Postanowienie SN z 16 kwietnia 2008, sygn. I CZ 16/08
Data orzeczenia
16 kwietnia 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. J. w W.
przeciwko Międzyresortowemu Pracowniczemu Zespołowi Budowy Domów (…) Spółki
z o.o. w W.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r.,
zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt I ACa (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Pełnomocnik powódki wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego
oddalającego jego apelację. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania
stwierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ponieważ: „Sąd pomimo
przedstawienia przez stronę wszelkich faktur i innych dowodów uznał, że roszczenie nie
zostało udowodnione. Strona skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcie i podnosi, że
przekazała wszystkie dokumenty udowadniające jej wierzytelność.”
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną z
powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. Zdaniem
Sądu odwoławczego przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
2
do rozpoznania argumenty nie dają podstaw do uznania, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.
W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił, że skarga kasacyjna nie jest dotknięta
stwierdzoną wadą i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przepis art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna zawierać
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone wymaganie
stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej, którego
niedochowanie powoduje, że skarga jest dotknięta brakiem nieusuwalnym i podlega
odrzuceniu a limine.
Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 3989
k.p.c., i stanowi jej
dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego polegający na wykazaniu
argumentów przemawiających za tym, aby skarga kasacyjna została przyjęta do
rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Należy przy tym podkreślić, że spełnieniem tego
obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych argumentów uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych tylko w ocenie samego skarżącego.
Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem, musi
ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
wskazanych w art. 3989
§ 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną powinien
wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie występuje
istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi
nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).
Powołanie się na przesłankę, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona
wymaga – jak wyjaśniono w orzecznictwie – wykazania, że zaskarżony wyrok zapadł z
oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa,
widocznym prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez
potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań. Chodzi więc o szczególne,
kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (por. postanowienie
z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004 r., nr 3, poz. 49). Tym
wymaganiom nie odpowiada zawarte w skardze kasacyjnej powoda uzasadnienie
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Sąd Apelacyjny trafnie zatem uznał – wbrew
3
przekonaniu skarżącej – że przepis art. 3986
§ 2 k.p.c. dawał mu podstawę do
odrzucenia skargi kasacyjnej jako niespełniającej wymagania przewidzianego w art.
3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.).