Postanowienie SN z 14 lutego 2008, sygn. III CNP 85/07
Data orzeczenia
14 lutego 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 lutego 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie z powództwa J. T.
przeciwko A. P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2008 r.,
na skutek skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II Ca
(…),
1. odrzuca skargę,
2. oddala wniosek pełnomocnika powoda o przyznanie kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej z urzędu,
3. oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania
wywołanego wniesieniem skargi.
Uzasadnienie
Wniesiona przez powoda J. T. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 marca 2007 r. podlegała
odrzuceniu z następujących przyczyn:
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem
w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki
przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie
2
jest możliwe” (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że
skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących
środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego
orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść
skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od
zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby
nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (np. skarga o wznowienie
postępowania).
Skarżący nie wskazał także przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne. Skarga nie spełnia zatem także wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1
pkt 3 k.p.c.
Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
Wobec tego, że skarga sporządzona została sprzecznie z zasadami
profesjonalizmu, należało oddalić wniosek do przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej skargi. W
judykaturze utrwalony jest pogląd, według którego czynności adwokata (radcy
prawnego) ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu,
nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie
SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz.123).
Należy zauważyć ponadto, że wniosek ten nie zawiera oświadczenia, że żądane
koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a zatem podlega oddaleniu, jako
nie uzasadniony (postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98,
OSNC 1999, nr 3, poz. 63).
Oddalając wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi,
Sąd Najwyższy miał na uwadze, że jego pismo procesowe, mające stanowić odpowiedź
na skargę powoda zostało wniesione po upływie dwutygodniowego terminu
przewidzianego dla podjęcia tego rodzaju czynności (art. 42412
w zw. z art. 3987
§ 1
k.p.c.) Pismo to nie mogło być zatem za taką odpowiedź uznane (art. 167 k.p.c.), co
wykluczało przyznanie zwrotu kosztów wiążących się z jej sporządzeniem i wniesieniem.