Postanowienie SN z 10 czerwca 2008, sygn. V CNP 15/08
Data orzeczenia
10 czerwca 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Lech Walentynowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 czerwca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi M. S.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…) [WSC (…)]
w sprawie z powództwa M. S.
przeciwko A. K.
o rozwód,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2008 r.,
1.) odrzuca skargę;
2.) zasądza od M. S. na rzecz A. K. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem
kosztów postępowania skargowego.
Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2007 r. Sąd Apelacyjny, na skutek
apelacji pozwanej A. K., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 8 września 2006 r.
w sprawie o rozwód.
Powód M. S. domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem wyroku Sądu
Apelacyjnego w całości. W skardze zarzucił obrazę prawa procesowego w postaci art.
316 § 1 k.p.c., art. 233 w związku z art. 328 § 2 k.p.c. Wskazał, że szkoda powoda
polega na tym, iż został on obciążony kwotą 1360 zł tytułem kosztów procesu, a także
został uznany za jedynego winnego rozpadowi małżeństwa, w konsekwencji „powód w
nieograniczonym czasie może zostać zobowiązany do świadczenia alimentacyjnego na
2
rzecz pozwanej, jak również został on pozbawiony prawa do roszczenia wzajemnego w
tym zakresie".
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać - obok oznaczenia orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wniosku o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem i wskazania przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne - także uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie
jest możliwe.
Każde z wymagań przewidzianych w art. 4245
§ 1 k.p.c. ma charakter samoistny,
co oznacza, że powinno być spełnione samodzielnie, a skarga niespełniająca
któregokolwiek z nich dotknięta jest brakiem nienaprawialnym w trybie właściwym dla
usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
W skardze wniesionej przez pełnomocnika powoda nie uprawdopodobniono
rozmiaru podniesionych szkód, ponieważ skarżący wskazał jako szkodę koszty procesu,
a także możliwość zasądzenia w przyszłości alimentów na rzecz byłego małżonka.
Przesłanka uprawdopodobnienia szkody jest spełniona, jeżeli skarżący wykaże jej
rodzaj i realny rozmiar, nie wystarcza tu tylko hipotetyczna możliwość jej wystąpienia
(por. postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05 OSNC 2006/1/16).
Niezbędne jest przeprowadzenie odpowiedniego wywodu wskazującego na czas
powstania szkody oraz na istnienie związku przyczynowego między nią, a wydaniem
objętego skargą prawomocnego orzeczenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141).
Należy także wskazać, że Sąd Najwyższy wyjaśniał już, iż koszty procesu,
którymi strona została obciążona, nawet wtedy, gdy zostały uiszczone, nie stanowią
szkody uzasadniającej wniesienie skargi przewidzianej w art. 4241
k.p.c.
Wniesiona skarga podlega odrzuceniu także z tej przyczyny, że zarzucając
naruszenie prawa procesowego w istocie skarżący kwestionuje ustalenia faktów i ocenę
dowodów. Przepis art. 4244
zdanie drugie k.p.c. stanowi, że podstawą skargi nie mogą
być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a zatem skarga powoda nie
została oparta na ustawowych podstawach.
3
Należało w konsekwencji odrzucić skargę i orzec o kosztach postępowania
skargowego (art. 4248
§ 1 k.p.c. oraz art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).