Wyrok z 10 maja 2016, sygn. II C 209/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 maja 2016 roku

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi II Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodnicząca Sędzia SR A. S.

Protokolant starszy sekretarz sądowy M. O.

po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 roku w Łodzi

na rozprawie

sprawy z powództwa B. P.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w S.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7500 zł (siedem tysięcy pięćset złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1085 zł (jeden tysiąc osiemdziesiąt pięć złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania;

3.  umarza postępowanie w zakresie żądania zasądzenia kwoty 10.000 zł (dziesięć tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 29 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia;

4.  zwraca powodowi ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 83,78 zł (osiemdziesiąt trzy złote siedemdziesiąt osiem groszy) z kwoty uiszczonej w dniu 29 grudnia 2014 roku, zaksięgowanej poz. (...)/ (...), tytułem różnicy między wydatkami pobranymi od strony a należnymi;

5.  zwraca pozwanemu ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 238,11 zł (dwieście trzydzieści osiem złotych jedenaście groszy) z kwoty uiszczonej w dniu 24 grudnia 2014 roku, zaksięgowanej poz. (...)/ (...), tytułem różnicy między wydatkami pobranymi od strony a należnymi;

6.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 273,86 zł (dwieście siedemdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygnatura akt II C 209/14

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 21 marca 2014 roku B. P. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwoty 17 500 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty, kwoty 1 085 złotych tytułem skapitalizowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego lub według zestawienia jakie zostanie złożone do akt przed zamknięciem rozprawy.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż w wyniku wypadku drogowego z dnia 14 września 2013 roku powód odniósł obrażenia ciała, w tym: uraz kręgosłupa szyjnego, uraz obu nadgarstków, złamania kości nadgarstka ręki lewej. Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego, który uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i wypłacił powodowi kwotę 2 500 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 245 złotych tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich. Pomimo podjętego leczenia powodowi nadal towarzyszą silne dolegliwości bólowe w obrębie doznanych urazów, które są uciążliwe w życiu codziennym i w znacznym zakresie ograniczają sprawność powoda. W zakresie renty z tytułu zwiększonych potrzeb powód podał, iż w okresie 5 tygodni w wymiarze 4 godzin dziennie wymagał pomocy osób trzecich przy wykonywaniu codziennych czynności.

(pozew k. 2-5, pełnomocnictwo k. 6)

W odpowiedzi na pozew z dnia 25 kwietnia 2014 roku pozwany reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podniósł, iż przyjął odpowiedzialność gwarancyjną za szkodę powoda, przyznając mu na etapie postępowania likwidacyjnego kwotę 2 500,00 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 245 złotych tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich.

Pozwany zakwestionował wytoczone powództwo co do wysokości żądania. W jego ocenie wypłacona kwota tytułem zadośćuczynienia stanowi sumę adekwatną do krzywdy powoda. Podobnie świadczenia wypłacone z tytułu odszkodowania całkowicie skompensowały szkodę powoda związaną z przedmiotowym wypadkiem. Pozwany zakwestionował żądanie zasądzenia kwoty 1 085 złotych tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich, negując zarówno wskazany przez powoda wymiar niezbędnej opieki, jak również przyjętą przez powoda stawkę godzinową, podnosząc iż nie należy przyjmować stawki godzinowej przysługującej osobie świadczącej fachową pomoc, która to kwota jest obciążona podatkami. Mając na uwadze, że powód nie korzystał z fachowej pomocy pielęgniarskiej, zasadnym jest ewentualne przyjęcie stawki za godzinę opieki w wysokości 7 zł. Pozwany podniósł także, iż w sytuacji ustalenia wysokości świadczeń, w szczególności zadośćuczynienia, w toku postępowania, uzasadnione jest przyznanie odsetek ustawowych od chwili wyrokowania.

(odpowiedź na pozew k. 22-25, pełnomocnictwo k. 26, odpis KRS k. 28-38)

Na rozprawie w dniu 10 maja 2016 roku pełnomocnik powoda cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 10 000 złotych dochodzonej z tytułu zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami jak w pozwie. Jednocześnie wniósł o nieobciążanie powoda kosztami procesu w zakresie cofniętego roszczenia, podnosząc, że obciążenie powoda kosztami zniweczyłoby istotę dochodzonego zadośćuczynienia.

Pełnomocnik pozwanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, także w zakresie cofniętego roszczenia.

(protokół rozprawy k. 257)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 września 2013 roku doszło do wypadku komunikacyjnego, w którego wyniku B. P. odniósł obrażenia ciała. Pojazd sprawy zdarzenia objęty był w tej dacie ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. Na miejsce zdarzenia nie została wezwana karetka pogotowia ratunkowego.

(kserokopie: notatka urzędowa k. 137-138, oświadczenie sprawcy wypadku k 129, zeznania świadka A. Z. k. 166-167 , zeznania powoda k. 247 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami k. 168)

Powód w dniu następnym tj. 15 września 2013 roku zgłosił się do Wojewódzkiej (...) w Ł., gdzie po wykonaniu zdjęcia RTG nadgarstków i kręgosłupa szyjnego, u powoda stwierdzono nadłamanie kości łódeczkowatej lewej, obniżenie przestrzeni międzykręgowej (...)ze spłyceniem lordozy szyjnej bez zmian urazowych. Zalecono szynę gipsową na lewy nadgarstek na 5 tygodni. Powód kontynuował leczenie w poradni POZ i ortopedycznej. Po wykonaniu kontrolnych zdjęć (...) nadgarstka lewego przedłużono unieruchomienie gipsowe. Dnia 23 września 2013 roku powód zgłosił się do neurologa. Badaniem neurologicznym nie stwierdzono objawów ogniskowych i korzeniowych. Dnia 10 września 2014 roku powód podjął leczenie w poradni rehabilitacyjnej gdzie zalecono mu zabiegi na nadgarstki. Na zwolnieniu lekarskim powód przebywał do 20 listopada 2013 roku.

(kserokopie dokumentacji medycznej: k. 9-11v, k. 176, k. 190-190v, k. 193-194v; zaświadczenie k. 223)

W wyniku zdarzenia z dnia 14 września 2013 roku u powoda rozpoznano stan po urazie kręgosłupa w odcinku szyjnym, bez upośledzenia funkcji z zespołem bólowym oraz stan po stłuczeniu obu nadgarstków ze złamaniem kości łódeczkowatej nadgarstka lewego, bez istotnego upośledzenia funkcji z zespołem bólowym. Obrażenia w zakresie nadgarstków skutkowały w aspekcie ortopedycznym trwałym uszczerbkiem na zdrowiu powoda w wysokości 4 % według punktu 130a (2 x 2 %) tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku. Uraz kręgosłupa nie spowodował trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda. Zakres cierpień fizycznych w okresie pierwszych 4-5 tygodni po wypadku był średniego stopnia, następnie zmniejszający się. W związku z długotrwałym unieruchomieniem kończyny górnej lewej i związanymi z tym utrudnieniami w życiu codziennym z ortopedycznego punktu widzenia powód wymagał pomocy osób trzecich w wymiarze 3-4 godziny dziennie przez okres 8 tygodni. Rokowania co do stanu zdrowia powoda są dobre.

(pisemna opinia biegłego ortopedy k. 184-188)

Pod względem neurologicznym odniesione przez powoda obrażenia ciała w wyniku wypadku komunikacyjnego z dnia 14 września 2013 roku nie spowodowały uszczerbku na zdrowiu. U powoda występuje stan po urazie kręgosłupa szyjnego bez skutków neurologicznych. Przebyty uraz nadgarstków ze złamaniem kości łódeczkowatej nadgarstka lewego nie powoduje uszkodzenia nerwów obwodowych. Z oceny neurologicznej rokowania są dobre. Leczenie skutków przebytych urazów nadgarstków i kręgosłupa szyjnego zakończyło się 20 listopada 2013 roku. Po tym okresie powód leczony był rehabilitacyjnie z powodu dolegliwości ze strony nadgarstków. U powoda nie stwierdzono objawów korzeniowych i ubytkowych ze strony kręgosłupa szyjnego i nerwów obwodowych kończyn górnych. Dolegliwości pod postacią bólów kręgosłupa szyjnego, bólów i zawrotów głowy ustąpiły. Stłuczenie odcinka szyjnego uległo wygojeniu. U powoda występują zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego, które mogą powodować okresowe zespoły bólowe, jako schorzenie samoistne.

(pisemna opinia biegłego neurologa k. 213-214)

Z punktu widzenia rehabilitacji medycznej powód doznał w wyniku zdarzenia z dnia 14 września 2013 roku urazu części szyjnej kręgosłupa, stłuczenia obu kończyn górnych w obrębie nadgarstków, złamania kości łódeczkowatej lewego nadgarstka. Aktualny stan zdrowia powoda jest dobry. W aspekcie rehabilitacji medycznej powód nie doznał uszczerbku na zdrowiu w związku ze zdarzeniem z dnia 14 września 2013 roku. Rozmiar cierpień fizycznych powoda był umiarkowany przez około 10 tygodni z tendencją do ustępowania. Był on konsekwencją dolegliwości bólowych po złamaniu oraz niedogodności wynikających z unieruchomienia lewego nadgarstka . Rokowania są dobre. U powoda nie stwierdzono zmian w narządzie ruchu będących wynikiem wypadku z dnia 14 września 2013 roku, a które mogłyby w przyszłości powodować pogorszenie stanu zdrowia powoda. W wyniku wypadku u powoda wystąpiły ograniczenia w życiu zawodowym (czasowe orzeczenie o niezdolności do pracy) i codziennym. Ograniczenia w życiu codziennym wynikały z konieczności unieruchomienia kończyny strony niedominującej, następnie z ograniczenia ruchomości i dolegliwości bólowych nadgarstków. Dotyczyły czynności samoobsługowych i prowadzenia gospodarstwa domowego. Powód wymagał pomocy osób trzecich w okresie 8-10 tygodni w wymiarze 3-4 godzin dziennie. Po tym okresie powód pomocy tej nie wymagał.

(pisemna opinia z zakresu rehabilitacji medycznej k. 226-229)

Powód do chwili obecnej odczuwa ból w nadgarstku podczas zmian pogodowych oraz dźwigania. Te dolegliwości utrudniają mu pracę zawodową w charakterze kierowcy. W przypadku wystąpienia dolegliwości zażywa K.. Po wypadku z dnia 14 września 2013 roku w codziennych czynnościach takich jak kąpiele, ubieranie, zmywanie, sprzątnie, przyrządzanie posiłków, powodowi pomagała żona. Obecnie powód nie pozostaje pod opieką lekarzy specjalistów.

(zeznania powoda k. 247 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami k. 168)

W 2012 roku powód był uczestnikiem zdarzenia komunikacyjnego. Przed zdarzeniem z dnia 14 września 2013 roku powód leczył się neurologicznie, odbywał rehabilitację z powodu dolegliwości kręgosłupa.

(zeznania powoda k. 247 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami k. 168, kserokopie dokumentacji medycznej k. 177-178, k. 252-254)

Pismem z dnia 25 listopada 2013 roku pełnomocnik powoda zgłosił pozwanemu szkodę z dnia 14 września 2013 roku żądając wypłacenia na rzecz powoda kwoty 30 000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 1 330 złotych skapitalizowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb tj. konieczności korzystania z pomocy osoby trzeciej. Doręczenie pozwanemu zgłoszenia nastąpiło 28 listopada 2013 roku.

(kserokopie: zgłoszenie szkody k. 52, potwierdzenie doręczenia k. 46, uzupełnienie zgłoszenia szkody k. 47-51)

Decyzją z dnia 10 grudnia 2013 roku rzecz powoda B. P. pozwany przyznał kwotę 2 745 złotych, obejmującą kwotę 2 500 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 245 złotych tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich.

(kserokopia decyzji k. 17)

Koszt jednej godziny za usługi opiekuńcze na terenie miasta Ł. ustalona w (...) Komitecie Pomocy (...) w okresie od lipca 2009 roku w dni powszednie wynosiła 9,50 zł.

(okoliczność znana Sądowi urzędowo)

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony na podstawie powołanych wyżej dowodów, wśród nich dokumentacji medycznej w kserokopii, opinii biegłych z zakresu neurologii, ortopedii, rehabilitacji medycznej oraz zeznań powoda i świadka. Stan faktyczny na podstawie kserokopii dokumentów ustalono na podstawie przepisu art. 308 k.p.c.

Sąd uznał za przydatne opinie powołanych w sprawie biegłych oceniając je jako rzetelne, pełne i szczegółowe. Opinie zostały sporządzone zgodnie z tezami dowodowymi, a ich treści odpowiadały na wszystkie pytania Sądu. Należy podkreślić, że opinie te nie były kwestionowane przez żadną ze stron, jak również nie wnoszono o ich uzupełnienie. Ze sporządzonych przez biegłych opinii wynika, że określili wyłącznie te następstwa na zdrowiu powoda jakie wystąpiły w wyniku zdarzenia z dnia 14 września 2013 roku.

Sąd zważył co następuje:

W sprawie bezspornym jest, że sprawca zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie, a także okoliczności wypadku. Spór koncentrował się zatem wokół zakresu obrażeń ciała odniesionych przez powoda w wyniku przedmiotowego zdarzenia oraz wysokości szkody, a w konsekwencji wysokości świadczeń rekompensujących jej zakres.

Według art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.

Również zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 392) z ubezpieczenia OC przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierowca pojazdu mechanicznego są zobowiązani – na podstawie prawa – do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę.

Przepis art. 445 § 1 k.c. przewiduje m.in., że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, czyli szkodę niemajątkową, wyrażającą się w doznanym bólu, cierpieniu, ujemnych doznaniach psychicznych. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem zadośćuczynienie stanowi sposób naprawienia szkody niemajątkowej na osobie wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. Inaczej niż przy odszkodowaniu, w przypadku zadośćuczynienia, ustawodawca nie wprowadza jasnych kryteriów ustalania jego wysokości. Wskazuje jedynie ogólnikowo, iż suma przyznana z tego tytułu winna być odpowiednia.

Przez tę "odpowiednią" sumę należy rozumieć kwotę pieniężną, której wysokość utrzymana jest w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa oraz dostosowaną do okoliczności konkretnego wypadku. Jednym z kryteriów określających "odpowiedniość" zadośćuczynienia jest jego kompensacyjny charakter (wyrok SN z 15 lutego 2006 r., IV CK 384/05, opubl. w LEX nr 190756, wyrok SN z 6 czerwca 2003 r., IV CKN 213/01, opubl. w LEX nr 141396). Oznacza to, że przyznana poszkodowanemu kwota powinna stanowić realną wartość ekonomiczną w odniesieniu do doznanej krzywdy, nie będąc przy tym jedynie wartością symboliczną, jak i nie stanowiąc źródła bezpodstawnego wzbogacenie poszkodowanego (wyrok SN z 28 września 2001 r., III CKN 427/00, opubl. w LEX nr 52766 oraz wyrok SA w Lublinie, I ACa z 29 września 2005 r., 510/05, opubl. w (...)).

W myśl art. 445 § 1 k.c. kompensowana jest krzywda, która oznacza szkodę niemajątkową wywołaną naruszeniem dobra osobistego, polegająca na fizycznych dolegliwościach i psychicznych cierpieniach pokrzywdzonego. Przyznanie zadośćuczynienia i jego wysokość zależy od sądowej oceny okoliczności danej sprawy i nie oznacza dowolności organu stosującego prawo co do możliwości korzystania z udzielonej mu kompetencji (por. wyrok SN z 19 kwietnia 2006 r., II PK 245/05, OSNP 2007, nr 7-8, poz. 101 i wyrok SN z 17 stycznia 2001 r., II KKN 351/99, Prok. i Pr. 2006, nr 6, s. 11). Przy oznaczeniu zakresu wyrządzonej krzywdy należy wziąć pod uwagę rodzaj naruszonego dobra, zakres (natężenie i czas trwania) naruszenia, trwałość skutków naruszenia i stopień ich uciążliwości ( por. wyrok SN z 20 kwietnia 2006 r., IV CSK 99/05, LEX nr 198509; wyrok SN z 1 kwietnia 2004 r., II CK 131/03, LEX nr 327923; wyrok SN z 19 sierpnia 1980 r., IV CR 283/80, OSN 1981, Nr 5, poz. 81; wyrok SN z 9 stycznia 1978 r., IV CR 510/77, OSN 1978, Nr 11, poz. 210). Na pojęcie krzywdy składają się nie tylko trwałe, lecz także przemijające zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, polegające na znoszeniu cierpień psychicznych (wyrok SN z dnia 20 marca 2002 r., V CKN 909/00, LEX nr 56027).

Przesłanką konieczną dla przyjęcia odpowiedzialności deliktowej jest występowanie związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem, a szkodą. Zgodnie z teorią przyczynowości adekwatnej związek przyczynowy zachodzi tylko wtedy gdy w zestawie wszystkich przyczyn i skutków mamy do czynienia jedynie z takimi przyczynami, które normalnie powodują określone skutki. Nie wystarczy więc stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jako takiego, wymagane bowiem jest stwierdzenie, że chodzi o następstwo normalne.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że związek przyczynowy jest kategorią obiektywną i należy go pojmować jako obiektywne powiązanie ze sobą zjawiska nazwanego "przyczyną" ze zjawiskiem określonym jako "skutek". Ustawodawca wprowadzając w art. 361 § 1 k.c. dla potrzeb odpowiedzialności cywilnej ograniczenie odpowiedzialności tylko za normalne (typowe, występujące zazwyczaj) następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła, nie wprowadza pojęcia związku przyczynowego w rozumieniu prawnym, odmiennego od istniejącego w rzeczywistości. Ogranicza tylko odpowiedzialność do wskazanych w przepisie normalnych (adekwatnych) następstw. Istnienie związku przyczynowego jako zjawiska obiektywnego jest determinowane określonymi okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy i dlatego istnienie związku przyczynowego bada się w okolicznościach faktycznych określonej sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2011 r. wydany w sprawie I CSK 475/10).

Kryterium pozwalającym na pewną obiektywizację rozmiaru doznanej szkody może być w niniejszej sprawie stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda, orzeczony przez biegłego ortopedę, wynoszący 4%. W następstwie wypadku z dnia 14 września 2013 roku u powoda stwierdzono obrażenia w postaci urazu kręgosłupa w odcinku szyjnym, bez upośledzenia funkcji z zespołem bólowym oraz stłuczenie obu nadgarstków ze złamaniem kości łódeczkowatej nadgarstka lewego, bez istotnego upośledzenia funkcji z zespołem bólowym. Cierpienia fizyczne powoda związane z doznanymi obrażeniami w początkowym okresie były stopnia średniego, następnie ulegały zmniejszeniu. Konieczność długotrwałego unieruchomienia kończyny górnej lewej, dolegliwości bólowe, powodowały utrudnienia w życiu codziennym powoda oraz skutkowały koniecznością korzystania przez powoda z pomocy osób trzecich. Powód do chwili obecnej odczuwa skutki zdarzenia przy zmianach pogody, przy dźwiganiu, a to utrudnia mu pracę zawodową. Rokowania, co do stanu zdrowia powoda są dobre.

Uwzględniając zarówno rodzaj i rozmiar doznanej przez powoda krzywdy, jak też dyrektywę przyznawania umiarkowanego zadośćuczynienia, w ocenie Sądu odpowiednie zadośćuczynienie stanowi kwota 10 000 złotych. Uwzględniając dokonaną na rzecz powoda przez pozwane towarzystwo wcześniejszą wypłatę świadczenia z tego tytułu w kwocie 2 500 złotych, Sąd ostatecznie zasądził na rzecz powoda kwotę 7 500 złotych tytułem dalszego zadośćuczynienia.

Zgodnie z treścią art. 444 § 1 zd. 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Naprawienie szkody obejmuje w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (lekarstwa, konsultacje medyczne, protezy, kule, wózek inwalidzki itp.), jak i koszty opieki niezbędnej w czasie procesu leczenia (por. np. orz. SN z 21.5.1973 r., II CR 194/73, OSP 1974, Nr 4, poz. 83) oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem (np. przejazdów, wyżywienia). Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż powód w związku z odniesionymi w wyniku zdarzenia z dnia 14 września 2013 roku obrażeniami ciała wymagał pomocy osób trzecich. Ograniczenia w życiu codziennym wynikały z konieczności unieruchomienia kończyny lewej, następnie z ograniczenia ruchomości i dolegliwości bólowych nadgarstków. Dotyczyły czynności samoobsługowych i prowadzenia gospodarstwa domowego. Biegły ortopeda wskazał, iż powód wymagał pomocy w wymiarze 3-4 godzin dziennie (uśredniając 3,5 godziny) w czasie pierwszych 8 tygodni po wypadku. Po tym okresie, pomoc ta nie była już konieczna przy wykonywaniu czynności życia codziennego.

Wartość należnej powodowi skapitalizowanej renty z tytułu opieki osób trzecich Sąd ustalił w oparciu o opinię biegłych i przy zastosowaniu stawki stosowanej przez (...) Komitet Pomocy (...) w Ł. na kwotę 1 862 zł (56 dni x 3,5h x 9,50 zł/h).

Sąd ostatecznie zasądził na rzecz powoda z tego tytułu, nie wychodząc ponad żądanie pozwu, kwotę 1 085 złotych.

Należy przy tym zaznaczyć, iż podstawą oceny wymiaru koniecznej pomocy są wnioski opinii biegłych oraz okoliczności wskazane w tym przedmiocie przez powoda, nie zaś jej faktyczne wykonywanie. Prawo bowiem poszkodowanego z tytułu zwiększonych potrzeb, polegających na konieczności korzystania z opieki osoby trzeciej nie jest uzależnione od wykazania, iż poszkodowany efektywnie wydał odpowiednie kwoty na koszty opieki (podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 1969 r., I PR 28/69, opubl. OSNC 1969/12/229, stanowisko takie zajmował również min.Gerard Bieniek, H.Ciepła, S.Dmowski, J.Gudowski i inni w powoływanym wyżej Komentarzu do Kodeksu Cywilnego, Zobowiązania, Tom I, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1996, strona 362, teza 39).

Obowiązująca za usługi opiekuńcze stawka stosowana przez (...) nie jest kwotą wygórowaną dla ustalenia wysokości świadczenia należnego powodowi. Gdyby powód zdecydował się na ponoszenie kosztów opieki po wypadku, zmuszony byłby płacić należność w wysokości obowiązującej na rynku takich usług.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art.481§1 k.c. W ocenie Sądu, zważywszy na charakter dochodzonego roszczenia (generujący po stronie odpowiedzialnej do naprawienia szkody konieczność dokonania ustaleń w zakresie swojej odpowiedzialności oraz wysokości świadczenia) zastosowanie winny znaleźć przepisy dotyczące terminu spełnienia świadczenia przez ubezpieczyciela, tj. art. 817§1 kc, zgodnie z którym winien on spełnić świadczenie w terminie 30 dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część świadczenia ubezpieczyciel powinien spełnić w terminie przewidzianym w §1 (§2 art. 817 kc).

Powód zgłosił szkodę w dniu 28 listopada 2013 roku wzywając do zapłaty oznaczonych kwotowo świadczeń i załączając posiadana dokumentację medyczną. Pozwany miał zatem możliwość należytego zweryfikowania roszczenia powoda. Należało więc uznać za zasadne żądanie powoda odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonych kwot od dnia 29 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty.

Pełnomocnik powoda cofnął żądanie pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 10 000 złotych. Sąd w cofnięciu powództwa w tej części, nie dostrzegł podstaw do uznania, iż czynność ta narusza dyspozycję art. 203 § 4 k.p.c. Dlatego mając powyższe na względzie w punkcie 3 wyroku, Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. w związku z art. 203 § 1 i 4 k.p.c., umorzył postępowanie w tym zakresie.

Wobec tego, że powód cofnął powództwo na ostatniej rozprawie, a cofnięcie nie było spowodowane zapłatą przez stronę pozwaną, w tej części należy uznać powoda za przegrywającego proces.

Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 100 k.p.c. rozliczając je stosunkowo. Powód wygrał sprawę w 46,19%, zaś pozwany w 53,81%.

Łącznie koszty poniesione przez strony wyniosły 7042,11 złotych. Strona powodowa wydatkowała 4063,22 złotych (w tym: 930 zł tytułem opłaty od pozwu, 2400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa i 716,22 zł zaliczki na biegłego). Natomiast strona pozwana poniosła koszty w kwocie 2978,89 złotych (w tym: 2400 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa i 561,89 złotych zaliczki na biegłego). Powód powinien ponieść 53,81% wszystkich kosztów, tj. 3789,36 zł, zatem różnicę w kwocie 273,86 zł Sąd zasądził na rzecz powoda od pozwanego.

Wysokość wynagrodzenia pełnomocników stron została ustalona - w przypadku powoda na podstawie § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz.U. z 2013r., poz. 461), - w przypadku pozwanego na podstawie § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

Sąd nie znalazł podstaw do nie obciążania powoda kosztami procesu w zakresie cofniętego powództwa. Powód reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika powinien mieć świadomość ryzyka związanego z prowadzeniem procesu, i w związku z tym należycie rozważyć sposób formułowania żądania pozwu co do wysokości. Stanowisko przeciwne prowadziłoby do przerzucenia na pozwanego konsekwencji związanych z dowolną inicjatywą procesową powoda.

Obie strony uiściły po 800 złotych zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego. Rzeczywiste koszty sporządzonej opinii zostały pokryte z zaliczek stron, przy czym zaliczkę powoda Sąd wykorzystał w kwocie 716,22 zł, a zaliczkę pozwanego w kwocie 561,89. Pozostała część zaliczki podlega zwrotowi na podstawie art. 84 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2016r poz. 623) i tak w punkcie czwartym sentencji wyroku Sąd nakazał zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 83,78 zł, a w punkcie piątym sentencji wyroku pozwanemu ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 238,11 zł