Postanowienie SN z 20 lutego 2008, sygn. II CZ 110/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
20 lutego 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Stanisław Dąbrowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi K. R.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2008 r.,
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 listopada 2007
r., sygn. akt XIV WSC (…),
odrzuca zażalenie
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. oddalił wniosek
K. R. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z wniesionej przez nią skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu.
W zażaleniu na to postanowienie K. R. wniosła o jego zmianę i uwzględnienie
wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3941
§ 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na
postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu. Stosownie zaś
do § 2 wymienionego artykułu, w sprawach w których przysługuje skarga kasacyjna,
zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące
postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981
(w
2
przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania), a także postanowień
wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Przytoczone przepisy regulują w sposób wyczerpujący dopuszczalność zażalenia do
Sądu Najwyższego. Nie przewidują one możliwości wniesienia tego środka
odwoławczego na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o zwolnienie
od kosztów sądowych. Zażalenie wniesione przez skarżącą nie może zatem zostać
rozpoznane.
Z tych też względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370,
art. 397 § 2, art. 3941
§ 3 i art. 39821
k.p.c. orzekł, jak w sentencji.Sygn. akt II CZ 110/07
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi K. R.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2008 r.,
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 listopada 2007
r., sygn. akt XIV WSC (…),
odrzuca zażalenie
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. oddalił wniosek
K. R. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z wniesionej przez nią skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu.
W zażaleniu na to postanowienie K. R. wniosła o jego zmianę i uwzględnienie
wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3941
§ 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na
postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu. Stosownie zaś
do § 2 wymienionego artykułu, w sprawach w których przysługuje skarga kasacyjna,
zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące
postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981
(w
2
przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania), a także postanowień
wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Przytoczone przepisy regulują w sposób wyczerpujący dopuszczalność zażalenia do
Sądu Najwyższego. Nie przewidują one możliwości wniesienia tego środka
odwoławczego na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o zwolnienie
od kosztów sądowych. Zażalenie wniesione przez skarżącą nie może zatem zostać
rozpoznane.
Z tych też względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370,
art. 397 § 2, art. 3941
§ 3 i art. 39821
k.p.c. orzekł, jak w sentencji.