSK 587/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
30 stycznia 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian
w sprawie z powództwa Z. S., A. S. i K. Z.
przeciwko S. W.
o wydanie nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r.,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II Ca (…), II Cz (…)
odrzuca skargę kasacyjną
Uzasadnienie
S. W., pozwany w sprawie o wydanie nieruchomości, wniósł skargę kasacyjną od
wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 31 maja 2007 r. Wyrokiem tym zobowiązano go
do wydania powodom pasa gruntu bliżej określonego w sentencji, dokonano
rozgraniczenia, oddalono apelacje pozwanego oraz jednego z powodów Z. S. oraz
orzeczono o kosztach. Podana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia
wynosi 300 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem skarga kasacyjna jest
niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3982
§ 1 k.p.c. w sprawach o prawa majątkowe skarga
kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż
50.000 zł. Sprawa o wydanie nieruchomości, także wówczas, gdy przy rozpoznawaniu
tego żądania sąd dokonuje rozgraniczenia, jest sprawą o prawa majątkowe. Zarówno
2
bowiem żądanie, jak i zapadłe rozstrzygnięcie, dotyczą bezpośrednio majątkowych
interesów powoda oraz pozwanego.
Powyższego stanowiska nie podważa odwołanie się przez skarżącego do
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2002 r., II CZ 147/01 (Lex Polonica
401998, Lex nr 55142), gdyż odnosi się ono do innego stanu prawnego. (W sposób
jednoznaczny potwierdza to odwołanie się w uzasadnieniu tego postanowienia do
wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1997 r., III CKN 43/97, „Wokanda” 1997,
nr 7, s. 4). Należy przypomnieć, że według pierwotnego brzmienia art. 393 pkt 1 k.p.c.
wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła przesłankę dopuszczalności kasacji w
sprawach o świadczenie. Przy takim stanie prawnym w pełni zasadne było stanowisko,
że kasacja jest dopuszczalna w sprawach, w których jednym z elementów
rozstrzygnięcia było ukształtowanie stanu prawnego (tak jak przy dokonaniu
rozgraniczenia).
Obecnie ustawowo określona minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi
przesłankę dopuszczalności skargi kasacyjnej we wszystkich sprawach o prawa
majątkowe, niezależnie od tego, czy sąd zasądza jedynie określone świadczenie na
rzecz powoda, czy też kształtuje stan prawny.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna
(art. 3986
§ 3 k.p.c.)..
wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła przesłankę dopuszczalności kasacji w
sprawach o świadczenie. Przy takim stanie prawnym w pełni zasadne było stanowisko,
że kasacja jest dopuszczalna w sprawach, w których jednym z elementów
rozstrzygnięcia było ukształtowanie stanu prawnego (tak jak przy dokonaniu
rozgraniczenia).
Obecnie ustawowo określona minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi
przesłankę dopuszczalności skargi kasacyjnej we wszystkich sprawach o prawa
majątkowe, niezależnie od tego, czy sąd zasądza jedynie określone świadczenie na
rzecz powoda, czy też kształtuje stan prawny.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna
(art. 3986
§ 3 k.p.c.).