Postanowienie SN z 11 marca 2008, sygn. II CZ 116/07
Data orzeczenia
11 marca 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Helena Ciepła
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 marca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Helena Ciepła (przewodniczący)
SSN Henryk Pietrzkowski
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi wierzyciela R. Ż.
przeciwko dłużnikowi Okręgowej Spółdzielni w K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia
Sądu Okręgowego w K. z 6 września 2007 r., sygn. akt I 1 Cz (…),
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2008 r.,
zażalenia wierzyciela
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt WSC
(…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 września 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie
wierzyciela R. Ż. na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie Sądu
Rejonowego w K. z dnia 9 lipca 2007 r. uchylające postanowienie komornika sądowego i
obciążające wierzyciela kosztami postępowania.
Wierzyciel wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia
Sądu drugiej instancji, którą podpisał w jego imieniu adwokat ustanowiony
w zakończonym prawomocnie postępowaniu. Pomimo wezwania do uzupełnienia
braków skargi pełnomocnik wierzyciela powołując się na art. 91 pkt 1 k.p.c. nie złożył
2
pełnomocnictwa uprawniającego do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem orzeczenia.
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę
wierzyciela na podstawie art. 4246
§ 3 k.p.c. Odnosząc się do zagadnienia zakresu
pełnomocnictwa procesowego z art. 91 pkt 1 k.p.c. Sąd Okręgowy wskazał na
szczególne cechy postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia, które jest całkiem nowym postępowaniem, służącym uzyskaniu
prejudycjalnego orzeczenia dla dochodzenia roszczenia z art. 417 k.c. Dlatego do
wniesienia skargi niezbędne jest załączenie oddzielnego pełnomocnictwa.
W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c.
Według skarżącego, powołującego się pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II CZ 73/2005, niepubl.),
pełnomocnictwo procesowe obejmuje także postępowanie ze skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w sprawie w której to
pełnomocnictwo zostało udzielone.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Okręgowy uwzględniając szczególny charakter postępowania o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia trafnie przyjął, że umocowanie
adwokata do reprezentowania strony skarżącej nie może wynikać z treści
pełnomocnictwa udzielonego w sprawie zakończonej kwestionowanym orzeczeniem.
Ten kierunek wykładni przeważa w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II CZ 80/07,
niepubl., z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt IV CZ 76/07, niepubl., z dnia 18
kwietnia 2007 r., sygn. akt V CZ 26/07, niepubl., z dnia 23 marca 2007 r., sygn.. akt V
CZ 18/07, niepubl., z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl., z dnia 9
czerwca 2006 r., sygn. akt. IV CZ 47/06, z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt III CZ 13/06,
OSNC 2006/10/176, z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt V CZ 6/06, niepubl., z dnia 14
czerwca 2005 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl.). Opiera się na słusznych założeniach,
że postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie jest
kontynuacją dotychczasowego postępowania zakończonego kwestionowanym
orzeczeniem sądu ale jest to postępowanie, które ze względu na jego przedmiot i inną
tożsamość zainteresowanych stron, odrywa się od dotychczasowego postępowania.
Postępowanie o stwierdzenie niezgodność z prawem stanowi ustawowo wymagany
środek umożliwiający dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa.
3
Jest to szczególne postępowanie prowadzone jedynie na użytek przyszłego
postępowania odszkodowawczego. Wniesienie skargi, w odróżnieniu do skargi
kasacyjnej, czy też skargi o wznowienie postępowania, nie zmierza do zmiany bądź
uchylenia orzeczenia. Argumenty te sprzeciwiają się uznaniu, że wskazany w art. 91
k.p.c. zakres pełnomocnictwa procesowego udzielonego do prowadzenia określonej
sprawy obejmuje także umocowanie do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem wydanego w niej prawomocnego orzeczenia.
Dlatego też Sąd Najwyższy składzie niniejszym nie podziela odmiennego poglądu
wyrażonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2008 r., do
którego odwołuje się wnoszący zażalenie.
Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 39814
k.p.c. w związku
z art. 3941
§ 3 k.p.c.).