Postanowienie SN z 29 maja 2008, sygn. II CZ 32/08
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
29 maja 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Helena Ciepła
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 29 maja 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa R. M. i M. M.
przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W.
Oddziałowi Terenowemu w P.
o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2008 r.,
zażalenia strony pozwanej
na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II Ca
(…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną
pozwanej Agencji Nieruchomości Rolnych w W. Oddział Terenowy w P., jako
niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia nieprzekraczającą
kwoty określonej w art. 3982
§ 1 k.p.c. W motywach stwierdził, że pełnomocnik pozwanej
oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji na kwotę 30.000 (trzydziestu
tysięcy) zł i w tej samej wysokości oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze
kasacyjnej.
W zażaleniu na to postanowienie pozwana Agencja zakwestionowała zasadność
odrzucenia skargi, podnosząc, że sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z
2
rzeczywistym stanem prawnym nie jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt
1 k.p.c., w związku z czym skarga w takiej sprawie jest, jej zdaniem, dopuszczalna bez
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Na poparcie powyższego stanowiska
pozwana przytoczyła poglądy Sądu Najwyższego wyrażone w: postanowieniu z dnia 10
października 1997 r., II CZ 120/97; uchwale z dnia 21 października 1948 r., C 476/1948;
wyrokach z dnia 03 marca 2008 r., IV CSK 113/06 i z dnia 19 lutego 2003 r., V CKN
1614/00.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Stanowisko Sądu Okręgowego o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie może być
skutecznie zwalczane, bowiem znajduje uzasadnienie w art. 3982
§ 1 k.p.c.
Powołane przez Agencję m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
10 października 1997 r., II CZ 120/97, w którym stwierdzono, że sprawa o uzgodnienie
treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 ustawy o
księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 r.) nie jest sprawą o świadczenie w
rozumieniu art. 393 pkt 1 k.p.c., wydane zostało na podstawie stanu prawnego
ukształtowanego ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania
cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o
postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o
kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 43,
poz. 189). Ówczesny przepis art. 393 pkt 1 k.p.c. przewidywał niedopuszczalność
kasacji m.in. „w sprawach o świadczenie majątkowe, w których wartość przedmiotu
sporu jest niższa niż pięć tysięcy złotych". Tymczasem art. 3982
§ 1 k.p.c. (w nawiązaniu
do nieobowiązującego przepisu art. 3921
k.p.c.) stanowi wyraźnie o „sprawach o prawa
majątkowe".
Zgodnie bowiem z treścią art. 3982
§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest
niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Uzależnienie dopuszczalności
skargi kasacyjnej od wartości przedmiotu zaskarżenia wskazuje na to, że chodzi tu o
takie kategorie spraw, w których można określić wartość przedmiotu sporu. Sprawa
należy zatem do kategorii „spraw o prawa majątkowe", jeżeli sformułowane w niej
żądanie będzie miało charakter majątkowy.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że sprawa o uzgodnienie
treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 ustawy o
3
księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 r.) jest sprawą o prawa majątkowe w
rozumieniu art. 3982
§ 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30
października 2002 r., II CZ 125/02 niepubl., z dnia 7 lutego 2003 r., III CZ 5/03, niepubl.,
z dnia 12 maja 2006 r., V CZ 27/06, niepubl., z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 85/06
niepubl. i z dnia 16 stycznia 2008 r., IV CZ 115/07, niepubl.). Stanowisko to podziela
także Sąd Najwyższy w obecnym składzie.
Pozwana w skardze kasacyjnej oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia na
kwotę 30.000 (trzydziestu tysięcy), zatem Sąd Okręgowy słusznie uznał ją za
niedopuszczalną w świetle art. 3982
§ 1 k.p.c. i odrzucił.
Z tych przyczyn zażalenie jako bezzasadne oddalono (art. 3941
§ 3 oraz art.
39814
k.p.c.).. przewidywał niedopuszczalność
kasacji m.in. „w sprawach o świadczenie majątkowe, w których wartość przedmiotu
sporu jest niższa niż pięć tysięcy złotych". Tymczasem art. 3982
§ 1 k.p.c. (w nawiązaniu
do nieobowiązującego przepisu art. 3921
k.p.c.) stanowi wyraźnie o „sprawach o prawa
majątkowe".
Zgodnie bowiem z treścią art. 3982
§ 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest
niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Uzależnienie dopuszczalności
skargi kasacyjnej od wartości przedmiotu zaskarżenia wskazuje na to, że chodzi tu o
takie kategorie spraw, w których można określić wartość przedmiotu sporu. Sprawa
należy zatem do kategorii „spraw o prawa majątkowe", jeżeli sformułowane w niej
żądanie będzie miało charakter majątkowy.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że sprawa o uzgodnienie
treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 ustawy o
3
księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 r.) jest sprawą o prawa majątkowe w
rozumieniu art. 3982
§ 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30
października 2002 r., II CZ 125/02 niepubl., z dnia 7 lutego 2003 r., III CZ 5/03, niepubl.,
z dnia 12 maja 2006 r., V CZ 27/06, niepubl., z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 85/06
niepubl. i z dnia 16 stycznia 2008 r., IV CZ 115/07, niepubl.). Stanowisko to podziela
także Sąd Najwyższy w obecnym składzie.
Pozwana w skardze kasacyjnej oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia na
kwotę 30.000 (trzydziestu tysięcy), zatem Sąd Okręgowy słusznie uznał ją za
niedopuszczalną w świetle art. 3982
§ 1 k.p.c. i odrzucił.
Z tych przyczyn zażalenie jako bezzasadne oddalono (art. 3941
§ 3 oraz art.
39814
k.p.c.).