Wyrok z 9 sierpnia 2022, sygn. III C 681/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 sierpnia 2022 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia SO Mariusz Solka

po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2022 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa L. B.

przeciwko pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.

o ochronę dóbr osobistych

orzeka:

1.  powództwo oddala;

2.  zasądza od powoda L. B. na rzecz pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., kwotę 23.273,00 (dwadzieścia trzy tysiące, dwieście siedemdziesiąt trzy) złotych kosztów procesu, w tym kwotę 20.160,00 (dwadzieścia tysięcy, sto sześćdziesiąt) złotych wynagrodzenia pełnomocnika za obie instancje;

3.  odstępuje od obciążania powoda L. B. nieuiszczonymi kosztami sądowymi przejmując je na rachunek Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie. ----

/-/ Sędzia SO Mariusz Solka

Sygn. akt III C 681/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 09 sierpnia 2022r. (k. 722).

Pozwem z dnia 13 lutego 2015r. L. B. wniósł o nakazanie pozwanej (...)
sp. z o.o. z siedzibą w W. usunięcia skutków naruszenia jego dóbr osobistych wywołanych publikacją „(...)”, jaka miała miejsce w wydaniu (...) z dnia 2-4 stycznia 2015 r. nr (...) poprzez złożenie na pierwszej stronie (...) w wytłuszczonej ramce o wymiarach co najmniej 15 x 20 cm czarną czcionkę Arial w rozmiarze 12 na białym tle oświadczenia o treści:

„(...).

Powód wniósł również o upoważnienie go do opublikowania tekstu w/w przeprosin na koszt pozwanego w gazecie (...) w sytuacji w której pozwany nie wykona powyższego zobowiązania w zakreślonym w wyroku terminie. Nadto powód wniósł o zobowiązanie pozwanego do zwrotu powodowi kosztów publikacji. Dodatkowo powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 500.000 zł z tytułu zadośćuczynienia, w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty (pozew wraz z załącznikami k. 2-77).

Pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew podniosła zarzut braku legitymacji biernej wskazując na fakt, iż nie była wydawcą dodatku (...), w którym opublikowany był artykuł w którym zdaniem powoda miało dojść do naruszenia jego dóbr osobistych. Pozwana wskazała, iż dodatek (...) stanowił autonomiczne wydawnictwo w żaden sposób z nim niepowiązane (odpowiedź na pozew k. 89-91).

Wyrokiem z dnia 08 grudnia 2016 r. (zaocznym w stosunku do G. W.), Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w sprawie XXV C 238/15 przeciwko (...) Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. oraz przeciwko pozwanemu G. W. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę

1.  nakazał pozwanym (...) Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. i G. W. aby solidarnie w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku opublikowali w gazecie (...) na pierwszej stronie w wytłuszczonej ramce o wymiarach co najmniej 15x20 cm, czarną czcionką arial w rozmiarze 12 na białym tle, oświadczenia następującej treści:

„ (...) ;

2.  zasądził od (...) Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. oraz G. W. solidarnie na rzecz powoda L. B. tytułem zadośćuczynienia kwotę 500.000 zł (pięćset tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 13 lutego 2015 roku do dnia zapłaty;

3.  nakazał ściągnąć od pozwanych (...) Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. oraz G. W. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 25.600 zł (dwadzieścia pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem opłaty stosunkowej od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiścić (wyrok k 212-213).

Wyrokiem z dnia 04 czerwca 2020 roku, Sąd Okręgowy w Warszawie, XXV Wydział Cywilny w sprawie XXV C 238/15, uchylił wyrok zaoczny z dnia 08 grudnia 2020 roku w stosunku do G. W. i powództwo oddalił9; w zakresie kosztów sądowych przejął je na rachunek Skarbu Państwa (wyrok k. 490).

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2021 roku w sprawie VI ACa 707/20 Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda od wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy z dnia 04 czerwca 2020 roku w stosunku do pozwanego G. W., w związku z czym wyrok oddalający powództwo wobec tego pozwanego się uprawomocnił (wyrok SA k. 641).

Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021r. wydanym w sprawie VI ACa 708/20 uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 08 grudnia 2016 r. wydany w sprawie XXV C 238/15 przeciwko pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego (wyrok SA k. 664). Sąd Apelacyjny wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę Sąd I Instancji winien poczynić niezbędne ustalenia zdeterminowane podstawą faktyczną powództwa i dokonania subsumpcji w płaszczyźnie przepisów Prawa prasowego i kodeksu cywilnego (wyrok wraz z uzasadnieniem k. 664, k. 681-684).

W wykonaniu zarządzenia z dnia 24 maja 2022 r . (zarządzenie k. 691) pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. pismem z dnia 29 czerwca 2022r. podtrzymała stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k.714-716).

W uzasadnieniu stanowiska wskazała, iż nie była wydawcą tytułu prasowego (...) w rozumieniu art. 38 ust. 1 ustawy prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984 r. Wydawcą i właścicielem tytułu prasowego był J. J., co potwierdza rejestr dzienników i czasopism prowadzony w Sądzie Okręgowym w Katowicach. Pozwana powołała się na stanowisko Sądu Okręgowego w Warszawie XXV Wydziału Cywilnego, wedle którego dodatek (...) ma charakter autonomiczny. Pozwana wskazała również, że redaktorem naczelnym dodatku (...) nie jest i nie był pozwany G. W.. Tytuł prasowy (...) jest zarejestrowany w Sądzie Okręgowym w Katowicach i jest własnością J. J.. Jak wskazał pozwany powyższe było podstawą ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy w Warszawie, który oddalił wniosek o rejestrację tytułu prasowego. Pozwany wskazał, iż tytuł prasowy (...) był dodatkiem do (...) redagowanym i wydawanym przez jego właściciela J. J.. Stanowił tzw. „wkładkę do tygodnika”. Redakcja (...) nie brała udziału w tworzeniu czasopisma. Autor artykułu nigdy nie pracował dla (...) ani dla redaktora naczelnego. Pozwana wskazała, iż w związku z powyższym brak jest legitymacji biernej w niniejszej sprawie (pismo k. 714-717).

Powód pismem z dnia 19 lipca 2022r. wniósł o:

1.  nakazanie pozwanej usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda spowodowanych opublikowaniem w (...) artykułu "(...) (...) z dnia 2-4 stycznia 2015r., nr (...)) poprzez złożenie w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku w przedmiotowej sprawie w gazecie (...) na pierwszej stronie w wytłuszczonej ramce o wymiarach co najmniej 15 x 20 cm czarną czcionką arial w rozmiarze 12 na białym tle oświadczenia następującej treści:

„(...).

2.  upoważnienie powoda do opublikowania tekstu powyższych przeprosin na koszt pozwanego w gazecie (...) w przypadku, gdyby nie uczynił tego pozwany w zakreślonym w wyroku terminie oraz zobowiązanie Pozwanego do zwrotu powodowi kosztów takiej publikacji;

3.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 500.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych wraz z z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 13 lutego 2015 r. do dnia zapłaty;

4.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając żądanie powód wskazał, iż stanowisko pozwanej w świetle art. 54 ust. 1 Konstytucji nie zasługuje na uwzględnienie. Powód wskazał, iż art. 6 ust. 1 prawa prasowego nakłada obowiązek prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk. Ów przepis został zdaniem powoda naruszony. W ocenie powoda pozwana naruszyła art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zdaniem powoda wbrew twierdzeniom pozwanej zgodnie z art. 38 ust. 1 prawa prasowego odpowiedzialność cywilną za naruszenia prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor i inne osoby, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału, nie wyłączając odpowiedzialności wydawcy. Powód wskazał, iż art. 42 prawa prasowego dotyczącego wyłączenia odpowiedzialności nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Fundacja (...) wbrew twierdzeniom pozwanej nie może być pociągnięta do odpowiedzialności gdyż nie jest ona wydawcą i nie prowadzi działalności wydawniczej. Powód wskazał również, że dodatek (...) zawiera jedynie datę wydania oraz niezależną numerację, a związek dodatku z (...) jest oczywisty z racji tego, iż:

a)  na stronie tytułowej (...) zawarto informację, iż jest to cotygodniowy dodatek społeczno – polityczny do (...);

b)  na stronie tytułowej (...) została zamieszczona miniatura strony tytułowej dodatku (...) z wizerunkami powoda;

c)  na stronie tytułowej obok tytułu (...) zamieszczono informację: Dziś 32 strony! Wydanie magazynowe z programem TV na cały weekend i dodatek (...).

Powyższe, zdaniem powoda, świadczy o tym, iż nawet przy uwzględnieniu autonomii dodatku (...) pozwany ponosi odpowiedzialność za materiał prasowy przekazany (...) (pismo k. 718-720).

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

(...) była wydawcą gazety (...). Redaktorem naczelnym (...) był w owym czasie G. W.. W wydaniu (...) z dnia 2 stycznia 2015 r. nr (...) znajdował się autonomiczny dodatek (...) o numerze (...) z dnia 02 stycznia 2015r. Ów dodatek był opatrzony opisem „cotygodniowy dodatek społeczno – polityczny do (...). Dodatek (...) był dołączany do wydania (...) dopiero na etapie dystrybucji gazety. Powyższe wynikało z ustaleń jakie poczynił wówczas ówczesny redaktor naczelny G. W.. Po zmianie wydawcy (...) współpraca pomiędzy wydawcą dziennika, a wydawcą pisma (...) została zakończona (zeznania pozwanego G. W. – k.488- 498 verte, materiał prasowy k. 710).

W przedmiotowym dodatku został opublikowany artykuł pt. „(...)”. Był to artykuł autorstwa M. D. Fundacji (...), co wskazano na końcu publikacji. W przedmiotowej publikacji wskazano, iż L. B., który tytułuje się Prezydentem nie ustaje w niszczeniu wizerunku kolejnych osób i organizacji. Wskazano, że L. B. pisze o swoich oponentach „(...)”. W publikacji wskazano, iż już w wieku 21 lat L. B. posiadał niemały majątek. Podano, że pomimo wieku poborowego, służba wojskowa mu nie groziła, gdyż leczył się na padaczkę skroniową. Autor publikacji wskazał, że L. B. w 1975r. wyjeżdżał do Bułgarii i Turcji. Następnie otrzymał paszport do Austrii, ale wyjechał do Holandii i Danii. W 1978r. Wydział konsularny Ambasady PRL przedłużył mu ważność paszportu do lutego 1979r. Mimo upływu ważności paszportu L. B. nie wrócił do kraju. W publikacji wskazano, w jakich okresach L. B. wystąpił o zgodę na wydanie paszportu, a także, iż otrzymał decyzje odmowną. Od powyższej decyzji odwołał się. M. L. powołał się na notatkę skierowaną do (...), w której wyraźnie wskazano, żeby taką zgodę wyrazić. Podano również, że stan wojenny nie przeszkodził L. B. w otrzymaniu paszportu i zgody na wyjazd na Węgry w dniach 18-30.06.1982 roku. Przytoczono to co L. B. pisał o sobie. Także to że, przedstawiał się jako osoba internowana, wroga systemu. Kreował się na osobę niezłomną, zawsze walczącą o prawdę. W publikacji wskazano, że obecnie L. B. „(...)”. Jak wskazano(...). Wskazano też, że w pozwie o odszkodowanie domagał się z tego tytułu kwoty 25.000.000 zł w związku z internowaniem, które faktycznie trwało 8 dni. L. B. opisywał jak doszło do jego zatrzymania. W publikacji wskazano, że po przyjęciu do zakładu karnego L. B. napisał dwustronicową prośbę do ówczesnego Ministra (...)gen. K., w której zdaniem autora publikacji podaje nieprawdziwe informacje na temat swojego udziału w „(...)”. Autor publikacji wskazał również, że z okresu internowania L. B. pochodzą dwie teczki – oficjalna, oraz teczka przekazana do przez (...)do (...), której nadano klauzulę tajności. Jednocześnie autor publikacji odwołał się do wcześniejszych publikacji dotyczących L. B.. Wskazał, iż L. B. nie przywiązuje się do zasad etycznych, a dzisiejsze jego działania „(...)”. Autor publikacji odniósł się również do sytuacji pobicia L. B. w (...) agencji towarzyskiej. Nadto w publikacji wskazano, że Fundacja (...) od pewnego czasu jest celem zmasowanych ataków mających na celu zniszczenie tego co udało się Fundacji osiągnąć (artykuł k. 18-20, k. 710).

W stopce (...), wskazano, iż wydawcą (...) jest (...) sp. z o.o. w W., zaś wkładki „(...)”, „(...)” i (...) stanowią autonomiczne dodatki, redagowane przez redaktorów wydania: P. R. ((...)), K. R. ((...)”, (...) ((...)) (stopka redakcyjna str.2 Dziennika k. 710).

Po publikacji artykułu „(...)” – (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o zarejestrowanie tytułu prasowego (...). Sąd Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie postanowieniem z dnia 15 marca 2016r. wydanym w sprawie III Ns Rej. 592/15 z wniosku (...) sp. z o.o z siedzibą w W., oddalił wniosek o zarejestrowanie tytułu prasowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż z informacji uzyskanej na potrzeby rozpoznania wniosku o zarejestrowanie czasopisma pt. (...) wynika, że w rejestrze dzienników i czasopism Sądu Okręgowego w Katowicach pod numerem rejestru Pr. (...) figuruje już tytułu (...) który jest własnością J. J. zamieszkałego przy ul. (...), (...)-(...) K.. Jednocześnie wskazano, iż z powyższego wypisu wynika, iż J. J. jest wydawcą i redaktorem naczelnym. W związku z tym, iż wnioskowany tytuł prasowy był zbieżny z tytułem już zarejestrowanym na podstawie art. 21 prawa prasowego wniosek został oddalony (postanowienie z dnia 15 marca 2016r. – k. 208, wypis z rejestru dzienników i czasopism prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Katowicach k. 706).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone dokumenty, których prawdziwości strony nie kwestionowały. Podstawą ustaleń faktyczny w sprawie były również zeznania G. W.. Sąd dał wiarę w całości zeznaniom pozwanego, które korespondowały z przedłożonymi w sprawie dokumentami. Powód w toku postępowania nie wykazał, aby zeznania G. W. pozostawały w sprzeczności, czy to z dokumentami, czy też aby były sprzeczne ze stanem faktycznym jaki miał miejsce. Nie przedstawił jakikolwiek dowodów, które mogłyby prowadzić do wniosku, iż sytuacja opisana przez G. W. była odmienna.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Wobec wytycznych Sądu Apelacyjnego w Warszawie należało odnieść się do kwestii legitymacji biernej. Kwestia legitymacji czynnej i biernej jest przesłanką zasadniczą przesądzającą o możliwości uwzględnienia powództwa. Brak zarówno legitymacji czynnej jak i biernej skutkuje oddaleniem powództwa. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r., w sprawie III CZP 83/12 wskazał, że „legitymacja materialna, a więc posiadanie prawa podmiotowego lub interesu prawnego do wytoczenia powództwa stanowi przesłankę materialną powództwa, a jej brak stoi na przeszkodzie udzieleniu ochrony prawnej. Brak legitymacji materialnej (czynnej lub biernej) skutkuje co do zasady oddaleniem powództwa. W sytuacji, gdy legitymacja materialna i procesowa zespalają się, oddalenie powództwa następuje w istocie z braku legitymacji materialnej, którego rezultatem jest także brak legitymacji procesowej, będący wtórną przyczyną oddalenia powództwa”.

Mając na uwadze poczynione w sprawie ustalenia faktyczne brak było podstaw do uwzględnienia powództwa. Powód w toku postępowania podnosił, iż pozwana jako wydawca (...) na zasadach określonych w prawie prasowym ponosi odpowiedzialność za publikację M. L. jaka ukazała się w dodatku (...) nr (...) z dnia 2 stycznia 2015 r. kolportowanym jako dodatek do (...). Zasadności powództwa powód upatrywał w tym, iż dodatek stanowił integralną część dziennika, w związku z czym, zdaniem powoda, wydawca ponosi odpowiedzialności za treści w nim umieszczone.

Nie było sporne w sprawie, że pismo (...) stanowiło dodatek do (...). Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy prawo prasowe odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie I ACa 186/17 wskazał, że wydawca odpowiada na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, ale odpowiada tylko z tego tytułu, że ma faktyczny i twórczy wpływ na charakter wydawanych tytułów prasowych/programów telewizyjnych. Odpowiada więc za czynności dokonane przez dziennikarzy, którym powierzono gromadzenie i przedstawianie materiałów następnie opublikowanych w wydawanych programach. Z kolei w wyroku z dnia 6 maja 2016 r. Sąd Najwyższy w sprawie I CSK 379/15 wskazał, że wydawca gazety odpowiada na podstawie przepisu art. 38 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24) za naruszenie prawa przez siebie, za czyn własny. Odpowiedzialność innych wydawców za publikację materiału prasowego naruszającego dobra osobiste powoda jest ich własną odpowiedzialnością.

Twierdzenie powoda o odpowiedzialności pozwanej byłoby uzasadnione gdyby nie fakt, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy dodatek (...) pomimo, iż był dodatkiem do (...) stanowił odrębny tytuł prasowy. To, iż dodatek (...) był odrębnym tytułem z osobnym redaktorem naczelnym i oddzielnym wydawcą wynika z rejestru dzienników i czasopism Sądu Okręgowego w Katowicach pod numerem rejestru Pr. (...) pod którym figuruje już tytułu (...), który jest własnością J. J. zamieszkałego przy ul. (...), (...)-(...) K.. Jednocześnie z powyższego wypisu wynika, iż J. J. jest wydawcą i redaktorem naczelnym (wypis z rejestru k. 706).

W toku postępowania ustalono, iż zarówno pozwana jak i redaktor naczelny(...) – G. W., nie mieli żadnego wpływu na treści zawarte w dodatku (...). Potwierdził to jednoznacznie pozwany G. W. w swoich zeznaniach. Wynika to również w wspomnianego wypisu z rejestru dzienników i czasopism. Zgodnie z zeznaniami pozwanego G. W. pozwana nie finansowała owego dodatku i nie miała żadnego merytorycznego wpływu na treści w nim publikowane. Co więcej autor spornej publikacji M. L. nie był dziennikarzem pozwanej, nie był też zatrudniony u pozwanej na żadnym stanowisku mogącym skutkować przyjęciem, iż pozwana ponosi jakąkolwiek odpowiedzialność za jego działania. Z poczynionych ustaleń wynika, iż na etapie przygotowania dziennika i dodatku do niego nie było żadnej współpracy pomiędzy redakcjami powyższych tytułów. Redaktor naczelny (...), czy pozwana jako jego wydawca nie mieli zatem ani faktycznego ani twórczego wpływu na treści zamieszczone w dodatku (...). W/w rozdzielność wynika także bezpośrednio ze stopki redakcyjnej (...), gdzie wskazano, iż wydawcą (...) jest (...) sp. z o.o. w W., zaś wkładki „(...)”, „(...)” i (...) stanowią autonomiczne dodatki, redagowane przez redaktorów wydania: P. R. ((...)), K. R. ((...)”, (...) ((...)) (stopka redakcyjna str.2 Dziennika k. 710).

Ani ze strony ówczesnego redaktora dziennika, ani ze strony pozwanej jako wydawcy nie dochodziło do jakiejkolwiek współpracy w zakresie przygotowywania materiałów do publikacji. Do połącznia wydawnictw dochodziło dopiero na etapie dystrybucji dziennika i miało jedynie charakter techniczny. Tym samym nie można przyjąć, aby pozwana mogła odpowiadać za działania innego podmiotu, niepowiązanego z nią w żaden sposób.

W toku postępowania powód nie wykazał, pomimo obowiązku nałożonego na niego art. 6 k.c. aby pozwana Spółka była wydawcą dodatku (...). Z wskazanego rejestru czasopism nie wynika, aby doszło do zmiany wydawcy pisma. Nadal pozostaje nim J. J.. Nadal nie ma również podstaw do przyjęcia, aby pozwana miała jakikolwiek wpływ na treści zamieszczone w dodatku (...). Powód pomimo wytycznych Sądu Apelacyjnego nie wykazał, aby istniały podstawy do przypisania pozwanej odpowiedzialności za artykuł pt. „(...)!”. W tym zakresie powód opierał się jedynie na swojej interpretacji obowiązujących przepisów, która sprowadzała się do tezy, iż de facto dowolny redaktor naczelny, czy wydawca ponosi odpowiedzialność za dowolną publikację w dowolnym tytule prasowym, co nie tylko przeczy logice, ale stoi w sprzeczności z przepisami ustawy prawo prasowe, które jak wynika z orzecznictwa rodzą po stronie wydawcy odpowiedzialność, jednakże jedynie za własne czyny powstałe w wyniku faktycznego i twórczego wpływu na zamieszczone treści. Nie ma jakichkolwiek podstaw do rozszerzania tejże odpowiedzialności na inne podmioty, a także na czynności techniczne – dodawanie dodatku na etapie dystrybucji. Tym samym w świetle poczynionych ustaleń należało uznać, iż pozwana skutecznie podniosła zarzut braku legitymacji biernej co skutkowało orzeczeniem jak w pkt. 1 wyroku czyli oddaleniem powództwa w całości.

O kosztach postępowania w pkt. II wyroku orzeczono w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W związku w wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2021r. w wyniku, którego przekazano sprawę do ponownego rozpoznania na koszty zasądzone w pkt. 2 wyroku składają się koszty postępowania wywołane postępowaniem apelacyjnym oraz postępowaniem przez Sądem I Instancji. Z tych też względów na zasądzoną w pkt. 2 wyroku kwotę 23.273 złotych w tym kwotę 20.160 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, składają się następujące kwoty:

a)  10.800 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wyliczonej od roszczenia majątkowego stosownie do § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015r.;

b)  720 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego od roszczenia niemajątkowego wyliczonej stosownie do § 8 pkt. 1 ust. 2 w/w rozporządzenia.

c)  3.100 zł z tytułu opłaty od apelacji uiszczonej przez pozwaną w dniu 11 czerwca 2019 (600 zł k. 380) i 17 października 2019r. (2.500 zł k. 442);

d)  13 zł z tytułu zwrotu opłaty kancelaryjnej;

e)  8.100 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego od roszczenia majątkowego stanowiącej 75 % stawki minimalnej od roszczenia majątkowego określonej w § 2 ust. 7 w/w rozporządzenia, wyliczonej zgodnie z § 10 ust. 1 pkt. 2 w/w rozporządzenia;

f)  540 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego od roszczenia niemajątkowego stanowiącej 75 % stawki minimalnej od roszczenia niemajątkowego określonej w § 8 pkt. 1 ust. 2 rozporządzenia, wyliczonej zgodnie z § 10 ust. 1 pkt. 2 w/w rozporządzenia.

W pkt.3, Sąd odstąpił od obciążania powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi przejmując je na rachunek Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie na podstawie art.113 ust.4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

/-/ Sędzia SO Mariusz Solka

Zarządzenia:

1.  (...)

2.  (...)

(...)

(...)

3.  (...)

/-/ Sędzia SO Mariusz Solka