sygn. IV CSK 162/08 21 maja 2008 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 21 maja 2008, sygn. IV CSK 162/08

Data orzeczenia 21 maja 2008
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CSK 162/08
POSTANOWIENIE
Dnia 21 maja 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie z wniosku H. M. i A. M.
przy uczestnictwie T. P.
o wpis,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2008 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu
Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca (…),
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz
wnioskodawców kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Określone w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze
kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli
skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984
§ 1
pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia
przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę
oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź
odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
2
Pełnomocnik uczestnika postępowania we wniesionej skardze kasacyjnej od
postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r. wniosek o jej
przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. nie wystarczy –
jak to uczynił autor skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście
uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej
argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z
oczywistym naruszeniem prawa. Skarżący „oczywistość” swej skargi od postanowienia
wydanego w postępowaniu wieczystoksięgowym uzasadnił naruszeniem przepisów
kodeksu cywilnego dotyczących zawarcia umowy (art. 66 § 2 i art. 158 k.c.), stanowiącej
źródło długu obciążającego uczestnika postępowania wieczystoksięgowego, a także
naruszeniem przepisu art. 171 k.p.c. w sprawie, w której powstał tytuł wykonawczy
będący podstawą późniejszej egzekucji z nieruchomości stanowiącej własność tegoż
uczestnika, a także naruszeniem przepisów o postępowaniu egzekucyjnym (art. 942,
945 § 1 i 2 i art. 947 § 1 pkt 9 k.p.c.), a więc przepisów, które nie mają nic wspólnego z
postępowaniem wieczystoksięgowym. Skarżący nie wykazał zatem „oczywistości” swej
skargi, wręcz przeciwnie wykazał, że przesłanka ta oczywiście nie została spełniona.
Skarga nie spełnia więc wymagania, o którym mowa w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.
W przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne, obciąża go obowiązek sformułowaniu tego zagadnienia i wskazania
argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11).
Zdaniem autora skargi kasacyjnej występujące w sprawie zagadnienie prawne
polega na „ustaleniu kryteriów uznania czynności za ważną bez wymaganej formy oraz
niezbędnych elementów” a także „ustaleniu, czy na podstawie tytułu wykonawczego,
wydanego w postępowaniu, w trakcie którego doszło do zaniedbania z winy
pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla uczestnika można prowadzić egzekucję
sprzeczna z zasadami współżycia społecznego”, a ponadto „:ustaleniu warunków
przeprowadzenia opisu, oszacowania i licytacji nieruchomości umożliwiających
sprawiedliwą egzekucję”. Skarga zawiera więc pozór wymagania określonego w art.
3984
§ 1 pkt 3 k.p.c., a sformułowane przez jej autora „zagadnienia prawne” niezależnie
od tego, że nie mają takiego waloru, pozostają w zupełnym oderwaniu od postępowania
wieczystoksięgowego, w ramach którego wydane zostało zaskarżone orzeczenie.
3
Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd
Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813
§ 1
k.p.c.).
Z przytoczonych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 3986
§ 3 k.p.c.).
Na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o
kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z
art. 13 § 2 oraz w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821
k.p.c.