sygn. II K 34/22 11 października 2022 Sąd Okręgowy w Częstochowie

Wyrok z 11 października 2022, sygn. II K 34/22

Data orzeczenia 11 października 2022

Sąd Sąd Okręgowy w Częstochowie

Wydział II Wydział Karny

Przewodniczący Sędzia Marcin Buzdygan

Tagi

#Sąd Okręgowy w Częstochowie #II Wydział Karny #wyrok

Podstawa prawna

art. 4 kk art. 12 kk art. 18 kk art. 33 kk art. 42 kk art. 43 akk art. 43 kk art. 45 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)

art. 57 bkk art. 63 kk art. 85 kk art. 86 kk art. 178 akk art. 178 kk art. 258 kk art. 627 kpk

1. Sygn. akt: II K 34/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 października 2022 roku

Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział II Karny

w składzie :

Przewodniczący: sędzia SO Marcin Buzdygan

Ławnicy: Mieczysława Łopacińska

Elżbieta Pol - Lichocka

Protokolant:Justyna Huzar

w obecności Prokuratora Edyty Kubskiej

po rozpoznaniu w dniach 30 maja 2022 roku, 04 lipca 2022 roku, 29 sierpnia 2022 roku, 20 września 2022 roku, 11 października 2022 roku

sprawy

1. M. P. (1),

s. M. i K. z domu L., ur. (...) w Ż.

oskarżonego o to że:

I. w I kwartale 2016 roku w Z. pow. (...) oraz na terenie Unii Europejskiej działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), A. Z. (1) oraz inną osobą, wbrew przepisom ustawy dokonał przywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, znacznej ilości środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej 820.000 zł,

to jest o przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

II. w I kwartale 2016 roku w K. i W. działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), A. Z. (1) oraz inną osobą, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej nie mniejszej niż 820.000 zł, uzyskując z tego tytułu korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 225.000 zł,.

to jest o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk

III. w dniu 25 sierpnia 2021 roku w M. prowadził pojazd mechaniczny - R. (...) nr rej. (...) będąc pod wpływem środków odurzających, tj. amfetaminy

to jest o przestępstwo z art. 178a § 1 kk

IV. w I kwartale 2016 roku na terenie województwa (...), (...) i (...) uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wprowadzaniem do obrotu znacznych ilości środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej 820.000 zł, w skład której wchodzili M. S. (1), A. Z. (1) i inna osoba

to jest o przestępstwo z art. 258 § 1 kk

2. M. S. (1),

s. J. i H. z domu K., ur. (...) w Ż.

oskarżonego o to, że:

V. w I kwartale 2016 roku w Z. pow. (...) oraz na terenie Unii Europejskiej działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), A. Z. (1) oraz inną osobą, wbrew przepisom ustawy dokonał przywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, znacznej ilości środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej 820.000 zł,

to jest o przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

VI. W I kwartale 2016 roku w K. i W. działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), A. Z. (1) oraz inną osobą, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej nie mniejszej niż 820.000 zł, uzyskując z tego tytułu korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 225.000 zł,

to jest o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk

VII. w I kwartale 2016 roku na terenie województwa (...), (...) i (...) uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wprowadzaniem do obrotu znacznych ilości środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej 820.000 zł, w skład której wchodzili M. P. (1), A. Z. (1) i inna osoba

to jest o przestępstwo z art. 258 § 1 kk

3. A. Z. (1)

s. M. i M. z domu S., ur. (...) w T.

oskarżonego o to, że:

VIII. w I kwartale 2016 roku w Z. pow. (...) oraz na terenie Unii Europejskiej działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), M. S. (1) oraz inną osobą, wbrew przepisom ustawy dokonał przywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, znacznej ilości środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej 820.000 zł,

to jest o przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

IX. w I kwartale 2016 roku w K. i W. działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), M. S. (1) oraz inną osobą, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej nie mniejszej niż 820.000 zł, uzyskując z tego tytułu korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 145.000 zł,

to jest o przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk

X. w I kwartale 2016 roku na terenie województwa (...), (...) i (...) uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wprowadzaniem do obrotu znacznych ilości środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej 820.000 zł, w skład której wchodzili M. P. (1), M. S. (1) i inną osoba

to jest o przestępstwo z art. 258 § 1 kk

1. uznaje oskarżonego M. P. (1) (w ramach czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w okresie od marca do czerwca 2016 roku w na terenieK., N., w Z. (powiat (...)), oraz w okolicy Z. na granicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), A. Z. (1) i inną ustaloną osobą, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia z terytorium K.na terytorium (...) znacznej ilości środka odurzającego w postaci co najmniej 80 kg ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że wszedł w ich posiadanie na terenie K.i przywiózł do Z., to jest zbrodni z art. 55 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 55 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 33 § 1 i 3 kk wymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 (dwustu) stawek ustalając, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

2. uznaje oskarżonego M. P. (1) (w ramach czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w okresie od marca do czerwca 2016 roku w K. i W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), A. Z. (1) i inną ustaloną osobą, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze co najmniej 80 kg, w ten sposób, że dokonał jej sprzedaży w celu dalszej odsprzedaży, uzyskując korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 217.500 zł, to jest występku z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 57b kk i art. 33 § 1 i 3 kk skazuje oskarżonego na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek ustalając, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

3. uznaje oskarżonego M. P. (1) (w ramach czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku) za winnego tego, ze w dniu 25 sierpnia 2021 roku w M. na ul. (...), na drodze publicznej w ruchu lądowym, kierował samochodem R. (...), znajdując się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w stężeniu 83,2 ng/ml we krwi równoważnym ze stanem nietrzeźwości to jest występku z art. 178a § 1 kk i za to na podstawie art. 178a § 1 kk skazuje oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

4. uniewinnia oskarżonego M. P. (1) od popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku;

5. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 i 2 kk, orzeczone wobec oskarżonego M. P. (1) w punktach 1 (pierwszym), 2 (drugim) i 3 (trzecim) kary łączy i jako karę łączną orzeka karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych przyjmując, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

6. uznaje oskarżonego M. S. (1) (w ramach czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w okresie od marca do czerwca 2016 roku w na terenie K. (...), N., w Z. (powiat (...)), oraz w okolicy Z. na granicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), A. Z. (1) i inną ustaloną osobą, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia z terytorium K. (...) na terytorium (...) znacznej ilości środka odurzającego w postaci co najmniej 80 kg ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że wszedł w ich posiadanie na terenie K. (...) i przywiózł do Z., to jest zbrodni z art. 55 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 55 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 33 § 1 i 3 kk wymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 (dwustu) stawek ustalając, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

7. uznaje oskarżonego M. S. (1) (w ramach czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w okresie od marca do czerwca 2016 roku w K. i W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), A. Z. (1) i inną ustaloną osobą, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze co najmniej 80 kg, w ten sposób, że dokonał jej sprzedaży w celu dalszej odsprzedaży, uzyskując korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 225.000 zł, to jest występku z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 57b kk i art. 33 § 1 i 3 kk skazuje oskarżonego na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek ustalając, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

8. uniewinnia oskarżonego M. S. (1) od popełnienia czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku;

9. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 i 2 kk, orzeczone wobec oskarżonego M. S. (1) w punktach 6 (szóstym) i 7 (siódmym) kary łączy i jako karę łączną orzeka karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych przyjmując, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

10. uznaje oskarżonego A. Z. (1) (w ramach czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w okresie od marca do czerwca 2016 roku w na terenie K. (...), N., w Z. (powiat (...)), oraz w okolicy Z. na granicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), M. S. (1) i inną ustaloną osobą, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia z terytorium K.na terytorium (...) znacznej ilości środka odurzającego w postaci co najmniej 80 kg ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że wszedł w ich posiadanie na terenieK. (...) i przywiózł do Z., to jest zbrodni z art. 55 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 55 ust. 3 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 33 § 1 i 3 kk wymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 160 (stu sześćdziesięciu) stawek ustalając, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

11. uznaje oskarżonego A. Z. (1) (w ramach czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku) za winnego tego, że w okresie od marca do czerwca 2016 roku w K. i W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), M. S. (1) i inną ustaloną osobą, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze co najmniej 80 kg, w ten sposób, że dokonał jej sprzedaży w celu dalszej odsprzedaży, uzyskując korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 168.000 zł, to jest występku z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 57b kk skazuje oskarżonego na karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 160 (stu sześćdziesięciu) stawek ustalając, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

12. uniewinnia oskarżonego A. Z. (1) od popełnienia czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku;

13. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 i 2 kk, orzeczone wobec oskarżonego A. Z. (1) w punktach 10 (dziesiątym) i 11 (jedenastym) kary łączy i jako karę łączną orzeka karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując, iż wysokość jednej stawki dziennej grzywny wynosi 50 (pięćdziesiąt) zł;

14. na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego M. P. (1) środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat;

15. na podstawie art. 43 § 3 kk zobowiązuje oskarżonego M. P. (1) do zwrotu dokumentu prawa jazdy właściwemu Starostwu Powiatowemu w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia;

16. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego M. P. (1) świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

17. na podstawie art. 45 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego M. P. (1) przepadek równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 2 (drugim) wyroku w kwocie 217.500 (dwieście siedemnaście tysięcy pięćset) zł;

18. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka wobec oskarżonego M. P. (1) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł na rzecz (...)w C. przy ul. (...);

19. na podstawie art. 45 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego M. S. (1) przepadek równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 7 (siódmym) wyroku w kwocie 225.000 (dwieście dwadzieścia pięć tysięcy) zł;

20. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka wobec oskarżonego M. S. (1) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł na rzecz (...)w C. przy ul. (...);

21. na podstawie art. 45 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego A. Z. (1) przepadek równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 11 (jedenastym) wyroku w kwocie 168.000 (sto sześćdziesiąt osiem tysięcy) zł;

22. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka wobec oskarżonego A. Z. (1) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł na rzecz (...)w C. przy ul. (...);

23. na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności:

- oskarżonemu M. P. (1) okres zatrzymania w sprawie od dnia 25.08.2021 roku godz. 20.20 do dnia 25.08.2021 roku godz. 23.35 oraz okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 06.10.2021 roku godz. 06.01 do dnia 11 października 2022 roku,

- oskarżonemu M. S. (1) okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 06.10.2021 roku godz. 07.50 do dnia 11 października 2022 roku,

- oskarżonemu A. Z. (1) okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 19.12.2021 roku godz. 17.28 do dnia 02.02.2022 roku godz. 15.20;

24. na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 5 oraz art. 3 ust. 1 w związku z art. 6 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądza na rzecz Skarbu Państwa: od oskarżonego M. P. (1) opłatę w kwocie 3.400 (trzy tysiące czterysta) zł oraz wydatki w kwocie 11.213,54 zł (jedenaście tysięcy dwieście trzynaście złotych pięćdziesiąt cztery grosze), od oskarżonego M. S. (1) opłatę w kwocie 3.400 (trzy tysiące czterysta) zł oraz wydatki w kwocie 6.409,02 zł (sześć tysięcy czterysta dziewięć złotych dwa grosze), od oskarżonego A. Z. (1) opłatę w kwocie 2.900 (dwa tysiące dziewięćset) zł oraz wydatki w kwocie 5.644,55 zł (pięć tysięcy sześćset czterdzieści cztery złote pięćdziesiąt pięć groszy).

Mieczysława Łopacińska SSO Marcin Buzdygan Elżbieta Pol - Lichocka

Sygn. akt II K 34/22

UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z wykorzystaniem stosownego formularza. Biorąc pod uwagę ilość zarzutów postawionych oskarżonym, ich powiązanie, dużo bardziej zrozumiale i przejrzyste będzie przedstawienie motywów, jakimi kierował się Sąd bez wykorzystania druku formularza, w formie „tradycyjnej”.

1. USTALENIA FAKTYCZNE I ICH ANALIZA ODNOŚNIE ZARZUTÓW POSTAWIONYCH OSKARŻONYM W PUNKTACH I, V, VIII AKTU OSKARŻENIA

W pierwszej połowie 2016 roku oskarżony M. P. (1) prowadził działalność gospodarczą P. (...), której głównym przedmiotem był transport drogowy towarów. Siedziba działalności mieściła się w Z. przy ul. (...). Z kolei oskarżony M. P. (1) zamieszkiwał w miejscowości Z. ul. (...). W firmie tej zatrudniony był jako spedytor M. S. (2). Oskarżony A. Z. (1) zatrudniony był w tej firmie jako kierowca wykonujący kursy międzynarodowe. W okresie pomiędzy marcem a czerwcem 2016 roku oskarżony A. Z. (1) wykonywał kurs transportowy i po przewiezieniu towarów do W. (...)przyjechał na teren K. (...). Zgodnie z poleceniami przekazanymi mu przez spedytora M. S. (2) spotkał się tam z kierowcą wiozącym ładunek z (...), który miał być przewieziony na teren W. (...). Była to europaleta, na której było 8 kartonów owiniętych szczelnie folią. Kierowca ten był zatrudniony w innej firmie transportowej, dla której transporty organizował również M. S. (2). Oskarżony A. Z. (1) przejął ten ładunek i umieścił go w swoim pojeździe i zgodnie z poleceniem M. S. (2) miał go zawieźć na teren W. (...)W godzinach wieczornych M. S. (2) zadzwonił do oskarżonego A. Z. (1) i polecił mu, aby sprawdził, co jest wewnątrz kartonów. Oskarżony A. Z. (1) otworzył jeden z kartonów i zobaczył, że na wierzchu leży pościel, a pod spodem znajdują się sprasowane worki, w których zapakowany jest środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste czyli marihuana. W pierwszym otwartym kartonie znajdowało się 10 takich worków z marihuaną, a na każdym z nich była przyklejona kartka z napisem 250 gram. Wnętrza kartonów wypełnione były prawie w całości workami z marihuaną, a pościel była w niewielkiej ilości, która miała jedynie zakryć pozostałą zawartość. Oskarżony A. Z. (1) wykonał zdjęcie worków, skontaktował się telefonicznie z M. S. (2), przesłał mu zdjęcie i poinformował go o znalezionej marihuanie oraz powiedział mu, że nie pojedzie z tym towarem do W. (...), gdyż obawia się zatrzymania przez organy ścigania. Oskarżony A. Z. (1) nie otwierał pozostałych kartonów, lecz po ich wyglądzie uznał, że mają one taką samą zawartość, a na podstawie dokumentów tego ładunku uznał, iż łączna waga marihuany może wynosić około 100 kg. Z kolei M. S. (2) miał świadomość, jaka jest zawartość wszystkich kartonów, gdyż to on dokonywał zamówienia tego towaru i miał dokumenty dotyczące tego transportu. M. S. (2) polecił oskarżonemu A. S., aby pozostał z tym towarem na terenie (...) do dnia następnego. Następnie M. S. (2) skontaktował się z oskarżonym M. P. (1) i poinformował, go, że kierowca przejął ładunek, w którym znajduje się znaczna ilość marihuany. Następnego dnia oskarżony M. P. (1) skontaktował się telefonicznie z oskarżonym A. Z. (1) i dopytywał co dokładnie znalazł w kartonach. Oskarżony A. Z. (1) poinformował oskarżonego M. P. (1), iż w kartonie znalazł marihuanę sprasowaną w workach w ilości co najmniej 2,5 kg, a kartonów takich jest jeszcze 7. Oskarżony M. P. (1) polecił oskarżonemu A. Z. (1), aby wyrzucił cały ten ładunek. Po pewnym czasie M. S. (2) skontaktował się telefonicznie z oskarżonym A. Z. (1) i powiedział mu, że ma się wstrzymać z wszelkimi czynnościami, gdyż on i oskarżony M. P. (1) podejmują decyzję. Następnie M. S. (2) namawiał oskarżonego M. P. (1), aby towar ten sprowadzili do (...). Z kolei oskarżony M. P. (1) stwierdził, iż musi się skonsultować ze swoim kolegą policjantem. Oskarżony M. P. (1) skontaktował się z oskarżonym M. S. (1), który wówczas był funkcjonariuszem Policji (...)w Z., opisał mu sytuacje, a wówczas oskarżony M. S. (1) namówił go, aby towar ten przywieźć do (...), a następnie on postara się znaleźć kupca na marihuanę. W godzinach popołudniowych oskarżony M. P. (1) skontaktował się telefonicznie z oskarżonym A. Z. (1) i polecił mu, aby wracał z tym ładunkiem do (...), a tuż za granicą, na terenie (...) będzie na niego czekał z policjantem, dzięki czemu będzie bezpieczniej jechać z tym towarem. Następnie w godzinach wieczornych oskarżony A. Z. (1) wyruszył w drogę, wjechał na teren (...) i kolejnego dnia rano przekroczył granicę(...) w G. - Z. na autostradzie (...). Do Z. przyjechał około 7 rano i tuż za Z. na stacji benzynowej spotkał się z oskarżonymi M. P. (1) i M. S. (1), którzy czekali na niego. Następnie oskarżeni M. P. (1) i M. S. (1) jechali samochodem przed pojazdem kierowanym przez oskarżonego A. Z. (1), a na jednym z kolejnych parkingów dokonali zmiany w ten sposób, że oskarżony M. S. (1) kierował samochodem, w którym był ładunek marihuany, a pozostali dwaj oskarżeni jechali w samochodzie osobowym. W ten sposób do jechali do Z., gdzie na parkingu spotkali się z M. S. (2). Tam rozpakowali transport, po czym oskarżony M. S. (1) i M. S. (2) zabrali pościel, którą przykryty był ładunek marihuany i spalili ją. Pozostałe kartony z zawartością marihuany zostały zawiezione na posesję oskarżonego M. P. (1) w Z.. Ładunek marihuany został złożony w budynku znajdującym się na tyłach posesji. Następnego dnia oskarżeni M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) oraz M. S. (2) spotkali się w tym budynku i dokonali zważenia marihuany. Łączna waga marihuany wynosiła co najmniej 80 kg.

(dowód: wyjaśnienia oskarżonego A. Z. (1) k. 907-911, 918, 1041-1044, 1045-1047, 1048-1051, 1133-1136, 1535-1536 , częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. P. (1) k. 616-620, , częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. S. (1) k. 1304-1306, częściowo zeznania świadka M. S. (2) k. 4-8, 29-33, 40-43, 305-306, 307-308, 309-310, 1041-1044, 1536-1538 , zeznania świadków: J. J. (2) k. 845-846, M. A. k. 849-850, K. O. (1) k. 873, informacje dotyczące działalności gospodarczej k. 13-17, 49, 89-90, 330-331)

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonego A. Z. (1), który dokładnie opisał powyższe zdarzenia. Zauważyć należy, iż oskarżony A. Z. (1) nie ukrywał żadnych okoliczności, szczerze opisywał swoją rolę w sprowadzeniu marihuany, a przede wszystkim jego wyjaśnienia są konsekwentne, logiczne i brak w nich sprzeczności. Częściowo Sąd oparł się również na relacjach pozostałych oskarżonych i M. S. (2), ale w ograniczonym zakresie. Jeśli chodzi o datę, kiedy miało dojść do tych wydarzeń to Sąd ustalił, iż było to w okresie pomiędzy marcem a czerwcem 2016 roku. Nie jest możliwe dokładne ustalenie tego okresu, a wskazując taki czasokres Sąd oparł się na relacjach oskarżonych A. Z. (1), M. P. (1) i M. S. (1). Oskarżony A. Z. (1) wyjaśnił, że zdarzenia miały miejsce w pierwszym kwartale 2016, oskarżony M. P. (1), że wiosną 2016 roku (podając, iż w 2015 nie było jeszcze jego nowego domu na posesji, gdzie początkowo złożono narkotyki), a oskarżony M. S. (1), że po świętach wielkanocnych 2016 roku. Biorąc pod uwagę, iż w 2016 roku Wielkanoc wypadła w dniu 27 marca, Sąd uznał za stosowne przyjąć, iż najbardziej miarodajnym określeniem daty tych zdarzeń będzie okres pomiędzy marcem a czerwcem 2016 roku. Sąd nie wziął tu pod uwagę relacji świadka M. S. (2), który twierdził, iż zdarzenia te miały miejsce w 2014 lub 2015 roku, albowiem data ta znacznie odbiegała od dat wskazanych przez oskarżonych, a świadek nie wskazał żadnych okoliczności uwiarygadniających jego wersję. Jeśli chodzi o sposób ujawnienia marihuany w ładunku przejętym przez oskarżonego A. Z. (1) na terenie K. (...), Sąd oparł się na jego wyjaśnieniach. Jest dla Sądu oczywistym, że oskarżony A. Z. (1) nie miał żadnego powodu, aby sprawdzać zawartość ładunku przekazanego mu przez kierowcę jadącego z (...), a wersja podana przez M. S. (2) o rzekomym uszkodzeniu opakowania tego ładunku jest kompletnie niewiarygodna. Wskazać należy, iż z wyjaśnień oskarżonego A. Z. wynika, iż nie doszło do żadnego uszkodzenia tego ładunku, a jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków K. O. (2), J. J. (2) i M. A., z których wynika, że nigdy nie było podobnych sytuacji, czyli zgłaszania przez kierowców, że doszło do rozdarcia paczki, stwierdzania przez nich, że ładunek jest dziwny, inny, aniżeli to co jest wskazane w dokumentach dotyczących tego ładunku i wreszcie nie wysyłania ładunku do odbiorców. W ocenie Sądu mieliśmy tu do czynienia z zaplanowanym działaniem M. S. (2), który od początku musiał mieć świadomość, iż w ładunku znajduje się marihuana. Wskazać należy, iż to M. S. (2) pilotował ten ładunek od (...), dokonał zlecenia jego transportu z tego kraju, a wreszcie sam polecił kierowcy – oskarżonemu A. Z., aby sprawdził jego zawartość. Biorąc pod uwagę późniejsze działania M. S. (2), objęte kolejnym postępowaniem karnym, polegające na sprowadzaniu ładunków marihuany z (...), jedynym logicznym wnioskiem, jaki się nasuwa jest stwierdzenie, iż to M. S. (2) zaplanował transport marihuany z (...) i jego przewiezienie do (...), jak też wiedział doskonale, jaka ilość marihuany jest w tym ładunku. Opierając się o wyjaśnienia A. Z. (1) i częściowo zeznania świadka M. S. (2) Sąd ustalił, iż ostateczna decyzja o przywiezieniu tego ładunku do (...) została podjęta przez oskarżonego M. P. (1) przy współudziale oskarżonego M. S. (1), który zapewnił M. P., iż będzie w stanie sprzedać taką ilość marihuany. Relacje oskarżonego A. Z. i M. S. w tym zakresie są spójne i logiczne. Oczywistym jest, że M. S. (2) musiał uzyskać zgodę oskarżonego M. P. na przywiezienie tego towaru do(...), skoro już wcześniej kierowca wiozący ładunek, a więc oskarżony A. Z. znał jego zawartość. Z kolei o roli oskarżonego M. S. w przekonaniu oskarżonego M. P. do sprowadzenia ładunku do (...) świadczy to, że początkowo oskarżony M. P. nie wyrażał zgody na przywóz marihuany, a dopiero po rozmowie z oskarżonym M. S. wyraził na to zgodę. Wskazać należy, iż oskarżony M. S. wykazywał następnie aktywną rolę w dowiezieniu marihuany do Z., jak też w jej sprzedaży, gdyż zapewniał pozostałych sprawców, że pod jego opieką transporty będą bezpieczne, ponieważ w razie zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji ujawni swoją tożsamość, fakt bycia funkcjonariuszem Policji i w ten sposób będą mogli uniknąć kontroli. Wskazać należy, iż na podstawie wyjaśnień oskarżonego A. Z., zeznań świadka M. S. oraz częściowych wyjaśnień oskarżonego M. P. ustalono, iż wszyscy sprawcy mieli świadomość, że oskarżony A. Z. przewiezie ładunek zawierający marihuanę z terenu K. (...) do (...). Z dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego A. Z. i zeznań świadka M. S. wynika, iż wszyscy sprawcy odegrali czynną rolę w przewiezieniu tego ładunku do (...), a oskarżeni M. P. i M. S. odegrali znaczącą rolę, gdyż to oni podjęli ostatecznie decyzję o dokonaniu tego przywozu. Zauważyć należy, iż decyzja taka była konieczna, gdyż początkowo oskarżony A. Z. odmawiał dokonania przywozu, jak też oskarżony M. P. polecił mu, aby pozbył się tego towaru. W ocenie Sąd nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowym ładunku znajdował się środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste czyli marihuana. Wynika to wprost z wyjaśnień zarówno wszystkich oskarżonych, jak i M. S. (2). Ponadto wskazują na to dalsze losy przedmiotowej substancji. Jak wynika, bowiem z dalszych ustaleń Sądu środek ten został następnie sprzedany osobom zajmującym się nielegalnym obrotem narkotykami w tym marihuaną. Zauważyć należy, iż w pierwszej transakcji sprzedano tylko 5 kg, co miało być swego rodzaju transakcją na próbę, a następne transakcje obejmowały kolejne ilości, co świadczy o tym, że towar ten dla nabywcy spełniał wymogi marihuany, którą można rozprowadzać detalicznie. Jeśli chodzi o ilość marihuany to Sąd dokonał ustalenia głównie na podstawie wyjaśnień oskarżonego A. Z.. Jednak nie oparto się w tym zakresie na jego początkowych relacjach, w których wskazywał, iż waga marihuany wynosiła około 100 kg. Oskarżony A. Z. wytłumaczył, iż wskazanie to nie było dokładne, a sugerował się w zasadzie innymi okolicznościami. Przyjmując, iż waga przedmiotowej marihuany wynosiła co najmniej 80 kg Sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego A. Z. dotyczących późniejszych zdarzeń w postaci dokonywania sprzedaży marihuany odbiorcom na terenie K. i W.. Zsumowanie ilości, jakie miały być sprzedane w poszczególnych transakcjach prowadzi do wniosku, iż przedmiotowej marihuany było co najmniej 80 kg.

2. USTALENIA FAKTYCZNE I ICH ANALIZA ODNOŚNIE ZARZUTÓW POSTAWIONYCH OSKARŻONYM W PUNKTACH II, VI, IX AKTU OSKARŻENIA

Po zważeniu ładunku marihuany oskarżony M. S. (1) zgodnie z wcześniejszą deklaracją miał znaleźć nabywcę na przedmiotową marihuanę. Z kolei M. S. (2) zadeklarował, że będzie szukał nabywcę w K., gdzie miał szerokie znajomości w kręgach osób dokonujących obrotu narkotykami. Po kilku dniach oskarżony M. S. (1) stwierdził, iż nie jest w stanie znaleźć osoby, która zakupiłaby tak dużą ilość marihuany i muszą to zrobić oskarżony M. P. (1) oraz M. S. (2). Z kolei M. S. (2) stwierdził, iż znalazł nabywcę w K. i umówi z nim spotkanie. Następnie M. S. (2) poinformował oskarżonych, iż umówił spotkanie w K. z potencjalnym nabywcą marihuany, którym był P. M.. P. M. zajmował się sprzedażą różnego rodzaju narkotyków na terenie K.. Oskarżeni M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) udali się samochodem oskarżonego M. P. (1) do K. i zabrali ze sobą marihuanę w ilości 5 kg. Na parkingu w okolicach K. spotkali się z M. S. (2) i oskarżeni M. P. (1) i M. S. (1) udali się z M. S. (2) na spotkanie wraz z zabranym ładunkiem marihuany. Oskarżony A. Z. (1) pozostał na parkingu. M. S. (2) i oskarżeni M. P. (1) i M. S. (1) spotkali się z nabywcą marihuany w K., M. S. (2) przekazał mu 5 kg marihuany i otrzymał w zamian pieniądze w kwocie co najmniej 40.000 zł. Następnie powrócili na parking, gdzie oczekiwał oskarżony A. Z. (1) i tam oskarżony M. P. (1) chciał przekazać mu kwotę 7.000 Euro, mówiąc, iż to cała należność, jaką uzyskali ze sprzedaży tej części towaru. Oskarżony A. Z. (1) oświadczył, iż chce dostać złotówki. Po powrocie oskarżonych do Z. M. P. (1) wypłacił A. Z. (1) kwotę 23.000 zł. Nie jest możliwe ustalenie w jaki sposób została podzielona pozostała kwota pieniędzy uzyskana z tej transakcji. Następnego dnia wszyscy oskarżeni ponownie udali się do K. na spotkanie umówione przez M. S. (2) zabierając marihuanę o wadze 10 kg. Ponownie spotkali się z M. S. (2), który przekazał towar nabywcy i otrzymał za niego kwotę 120.000 zł. Kwota ta została następnie podzielona przez oskarżonego M. P. (1) po równo między wszystkich czterech i każdy z nich dostał po 30.000 zł. Następnie pozostała marihuana została przewieziona na posesję należącą do oskarżonego M. S. (1) i tam przechowywana w pomieszczeniach gospodarczych. Oskarżony A. Z. (1) poinformował pozostałych, iż znalazł we W. osobę chętną do nabycia marihuany. Kolejnego dnia udali się więc wszyscy do W. zabierając 5 kg marihuany. We W. spotkali się na parkingu z mężczyzną, który polecił oskarżonemu A. Z. (1), aby udał się z nim zabierając marihuanę. Oskarżony A. Z. (1) tak uczynił, po czym wraz z mężczyzną wszedł do jakiegoś mieszkania, gdzie zabrano mu marihuanę i nie otrzymał za nią żadnych pieniędzy. Oskarżony A. Z. (1) powrócił do pozostałych wspólników i poinformował ich o sytuacji, co wywołało ich zdenerwowanie. Następnie udali się do Z., skąd zabrali 20 kg marihuany i pojechali do K. na kolejne spotkanie umówione przez M. S. (2). W K. M. S. (2) przekazał narkotyki nabywcy i otrzymał kwotę 240.000 zł. Wówczas oskarżony M. P. (1) poinformował oskarżonego A. Z. (1), iż w związku z wydarzeniami z W. nie otrzyma żadnych pieniędzy za sprzedaż tej części marihuany. Kwota 240.000 zł została, więc podzielona równo pomiędzy oskarżonych M. P. (1) i M. S. (1) oraz M. S. (2) i każdy z nich otrzymał po 80.000 zł. Następnego dnia ponownie wszyscy udali się do K., gdzie M. S. (2) przekazał nabywcy kolejne 20 kg marihuany i poinformował, że uzyskał kwotę 225.000 zł. Kwota ta została podzielona przez oskarżonego M. P. (1) w ten sposób, że oskarżeni A. Z. (1) i M. S. (1) dostali po 60.000 zł, a oskarżony M. P. (1) i M. S. (2) otrzymali po 52.500 zł. Kolejnego dnia wszyscy ponownie udali się do K., gdzie M. S. (2) przekazał nabywcy 20 kg marihuany, za które otrzymał kwotę 220.000 zł. Oskarżony M. P. (1) podzielił tą kwotę równo pomiędzy wszystkich i każdy z nich otrzymał po 55.000 zł. Po dokonaniu tej transakcji pozostała jeszcze marihuana w ilości co najmniej 3,5 kg, która według M. S. (2) miała być zawieziona do nabywcy w K. i oddana za darmo.

Łącznie ze sprzedaży 80 kg marihuany uzyskali oni następujące kwoty: oskarżony A. Z. (1) kwotę 168.000 zł, oskarżony M. P. (1) kwotę 217.500 zł, oskarżony M. S. (1) kwotę 225.000 zł, M. S. (2) kwotę 217.500 zł.

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd kierował się tymi samymi dowodami, co w przypadku ustaleń odnośnie zarzucanego oskarżonym przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Główną podstawę ustaleń faktycznych stanowiły wyjaśnienia oskarżonego A. Z.. Sąd posiłkował się też częściowo zeznaniami świadka M. S., a jedynie w ograniczonym zakresie wyjaśnieniami oskarżonego M. S.. Jeśli chodzi o wyjaśnienia oskarżonego M. P. to Sąd wziął pod uwagę jedynie przyznanie przez niego, iż wyjazdy w celu sprzedaży marihuany miały miejsce. Jeśli chodzi o czasokres tych zdarzeń to zastosowanie mają uwagi poczynione przy analizie dotyczącej przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ponadto na podstawie wyjaśnień oskarżonego A. Z. Sąd ustalił, iż cały proceder sprzedaży przywiezionej marihuany trwał około 1 tygodnia. W tym zakresie jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego M. S.. Zarówno z wyjaśnień oskarżonego A. Z., jak i zeznań świadka M. S. wynika, iż to M. S. znalazł nabywcę marihuany w K., a oskarżony A. Z. we W.. Jeśli chodzi o opis poszczególnych wyjazdów do K. i W. Sąd oparł się w pełni na wyjaśnieniach oskarżonego A. Z., który w sposób wyczerpujący relacjonował te zdarzenia, podając wszelkie okoliczności, które pamiętał, a brak jest wiarygodnych dowodów, które podważałyby prawdziwość tych depozycji. Jeśli chodzi o ilość tych wyjazdów to wyjaśnienia oskarżonego A. Z. częściowo znajdują potwierdzenie w zeznaniach M. S. (podał liczbę 4-6 wyjazdów do K. i 1 do W.) oraz wyjaśnieniach oskarżonego M. S. (podał liczbę 4 wyjazdów do K. i 1 do W.). Jeśli chodzi o ilości marihuany sprzedane w poszczególnych transakcjach to Sąd oparł się również na wyjaśnieniach oskarżonego A. Z., który konsekwentnie i dokładnie wskazywał, że do K. łącznie zawieziono 75 kg marihuany (5kg + 10kg + 20kg + 20kg +20kg), a do (...) kg marihuany. Pozostali oskarżeni w tym zakresie nie podawali wiarygodnych danych, a M. S. nie wskazał konkretnych wartości i zasłaniał się niepamięcią. Jeśli chodzi natomiast o kwoty, za jakie sprzedawano przedmiotowy towar to również jedynie oskarżony A. Z. podał wiarygodne dane mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Podobnie należy ocenić opisany przez niego sposób podziału pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży marihuany. Zarówno zeznania M. S., jak i wyjaśnienia oskarżonych M. P. i M. S. są niewiarygodne w tym zakresie, podają oni kwoty znacznie zaniżone w stosunku do wartości i ilości sprzedawanej marihuany, a miało to jedynie na celu zmniejszenie zakresu ich odpowiedzialności. Oczywistym jest, że ustalenie, ile pieniędzy poszczególni sprawcy łącznie uzyskali ze sprzedaży marihuany miało częściowo charakter szacunkowy, gdyż opierało się na analizie wyjaśnień oskarżonego A. Z., który nie we wszystkich przypadkach wskazał dokładne kwoty. Dodać należy, iż na podstawie materiału dowodowego nie było możliwe ustalenie, jakie kwoty uzyskali ze sprzedaży pierwszej partii marihuany w K. oskarżeni M. P. i M. S. oraz M. S.. Jeśli chodzi o kwestie dokonywania podziału pieniędzy uzyskanych w poszczególnych transakcjach to z wyjaśnień oskarżonego A. Z. wynika jednoznacznie, iż zajmował się tym oskarżony M. P., co potwierdził w swoich zeznaniach świadek M. S..

3. OCENA WYJAŚNIEŃ OSKARŻONYCH I ZEZNAŃ ŚWIADKÓW

Sąd co do zasady dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego A. Z. (1), albowiem są one spójne, logiczne, konsekwentne, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, na którym Sąd oparł się ustalając stan faktyczny sprawy. Odnośnie oceny wyjaśnień oskarżonego zastosowanie mają uwagi poczynione przy analizie stanów faktycznych odnoszących się do poszczególnych przestępstw. Zauważyć w tym miejscu należy, iż od momentu zatrzymania oskarżony A. Z. (1) szczerze opisywał przebieg wydarzeń, działania swoje, jak i innych oskarżonych i M. S. (2). Jego relacja wskazuje, iż oskarżony żałował, iż wziął udział w popełnieniu tych czynów i starał się szczerze przedstawić zdarzenia. Podkreślenia wymaga to, że jego relacje składane na poszczególnych etapach postępowania pokrywają się, a ewentualnie pojawiające się sprzeczności dotyczą kwestii mniej istotnych dla poczynienia ustaleń i zostały w przekonujący sposób wyjaśnione przez oskarżonego. Chodzi tu np. o kwestię, jaka była łączna waga przywiezionej marihuany. W początkowych relacjach oskarżony wskazywał, iż waga marihuany wynosiła około 100 kg, lecz w dalszym toku postępowania wytłumaczył, iż wskazanie to nie było dokładne, a sugerował się w zasadzie innymi okolicznościami. Podobnie należy ocenić podaną przez niego początkowo kwotę 300.000 zł, jako łączną kwotę pieniędzy, którą miał uzyskać ze sprzedaży środków odurzających. W przypadku obu tych kwestii Sąd oparł się na analizie szczegółowych wyjaśnień oskarżonego A. Z., w których opisywał poszczególne transakcje sprzedaży marihuany, podając jednocześnie ilość sprzedaną za każdym razem, jak też kwotę, uzyskaną z każdej sprzedaży. Wyjaśnienia oskarżonego A. Z. częściowo znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka M. S. (2) oraz wyjaśnieniach oskarżonego M. S. (1). Szczegółowo kwestie te wskazano przy analizie ustaleń faktycznych. Nadmienić należy, iż oskarżony A. Z. nie miał żadnego interesu w obciążaniu pozostałych osób. W swoich wyjaśnieniach nie ukrywał swojej roli, podawał też wiarygodną łączną wagę marihuany, czym działał poniekąd również na swoją szkodę, gdyż była to bardzo duża ilość środków odurzających, co wpływało na możliwość wymierzenia również jemu surowszej kary.

Sąd w przeważającej części nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego M. S. (1) uznając je za kłamliwe, nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne, nie wytrzymujące krytyki w świetle dowodów, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy i zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego M. S. tylko w tym zakresie, w jakim znajdowały one potwierdzenie w wiarygodnych dowodach w postaci wyjaśnień oskarżonego A. Z. oraz częściowych zeznaniach świadka M. S.. Te kwestie wskazano szczegółowo przy analizie ustaleń faktycznych. Zauważyć należy, iż oskarżony M. S. zmieniał podawane przez siebie wersje wydarzeń, a podawane przez niego w toku kolejnych przesłuchań okoliczności wzajemnie się wykluczały. Oskarżony M. S. (1) w swoich początkowych wyjaśnieniach zaprzeczał, aby miał jakikolwiek związek z przywiezieniem marihuany na teren (...) bądź jej sprzedażą na terenie K. i W. przy udziale pozostałych oskarżonych i M. S. (2). W tych wyjaśnieniach oskarżony zmierzał do uniknięcia odpowiedzialności karnej stwierdzając, iż jeździł z oskarżonymi M. P. (1) i A. Z. (1) oraz M. S. (2) do W. i K., lecz nie wiedział, jaki był cel tych wizyt. Ta relacja nie wytrzymuje też krytyki w świetle zasad doświadczenia życiowego i logiki, albowiem w polu widzenia należy mieć to, że oskarżony był czynnym funkcjonariuszem Policji, a więc jego wiedza na temat potencjalnych przestępstw i okoliczności ich popełniania była z pewnością większa, aniżeli u przeciętnych obywateli. Uczestnicząc w takich wyjazdach musiałby wiedzieć, iż bierze udział w popełnianiu czynu zabronionego. Oskarżony wielokrotnie popadał w sprzeczność w swoich wyjaśnieniach. Początkowo podczas konfrontacji z M. S. stwierdził, iż nie rozpoznaje osoby, z którą jest konfrontowany, by w kolejnych wyjaśnieniach wskazywać, iż znał go. W toku początkowych przesłuchań oskarżony wyjaśnił, że pojechał do W. bo w razie czego miał pokazać legitymację służbową, a w toku kolejnego przesłuchania stwierdził, że w ogóle nie brał legitymacji. Podkreślić należy, iż oskarżony M. S. w toku postępowania sądowego przyznał, iż wiedział, że jeżdżąc do K. i W. dokonują sprzedaży marihuany. Mimo to nadal starał się minimalizować swoją odpowiedzialność. Wskazać jednak należy, iż z wyjaśnień oskarżonego A. Z. i zeznań M. S. wynika jednoznacznie, iż oskarżony M. S. miał czynny udział w podjęciu decyzji o przywiezieniu ładunku marihuany do (...), oferował, iż znajdzie nabywcę na ten towar, zapewniał pozostałych, iż w trakcie przewozu środków odurzających będzie zapewniał ochronę przed ewentualną kontrola ze strony funkcjonariuszy Policji okazując swoją legitymację służbową i nakłaniając do odstąpienia od takich czynności, brał równy udział w podziale pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży marihuany i pieniądze te przyjmował bez żadnych zastrzeżeń. Powołane dowody przeczą odmiennym relacjom oskarżonego M. S. w zakresie tych okoliczności.

Sąd w przeważającej części nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego M. P. (1) uznając je za kłamliwe, nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne, nie wytrzymujące krytyki w świetle dowodów, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy i zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego M. P. tylko w tym zakresie, w jakim znajdowały one potwierdzenie w wiarygodnych dowodach w postaci wyjaśnień oskarżonego A. Z. oraz częściowych zeznaniach świadka M. S.. Sąd uznał, więc za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego M. P., w których wskazał, iż zdarzenia te miały miejsce w 2016 roku, że oskarżony M. S. i M. S. namawiali go, aby wyraził zgodę na przywiezienie marihuany na teren (...), że oskarżony M. S. oferował swoją ochronę przed ewentualną kontrolą Policji, że pojechał na granice (...)wraz z M. S. i spotkał się z oskarżonym A. Z., że dokonali następnie sprzedaży marihuany w K. i W., że oskarżony M. S. przyjmował pieniądze pochodzące ze sprzedaży marihuany bez zastrzeżeń. Niewiarygodne są natomiast wyjaśnienia oskarżonego dotyczące jego wiedzy o ilości marihuany, okolicznościach jej znalezienia przez A. Z., łącznej wadze marihuany, ilości wyjazdów do K. i W. w celu jej sprzedaży, wysokości kwot pieniędzy uzyskanych z jej sprzedaży i łącznej kwocie, jaką dostał sam oskarżony. Pozostają one w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego A. Z. oraz tymi wyjaśnieniami oskarżonego M. S. i zeznaniami świadka M. S., które Sąd uznał za wiarygodne. Należy zauważyć, iż oskarżony zmieniał podawane przez siebie wersje, a jego relacje miały na celu wprowadzenie w błąd organów prowadzących postępowanie, jak też zmierzały do uniknięcia odpowiedzialności karnej.

Sąd częściowo dał wiarę zeznaniom świadka M. S. (2) w zakresie, w jakim znajdują one potwierdzenie w wiarygodnym materiale dowodowym, na którym oparł się Sąd, a w szczególności w wyjaśnieniach oskarżonego A. Z.. Sąd nie dał natomiast wiary twierdzeniu M. S., iż to oskarżony A. Z. z własnej inicjatywy odkrył, że w ładunku znajduje się marihuana. Odwołać się należy do analizy poczynionej przy omawianiu ustaleń faktycznych. Powtórzyć należy, iż z wyjaśnień oskarżonego A. Z. wynika, iż nie doszło do żadnego uszkodzenia tego ładunku, a jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków K. O. (2), J. J. (2) i M. A., z których wynika, że nigdy nie było podobnych sytuacji, czyli zgłaszania przez kierowców, że doszło do rozdarcia paczki, stwierdzania przez nich, że ładunek jest dziwny, inny, aniżeli to co jest wskazane w dokumentach dotyczących tego ładunku i wreszcie nie wysyłania ładunku do odbiorców. Sąd nie dał wiary również zeznaniom M. S., w których stwierdził, iż oskarżony A. Z. sam przyjechał z ładunkiem do Z.. W tym zakresie zeznania nie wytrzymują krytyki w świetle wyjaśnień oskarżonych A. Z., M. P. i M. S.. Sąd nie oparł się również na zeznaniach M. S., w których określał, za jaka kwotę sprzedawano poszczególne partie marihuany i jaką kwotę pieniędzy dostał on w efekcie podziału. Jest dla Sądu oczywistym, że starał się w ten sposób obniżyć zakres swojej odpowiedzialności. Zauważyć jednak należy, iż to M. S. ujawnił fakt zaistnienia tych zdarzeń. Składając taką relacje kierował się on możliwością uzyskania łagodniejszych warunków odpowiedzialności karnej w związku z innymi przestępstwami, których się dopuścił, lecz ten fakt nie podważa jego zeznań, gdyż znalazły one potwierdzenie w innych dowodach, na których oparł się Sąd. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, iż M. S. miał jakikolwiek interes w złożeniu zeznań obciążających oskarżonych, tym bardziej, że składając zeznania tej treści również sam narażał się na odpowiedzialność karną.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: K. O. (2), J. J. (2) i M. A. uznając je za konsekwentne, zgodne, spójne, logiczne, wzajemnie ze sobą korespondujące, tworzące jedną logiczną całość oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Dodać należy, iż nie byli oni w żaden sposób zainteresowani rozstrzygnięciem sprawy.

Zeznania świadka P. M. nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem nie podał on żadnych okoliczności mogących podlegać weryfikacji. W toczącym się przeciwko niemu postępowaniu nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, a w niniejszym postępowaniu skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań.

Zeznania świadków: R. P., L. N., P. K., Ł. K., K. K. (2), S. K., A. L., S. Ł., M. Ś. (1), W. W., K. G., E. S., Ł. S. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie posiadali wiadomości co do zdarzeń objętych zarzutami.

4. KWALIFIKACJA PRAWNA CZYNÓW PRZYPISANYCH OSKARŻONYM

Oskarżonych M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) uznano za winnych popełnienia przestępstw przypisanych im odpowiednio w punktach 1, 6 i 10 sentencji wyroku i szczegółowo tam opisanych. W myśl art. 4 pkt 33 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii określenie „wewnątrzwspólnotowe nabycie" oznacza przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych albo słomy makowej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium (...). Z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem oskarżeni na terenie K. (...) weszli w posiadanie środka odurzającego w postaci co najmniej 80 kg ziela konopi innych niż włókniste, a następnie przewieźli je przez teren N.na terytorium (...)przez granicę(...) w G. (...)i dostarczyli do Z.. Nie ulega wątpliwości, iż mieliśmy do czynienia z środkiem odurzającym, co wykazano we wcześniejszej części uzasadnienia. Oskarżeni nie mieli żadnego uprawnienia do przemieszczenia tych środków odurzających z terytorium K. (...) na terytorium (...), a więc uczynili to wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ilość przewieziona przez oskarżonych to znaczna ilość w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Mając na uwadze stanowiska wyrażane przez biegłych w tego typu sprawach można dokonać ostrożnego szacunku i stwierdzić, że z 80 kg marihuany można uzyskać co najmniej 80.000 porcji dilerskich, mogących wprowadzić w stan odurzenia co najmniej 160.000 osób. Oczywistym jest, że mamy do czynienia ze znaczną ilością narkotyków w rozumieniu ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Ilość narkotyków przewiezionych przez oskarżonych wystarczyła do odurzenia co najmniej 160.000 osób, a w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż taka ilość jest znaczną ilością w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Na poparcie takiego stanowiska można przytoczyć wyrok SN z 14.07.2011 roku, w sprawie IV KK 127/11 (LEX nr 897769), w którym stwierdzono, iż „znaczna ilość narkotyków to taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób.” (podobnie postanowienie SN z 23.09.2009 roku, I KZP 10/09, OSNKW 2009/10/84, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 22.06.2012 roku, sygn. II AKa 177/12, KZS 2012/10/96). Wskazać należy, iż wszyscy oskarżeni, jak i M. S. (2), mieli świadomość, iż przedmiotem przywozu jest znaczna ilość marihuany. Oskarżony A. Z. (1) miał świadomość, iż waga marihuany znajdującej się w przewożonym ładunku wynosi co najmniej kilkadziesiąt kilogramów. Świadczy o tym, fakt, iż widział on 10 worków o łącznej wadze 2,5 kg, a nadto miał świadomość, iż w pozostałych kartonach znajduje się ta sama zawartość. Z kolei M. S. (2) wiedział, jak duży jest ładunek i jak on wygląda, czyli, że pościel jest tylko na wierzchu dla ukrycia towaru i jest jej niewiele oraz znał wagę ładunku, gdyż sam dokonał jego zamówienia. Dodać należy, iż oskarżony A. Z. (1) wysłał M. S. (2) zdjęcie, na którym było widać 10 paczek – łącznie 2,5 kg. Oczywistym jest, że M. S. (2) przekazał tą informację oskarżonemu M. P. (1), bo w ten sposób chciał go też namówić do przywiezienia tego towaru do (...), tym bardziej, że oskarżony miał początkowo wątpliwości w tym zakresie. Reakcja oskarżonego M. P. (1) - konsultacja z oskarżonym M. S. (1) i podjęcie decyzji o przywiezieniu tego towaru wskazuje jednoznacznie, iż wiedział, że musi być to znaczna ilość, gdyż dla małej ilości marihuany nikt nie ryzykowałby dokonywania przemytu. Te same okoliczności wskazują na wiedzę oskarżonego M. S. (1) o chociażby przybliżonej wadze ładunku. Z powołanych wcześniej dowodów wynika, iż oskarżony M. P. (1) podjął decyzję po konsultacji z oskarżonym M. S., który miał go przekonać, że znajdzie nabywcę, który zakupi tą marihuanę. Już ta decyzja o poszukiwaniu potencjalnego nabywcy wskazuje, że oskarżeni M. P. i M. S. wiedzieli, że mają do czynienia ze znaczną ilością środka odurzającego, gdyż do sprzedaży niewielkiej ilości zapewne nie musieliby podejmować szczególnych starań w celu znalezienia nabywcy. Dodać należy, iż decyzja oskarżonego M. P., aby pojechać na granicę (...)wraz z oskarżonym M. S. również wskazuje jednoznacznie, iż mieli świadomość, że przewożona jest znaczna ilość marihuany. Gdyby, bowiem ilość ta była nieznaczna, to nie byłoby potrzeby, aby zapewniać oskarżonemu A. Z. „eskortę” i ”ochronę” funkcjonariusza Policji w osobie oskarżonego M. S..

Dokonując tego przemieszczenia środków odurzających oskarżeni działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Jak wykazano we wcześniejszej analizie od momentu podjęcia decyzji o przewiezieniu marihuany oskarżeni M. P. (1) i M. S. (1) przy współudziale M. S. (2) mieli zamiar sprowadzenia środka odurzającego do (...) w celu dokonania jego sprzedaży. Zamiar ten podzielał oskarżony A. Z. (1), który otrzymał polecenie przywiezienia narkotyków do (...) i miał świadomość, iż czyni to po to, aby następnie zostały one sprzedane. Oskarżeni M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) działali wspólnie i w porozumieniu również z M. S. (2). Zgodnie z art. 18 §1 kk odpowiada za sprawstwo ten kto wykonuje czyn zabroniony wspólnie i w porozumieniu, jest to tzw. współsprawstwo. Ustawa nie wprowadza żadnych ograniczeń dotyczących porozumienia więc może ono dojść do skutku nawet w sposób dorozumiany. W odniesieniu do tego czynu do zawarcia porozumienia doszło spontanicznie w drodze konsultacji i rozmów między M. S. (2) i oskarżonym M. P. (1) oraz między oskarżonymi M. P. (1) i M. S. (1). Wówczas doszli oni do porozumienia, iż należy przywieźć przedmiotową marihuanę do (...), a następnie ją sprzedać. Po zawarciu tego porozumienia oskarżony M. P. (1) polecił oskarżonemu A. Z. (1) dostarczenie przedmiotowego ładunku do (...). Ostatecznie, więc samej czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonał oskarżony A. Z. (1), ale działał on na polecenie oskarżonego M. P. (1), który uzgodnił tą decyzje z oskarżonym M. S. (1) i M. S. (2). Wszyscy oskarżeni mieli świadomość celu działania – przywiezienia marihuany na teren (...) w celu późniejszej jej sprzedaży. Bez znaczenia jest fakt, iż tylko oskarżony A. Z. (1) realizował czynności czasownikowe charakterystyczne dla przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z 20.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Przytoczyć tu można orzeczenia potwierdzające powyższe stanowisko. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu stwierdził, iż "Współsprawstwem jest oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego, charakteryzujące się odegraniem istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego po stronie każdego ze wspólników. Współsprawcą będzie zarówno osoba, która w porozumieniu z inną realizuje całość lub część znamion czynu zabronionego, jak i taka osoba, która wprawdzie nie wykonuje czynności odpowiadającej znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego, ale której zachowanie się - uzgodnione ze wspólnikami - stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamiaru." (wyrok SA we Wrocławiu z 21.10.2014 roku, sygn. akt II AKa 278/14, LEX nr 1567126).

W ten sposób omawiane zachowanie oskarżonych M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) wypełniło znamiona przestępstwa opisanego w art. 55 ust. 3 ustawy z 20.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

Oskarżonych M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) uznano za winnych popełnienia przestępstw przypisanych im odpowiednio w punktach 2, 7 i 11 sentencji wyroku i szczegółowo tam opisanych. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala na nie budzące wątpliwości ustalenie, iż oskarżeni M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) oraz M. S. (2) dokonali zbycia hurtowej ilości marihuany (co najmniej 80 kg) w celu dalszej jej odsprzedaży. Oskarżeni nie posiadali żadnego uprawnienia do rozprowadzania tych środków odurzających, a więc czynili to wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Takie zachowanie oskarżonych wypełnia znamiona przestępstwa uczestniczenia w obrocie narkotykami. Oskarżeni (przy współudziale M. S.) sprzedali w sześciu transakcjach w/w środki odurzające ilościach hurtowych i mieli pełną świadomość, że odbiorcy dostarczanego przez nich towaru będą dokonywać dalszej jego sprzedaży. W myśl tezy wyrażonej w wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu „uczestniczenie w obrocie należy rozumieć jako korelat wprowadzania do obrotu. Jest to zatem przyjęcie w jakiejkolwiek formie, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej przez osobę niebędącą konsumentem w celu dalszego przekazania kolejnej osobie” (wyrok z 22.05.2018 roku, sygn. akt II AKa 92/18, LEX nr 2505797). Biorąc pod uwagę ilość sprzedawanej przez oskarżonych marihuany oczywistym jest, że jej nabywcy nie kupowali jej na własne potrzeby, ale po to, aby dokonać jej dalszej odsprzedaży. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, iż przedmiotem sprzedaży dokonanej przez oskarżonych był środek odurzający, co wykazano we wcześniejszych częściach uzasadnienia. Nie ulega wątpliwości również, iż sprzedana przez oskarżonych ilość marihuany – 80 kg – stanowiła znaczną ilość. Zastosowanie mają tu uwagi poczynione przy analizie przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przypisanego oskarżonym. Oskarżeni M. P., M. S. i A. Z. działali tu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu. Również w tym zakresie zastosowanie mają uwagi poczynione przy analizie przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przypisanego oskarżonym. Dodać należy, iż w przypadku tego przestępstwa oskarżeni wraz z M. S. wspólnie wykonywali czynności czasownikowe charakterystyczne dla przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z 20.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Oskarżony A. Z. i M. S. znaleźli nabywców marihuany, wszyscy razem jeździli z ładunkami marihuany na poszczególne spotkania, oskarżony M. S. zapewniał ochronę tych transportów oferując swoją pomoc w przypadku zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji.

W ten sposób omawiane zachowanie oskarżonych M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) wypełniło znamiona przestępstwa opisanego w art. 56 ust. 3 ustawy z 20.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

Nie budzi wątpliwości, iż oskarżeni działali w krótkich odstępach czasu - za takie bowiem należy uznać w tym przypadku odstępy 1 dnia lub kilku godzin, jak też ze z góry powziętym zamiarem, którym obejmowali sprzedaż całości posiadanej partii marihuany. To uzasadnia zakwalifikowanie czynu jako czynu ciągłego w rozumieniu art. 12 § 1 kk.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż oskarżeni dopuścili tego czynu w czerwcu 2016 roku, a więc przed dokonaniem zmian w ustawie kodeks karny obejmujących wprowadzenie art. 12 § 1 kk (15.11.2018 roku) oraz art. 57b kk (24.06.2020 roku), który zaostrzył wymiar kary w sytuacji dopuszczenia się przestępstwa w warunkach opisanych w art. 12 § 1 kk. Stwierdzić jednak należy, iż zmiany te nie miały wpływu na sytuacje oskarżonych i nie prowadziły do zastosowania art. 4 kk i zakwalifikowania ich czynu według przepisów kodeksu karnego obowiązujących do dnia 15.11.2018 roku. Te przepisy obowiązujące w chwili popełnienia czynów były dla nich korzystniejsze, ale tylko w zakresie zakazu wymiaru kary w minimalnej wysokość (przy art. 12 kk) oraz przy karze łącznej w zakresie minimalnej wysokości kary łącznej. W tym konkretnym przypadku nie ma to jednak znaczenia dla oskarżonych, gdyż biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, rozmiar ich winy, okoliczności obostrzające, brak podstaw do wymierzenia kar w minimalnej wysokości, jak też zastosowania zasady absorbcji. Na poparcie tego stanowiska można przywołać wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 29 marca 2021 roku (sygn. akt II AKa 282/20 LEX nr 3274910), w którym stwierdzono, iż „Oceny "ustawy względniejszej", w rozumieniu art. 4 § 1 k.k., powinno dokonywać się nie na płaszczyźnie abstrakcyjnej (poprzez porównywanie samej treści ustaw), lecz konkretnej, uwzględniając wszystkie okoliczności popełnionego czynu, biorąc pod uwagę faktyczne konsekwencje prawne, jakie mogą zostać orzeczone wobec sprawcy na podstawie podlegających ocenie ustaw.”

5. CZĘŚĆ UZASADNIENIA ODNOSZĄCA SIĘ DO ZARZUTU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA Z ART. (...) § 1 KK POSTAWIONEGO OSKARŻONEMU M. P. (1)

W dniu 25 sierpnia 2021 roku około godziny 20:00 oskarżony M. P. (1) kierował samochodem marki R. (...) o numerach rejestracyjnych (...). Pojazdem tym oskarżony poruszał się w M. jadąc w niebezpieczny sposób, całą szerokością jezdni od jednej krawędzi do drugiej. Taki sposób poruszania się pojazdu został zgłoszony dyżurnemu Komendy Powiatowej Policji w M., który przekazał tą informacje patrolowi Policji znajdującemu się w pobliżu miejsca, gdzie miał się poruszać ten pojazd. Następnie oskarżony M. P. (1) kierując w/w samochodem R. (...) poruszał się ulicą (...) i wówczas został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariusza Policji M. Ś. (2). Oskarżony został poddany badaniu na urządzeniu AlcoBlow, które nie wykazało, aby był pod wpływem alkoholu. Następnie oskarżony M. P. (1) został przewieziony przez funkcjonariuszy Policji do Komendy Powiatowej Policji w M., gdzie został poddany badaniu urządzeniem A., które nie wykazało, aby był pod wpływem alkoholu. Ponadto oskarżony został poddany badaniu urządzeniem D., które wykazało, iż jest on pod działaniem amfetaminy. Oskarżony M. P. (1) został przewieziony do szpitala w K., gdzie pobrano jego krew do badań. Przeprowadzone badania krwi wykazały w niej obecność amfetaminy w stężeniu 83,2 ng/ml.

(dowód: zeznania świadka M. Ś. (2) k. 137, 1593-1594, częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. P. (1) k. 1532-1533, protokół użycia urządzenia Alcometr k. 134, protokół użycia urządzenia Drug Test k. 135 - 136, protokół pobrania krwi k. 527, opinia z badań toksykologicznych k. 529-556, częściowo zeznania świadkaR. K.k. 1690-1691)

Oskarżony M. P. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 178a § 1 kk. W toku postępowania sądowego oskarżony wyjaśnił, że 25 sierpnia 2021r. kierował swoim samochodem, został zatrzymany przez funkcjonariuszy policji na terenie M. i poddany badaniu alkomatem oraz pobrano mu ślinę. Dalej wyjaśnił, że powiedziano mu, że na testerze wyszło, że jest pod wpływem narkotyków, ale on tego testu nie widział i zabrano go na pobranie krwi. Oskarżony dodał, że w okresie 23-25 sierpnia 2021r. nie zażywał żadnych środków odurzających, zażywał wtedy leki, Nebilenin 5 na serce i leki psychotropowe, ale nie pamięta ich nazw oraz, że w momencie zatrzymania przez policję w samochodzie był w towarzystwie R. K., która nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń do jego zachowania i sposobu prowadzenia samochodu.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim opisał fakt kierowania samochodem w chwili zatrzymania, czynności kontrolne wykonane z jego udziałem, jak też obecność R. K. w pojeździe. W tym zakresie jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, który Sąd uznał za wiarygodny i który stanowił podstawę ustaleń faktycznych. Chodzi tu w szczególności o zeznania świadka M. Ś. (2), protokoły użycia urządzeń kontrolnych oraz częściowo zeznania świadka R. K..

Sąd nie dał natomiast wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których podał, że w okresie od 23 do 25 sierpnia 2021 roku nie zażywał żadnych narkotyków. W tym zakresie jego wyjaśnienia nie wytrzymują krytyki w świetle wiarygodnych dowodów w postaci zeznań świadka M. Ś. (2), z których wynika, iż badanie wykonane urządzeniem Drugtest wykazało, iż oskarżony był pod wpływem amfetaminy, jak też protokołu użycia tego urządzenia i sporządzonych w sprawie opinii. W świetle powyższych dowodów oczywistym jest, iż oskarżony M. P. (1) przed godziną 20.00 dnia 25 sierpnia 2021 roku zażywał substancję psychotropową w postaci amfetaminy i znajdując się pod jej wpływem kierował samochodem osobowym R. (...) w okolicznościach opisanych przez świadka M. Ś. (2).

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka M. Ś. (2) uznając je za konsekwentne, spójne, logiczne oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Świadek nie był w żaden sposób zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy i nie miał żadnego interesu w złożeniu zeznań niekorzystnych dla oskarżonego. Podkreślić należy, iż brak jest wiarygodnych dowodów, które poddawałyby w wątpliwość jego relację.

Sąd częściowo dał wiarę zeznaniom świadka R. K.w zakresie, w jakim opisała fakt kierowania samochodem przez oskarżonego M. P. (1) oraz wykonanie badań kontrolnych. W tym zakresie jej zeznania znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Niewiarygodne jest natomiast jej twierdzenie, iż oskarżony normalnie jechał kierując samochodem, gdyż w tym zakresie jej relacja nie wytrzymuje krytyki w świetle wiarygodnych zeznań świadka M. Ś. (2). Oczywistym jest, iż R. K. w swojej relacji zmierzała do uchronienia oskarżonego od odpowiedzialności karnej.

Dowód z protokołu badania śliny za pomocą urządzenia Drugtest 5000 nie budzi wątpliwości. Badania zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa z zachowaniem wszelki zasad. Wynik tego badania koreluje z opinią z badań toksykologicznych, w której jednoznacznie stwierdzono, iż we krwi pobranej od oskarżonego stwierdzono obecność amfetaminy. Brak jest również podstaw do kwestionowania opinii toksykologicznej sporządzonej przez biegłego. Jest ona rzetelna, kompletna, bowiem udziela odpowiedzi na wszystkie postawione pytania i sporządzona zgodnie z zasadami sztuki.

W tym stanie rzeczy w punkcie 3 sentencji wyroku, Sąd uznał oskarżonego M. P. (1) za winnego tego, że w dniu 25 sierpnia 2021 roku w M. na ul. (...), na drodze publicznej w ruchu lądowym, kierował samochodem R. (...), znajdując się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w stężeniu 83,2 ng/ml we krwi równoważnym ze stanem nietrzeźwości. Karygodne, bezprawne i zawinione zachowanie oskarżonego stanowi występek z art. 178a § 1 kk.

Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że oskarżony M. P. (1) swoim działaniem wypełnił znamiona art. 178 a § 1 k.k., kierował bowiem samochodem poruszając się po drodze publicznej i znajdując się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w stężeniu 83,2 ng/ml we krwi równoważnym ze stanem nietrzeźwości. Ta okoliczność wynika wprost z opinii toksykologicznej, w której stwierdzono, iż we krwi oskarżonego stwierdzono obecność amfetaminy 83,2 ng/ml, a to stężenie odpowiada stanowi nietrzeźwości (pow. 50 ng/ml). Oczywistym jest, iż amfetamina jest substancją psychotropową i jest środkiem działającym podobnie do alkoholu, co w myśl obowiązujących przepisów nie budzi wątpliwości. Ponadto z opinii wynika, iż stwierdzone we krwi oskarżonego stężenie amfetaminy jest wyższe aniżeli próg dla stanu „pod wpływem” wg wytycznych środowisk naukowych i stan oskarżonego należy sklasyfikować jako stan „pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu” równoważny ze stanem nietrzeźwości w odniesieniu do alkoholu etylowego (powyżej 0,5 promila).

Ponadto z zeznań świadka M. Ś. (2) wynika, iż wcześniejszy sposób jazdy oskarżonego (w niebezpieczny sposób, całą szerokością jezdni od jednej krawędzi do drugiej) wskazywał jednoznacznie, iż był pod wpływem substancji psychotropowej, która oddziaływała na możliwość kierowania przez niego pojazdem we właściwy sposób, zgodny z przepisami Prawa o ruchu drogowym. Oskarżony musiał, więc zdawać sobie sprawę, że będąc w takim stanie nie powinien kierować samochodem. Stan, w jakim znajdował się M. P. (1) wpływał ujemnie na jego zdolność koncentracji, szybkość reakcji, możliwość obserwowania drogi i inne cechy niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdu w ruchu lądowym.

6. ZARZUT POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA Z ART. 258 KK POSTAWIONY WSZYSTKIM OSKARŻONYM

Oskarżonym M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) postawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 kk polegających na tym, że w I kwartale 2016 roku na terenie województwa (...), (...) i (...) każdy z nich uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wprowadzaniem do obrotu znacznych ilości środków odurzających w ilości nie mniej niż 75 kg marihuany o wartości rynkowej 820.000 zł, w skład której wchodzili wszyscy oskarżeni i inna osoba.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do przypisania wszystkim oskarżonym występującym w tej sprawie przestępstwa z art. 258 kk.

We wcześniejszych częściach uzasadnienia poczyniono szczegółowe ustalenia odnośnie czynu polegającego na uczestniczeniu w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze co najmniej 80 kg, którego dopuścili się oskarżeni i odwołać się w tym miejscu należy do tych ustaleń, jak też poczynionych tam analiz i ocen dowodów.

Na podstawie tych ustaleń można stwierdzić, iż po dokonaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia z terytorium K. (...)na terytorium (...) znacznej ilości środka odurzającego w postaci co najmniej 80 kg ziela konopi innych niż włókniste, w ten sposób, że oskarżeni weszli w ich posiadanie na terenie K. (...) i przywieźli do Z., podjęli oni decyzję o dokonaniu ich sprzedaży. W zasadzie decyzja ta zapadła już w momencie przewożenia marihuany do (...), gdyż perspektywa uzyskania znacznej kwoty ze sprzedaży marihuany, w posiadanie, której „przypadkowo” weszli stanowiła główną przyczynę podjęcia decyzji przez oskarżonego M. P. o przywiezieniu tego transportu do (...). Zauważyć w tym miejscu należy, iż w momencie podejmowania tej decyzji między oskarżonymi nie zachodziły żadne ścisłe związki. Oskarżony A. Z. (1) i M. S. (2) byli zatrudnieni w firmie oskarżonego M. P. (1) P. (...). Mieliśmy tu do czynienia z zależnością A. Z. i M. S. od M. P., ale tylko w zakresie łączącego ich stosunku pracy. Z kolei oskarżony M. S. (1) był funkcjonariuszem Policji Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Z. i pełnił obowiązku dzielnicowego, a rejon jego działania obejmował m.in. miejsce zamieszkania oskarżonego M. P. (1). Z racji tego, że jako dzielnicowy oskarżony M. S. (1) wykonywał czynności służbowe w miejscu zamieszkania oskarżonego M. P. (1) poznali się i utrzymywali bliskie kontakty towarzyskie. Przed powzięciem wiadomości o zawartości ładunku między oskarżonymi nie było żadnych innych powiązań, nie tworzyli oni żadnej grupy, nie dopuścili się wspólnie żadnego przestępstwa, jak też nie planowali dokonania przestępstwa. Na podstawie dostępnego materiału dowodowego należy stwierdzić, iż możliwość dokonania przestępstwa z art. 55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a następnie przestępstwa z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pojawiła się przypadkowo. Wprawdzie z ustaleń Sądu wynika, iż najbardziej prawdopodobnym jest sprowokowanie tej okazji przez M. S. (2), lecz brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż oskarżeni mogli wcześniej o tym wiedzieć. Po dokonaniu przywozu marihuany na teren (...) oskarżeni postanowili podjąć działania w celu jej sprzedaży. Niewątpliwie wiodącą rolę miał tu oskarżony M. P., który dysponował środkami odurzającymi złożonymi na jego posesji, lecz pozostali oskarżeni nie wykonywali żadnych poleceń, a z własnej inicjatywy poszukiwali nabywców na posiadaną marihuanę. Podejmując następnie działania w celu sprzedaży marihuany polegające na umawianiu spotkań z nabywcami i udawaniu się na te spotkania oskarżeni niewątpliwie działali wspólnie i w porozumieniu, lecz ten podział ról następował na bieżąco, w trakcie realizacji czynu. Kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona przy ustaleniach faktycznych i analizie przestępstwa z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ustalenia czynione między oskarżonymi i M. S. dotyczyły tylko sprzedaży marihuany w ilości 80 kg, którą oskarżeni przywieźli na teren (...). Po dokonaniu sprzedaży tego ładunku współpraca między oskarżonymi i M. S. zakończyła się. Oskarżeni i M. S. nie podejmowali żadnych dalszych działań w celu sprowadzenia kolejnej partii narkotyków, uczestniczenia w obrocie narkotykami nabywanymi ewentualnie na terenie (...) lub popełniania innych czynów zabronionych. Współpracując w zakresie sprzedaży przedmiotowej partii marihuany oskarżeni nie byli w żaden sposób zorganizowani, nie stworzyli żadnej trwałej struktury, a ich współdziałanie zakończyło się wraz z dostarczeniem ostatniej partii narkotyków.

W ocenie Sądu, pomiędzy oskarżonymi M. P., M. S. i A. Z. oraz M. S. nie powstały żadne powiązania organizacyjne i hierarchiczne. Stanowili oni grupę czterech ludzi, która jednak nie miała żadnej zorganizowanej struktury, ich współpraca w popełnieniu przestępstwa uczestniczenia w obrocie środkami odurzającymi miała charakter sporadyczny. Zdaniem Sądu mieliśmy tu do czynienia z luźną grupą osób, która w zasadzie spontanicznie dokonała przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a następnie podjęła decyzję o dokonaniu sprzedaży przyziemionych środków odurzających. W myśl utrwalonych w orzecznictwie poglądów „zorganizowana grupa to coś znacznie więcej niż współsprawstwo czy luźna grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo. W pojęciu zorganizowania tkwią warunki przedstawionej rzeczywistej struktury organizacyjnej (chociażby z niskim stopniem zorganizowania), jakaś trwałość, jakieś więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi do popełnienia przestępstw, wyszukiwanie miejsc do przechowywania łupu, rozprowadzenie go, podział ról, skoordynowały sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami.” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 10.02.2015 roku, sygn. akt II AKa 266/14, LEX nr 1651803). Współdziałanie oskarżonych i M. S. (2) nie wykazuje powołanych tu cech charakterystycznych dla zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 kk. Na poparcie tego stanowiska można przytoczyć tezę wyrażoną w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24.06.2015 roku (sygn. akt II AKa 114/15, LEX nr 1793911): „Samo zorganizowanie pewnych działań, zachowań nie może być utożsamiane z popełnieniem przestępstwa z art. 258 k.k. Przepis ten odnosi bowiem pojęcie "zorganizowania" do grupy, a nie do przestępstw.” Podobnie stwierdzono w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 24.03.2015 roku (sygn. akt II AKa 286/14, LEX nr 1808692): „Nawet współdziałanie kilku lub kilkunastu osób w popełnieniu czynu lub czynów zabronionych nie decyduje jeszcze o istnieniu przesłanek uzasadniających przypisanie im udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i niezbędnym jest wykazanie, w oparciu o przeprowadzone dowody, iż w konkretnym stanie faktycznym rzeczywiście występują wszystkie okoliczności pozwalające na przypisanie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, przy oczywistym założeniu, że grupa przestępcza to coś znacznie więcej niż współsprawstwo, czy luźna grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo czy też przestępstwa.”

W świetle powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż w/w oskarżeni występujący w niniejszej sprawie tworzyli grupę przestępczą w rozumieniu art. 258 kk i brak podstaw do przypisania im odpowiedzialności za popełnienie takiego przestępstwa.

Mając na uwadze powyższe Sąd uniewinnił oskarżonych M. P. (1), M. S. (1) i A. Z. (1) od popełnienia zarzucanych im czynów z art. 258 § 1 kk.

7. WYMIAR KARY

Oskarżony M. P. (1) był karany przez Sąd (dane o karalności k. 1293-1294)

W odniesieniu do oskarżonego M. P. (1) jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę dużą społeczną szkodliwość czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, bardzo dużą ilość środka odurzającego będącego przedmiotem przypisanych mu czynów, uprzednią karalność, nagminność przestępstw z art. 178a § 1 kk.

Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego M. P. (1) i podlegających uwzględnieniu przy wymiarze kary.

Sąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonemu M. P. następujące kary pozbawienia wolności oraz grzywny:

za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek,

za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek,

za przestępstwo z art. 178a § 1 kk - karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 300 stawek. Ustalając wysokość stawki dziennej, zarówno co do kar jednostkowych jak i kary łącznej grzywny, Sąd miał na uwadze dochody osiągane wcześniej przez oskarżonego oraz posiadany przez niego majątek w postaci nieruchomości. W związku z tym Sąd ustalił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżonego przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Oskarżony M. S. (1) nie był dotychczas karany przez Sąd (dane o karalności k.324 )

W odniesieniu do oskarżonego M. S. (1) jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę dużą społeczną szkodliwość czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, bardzo dużą ilość środka odurzającego będącego przedmiotem przypisanych mu czynów. Ponadto bardzo istotną okolicznością obciążającą jest fakt, iż w chwili popełnienia przypisanych mu czynów oskarżony był funkcjonariuszem Policji. Będąc osobą powołaną do stania na straży porządku prawnego oskarżony złamał ten porządek dopuszczając się bardzo poważnych przestępstw. Ponadto oskarżony M. S. dopuszczając się tych czynów chciał wykorzystywać swój status funkcjonariusza Policji poprzez ewentualne unikanie kontroli, ułatwiając w ten sposób popełnianie przestępstw wszystkim oskarżonym.

Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego M. S. (1) i podlegających uwzględnieniu przy wymiarze kary. Nadmienić należy, że jego częściowe przyznanie się do winy w toku postepowania sądowego należy ocenić jako tylko taktykę procesową, gdyż w ślad za tym nie wykazał on szczerej skruchy.

Sąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonemu M. S. następujące kary pozbawienia wolności oraz grzywny:

za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek

za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek.

Oskarżony A. Z. (1) nie był karany przez Sąd (dane o karalności k. 1724)

W odniesieniu do oskarżonego A. Z. (1) jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę dużą społeczną szkodliwość czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, bardzo dużą ilość środka odurzającego będącego przedmiotem przypisanych mu czynów.

Jako okoliczność łagodząca Sąd wziął pod uwagę przyznanie się do winy oskarżonego i złożenie przez niego szczerych wyjaśnień. Zauważyć należy, iż wyjaśnienia złożone przez A. Z. stanowiły istotną podstawę poczynionych ustaleń faktycznych, pozwalały na w miarę dokładne odtworzenie przebiegu zdarzeń i sposobu dopuszczenia się przez oskarżonych przypisanych im czynów. Niemniej jednak, to nie oskarżony A. Z. ujawnił fakt zaistnienia przedmiotowych czynów zabronionych, lecz uczynił to M. S. (2). Stąd brak jest podstaw do zastosowania wobec oskarżonego A. Z. dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary.

Sąd uznał za stosowne wymierzyć oskarżonemu A. Z. następujące kary pozbawienia wolności oraz grzywny:

za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 160 stawek

za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 160 stawek.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek. Ustalając wysokość stawki dziennej, zarówno co do kar jednostkowych jak i kary łącznej grzywny, Sąd miał na uwadze dochody osiągane przez oskarżonego i jego aktualna sytuację materialną – oskarżony osiąga dochód w wysokości 5.100 zł. W związku z tym Sąd ustalił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł. Ta kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Winna ona spełnić cele w zakresie prewencji indywidualnej i powstrzymać oskarżonego przed kolejnymi niezgodnymi z prawem zachowaniami, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk Sąd orzekł w stosunku do oskarżonego M. P. (1) obligatoryjny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów. Biorąc pod uwagę poziom stężenia amfetaminy we krwi oskarżonego zakaz orzeczony został na okres trzech lat. Taki okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych będzie dla oskarżonego realną dolegliwością związaną z przestępstwem, jakiego się dopuścił i wyeliminuje go na ten czas z uczestnictwa w ruchu drogowym.

Mając na uwadze, iż oskarżonemu ostatecznie nie zatrzymano prawa jazdy, Sąd na podstawie art. 43 § 3 kk zobowiązał oskarżonego M. P. (1) do zwrotu dokumentu prawa jazdy właściwemu Starostwu Powiatowemu w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia.

Ponadto na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczono od oskarżonego M. P. (1) świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Dokonanie przez oskarżonego M. P. (1) przypisanego mu w punkcie 2 czynu przyniosło mu wymierną korzyść majątkową. Korzyść tą stanowiły uzyskane przez niego pieniądze wynikające z podziału kwot przekazanych przez nabywców jako zapłata za dostarczone środki odurzające. Była to nienależna korzyść czyli pozbawiona podstawy prawnej, gdyż została uzyskana w zamian za czynności sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Korzyść tą oskarżony uzyskał bezpośrednio z popełnionego przestępstwa, gdyż pieniądze stanowiące zapłatę za środki odurzające otrzymywał dopuszczając się tego czynu, a jednocześnie ich otrzymanie stanowiło też jedno ze znamion przestępstwa. Łączna wartość korzyści majątkowej, jaką oskarżony M. P. uzyskał to kwota 217.500 zł. Kwota ta stanowi wynik zsumowania wszystkich pieniędzy, jakie oskarżony otrzymał w zamian za całość sprzedanej marihuany w ramach popełnionego przestępstwa. Nadmienić należy, iż jest to kwota, która w sposób nie budzący wątpliwości wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd. Skoro oskarżony osiągnął korzyść majątkowa z popełnionego przestępstwa koniecznym stało się orzeczenie wobec niego przewidzianego w art. 45 § 1 kk przepadku takiej korzyści albo jej równowartości. Oczywistym jest, że do chwili obecnej oskarżony zużył korzyść majątkową uzyskaną z przestępstwa, jakiego się dopuścił, a więc spożytkował otrzymane pieniądze. W tej sytuacji możliwe było jedynie orzeczenie przepadku równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa. W związku z tym na podstawie art. 45 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego M. P. (1) przepadek równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 2 (drugim) wyroku w kwocie 217.500 (dwieście siedemnaście tysięcy pięćset) zł.

Ponadto na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec oskarżonego M. P. (1) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł na rzeczC. (...)w C. przy ul. (...).

Dokonanie przez oskarżonego M. S. (1) przypisanego mu w punkcie 7 czynu przyniosło mu wymierną korzyść majątkową. Korzyść tą stanowiły uzyskane przez niego pieniądze wynikające z podziału kwot przekazanych przez nabywców jako zapłata za dostarczone środki odurzające. Była to nienależna korzyść czyli pozbawiona podstawy prawnej, gdyż została uzyskana w zamian za czynności sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Korzyść tą oskarżony uzyskał bezpośrednio z popełnionego przestępstwa, gdyż pieniądze stanowiące zapłatę za środki odurzające otrzymywał dopuszczając się tego czynu, a jednocześnie ich otrzymanie stanowiło też jedno ze znamion przestępstwa. Łączna wartość korzyści majątkowej, jaką oskarżony M. S. uzyskał to kwota 225.000 zł. Kwota ta stanowi wynik zsumowania wszystkich pieniędzy, jakie oskarżony otrzymał w zamian za całość sprzedanej marihuany w ramach popełnionego przestępstwa. Nadmienić należy, iż jest to kwota, która w sposób nie budzący wątpliwości wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd. Skoro oskarżony osiągnął korzyść majątkowa z popełnionego przestępstwa koniecznym stało się orzeczenie wobec niego przewidzianego w art. 45 § 1 kk przepadku takiej korzyści albo jej równowartości. Oczywistym jest, że do chwili obecnej oskarżony zużył korzyść majątkową uzyskaną z przestępstwa, jakiego się dopuścił, a więc spożytkował otrzymane pieniądze. W tej sytuacji możliwe było jedynie orzeczenie przepadku równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa. W związku z tym na podstawie art. 45 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego M. S. (1) przepadek równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 7 (siódmym) wyroku w kwocie 225.000 (dwieście dwadzieścia pięć tysięcy) zł.

Ponadto na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec oskarżonego M. S. (1) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł na rzecz C. (...) w C. przy ul. (...).

Dokonanie przez oskarżonego A. Z. (1) przypisanego mu w punkcie 11 czynu przyniosło mu wymierną korzyść majątkową. Korzyść tą stanowiły uzyskane przez niego pieniądze wynikające z podziału kwot przekazanych przez nabywców jako zapłata za dostarczone środki odurzające. Była to nienależna korzyść czyli pozbawiona podstawy prawnej, gdyż została uzyskana w zamian za czynności sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Korzyść tą oskarżony uzyskał bezpośrednio z popełnionego przestępstwa, gdyż pieniądze stanowiące zapłatę za środki odurzające otrzymywał dopuszczając się tego czynu, a jednocześnie ich otrzymanie stanowiło też jedno ze znamion przestępstwa. Łączna wartość korzyści majątkowej, jaką oskarżony A. Z. uzyskał to kwota 168.000 zł. Kwota ta stanowi wynik zsumowania wszystkich pieniędzy, jakie oskarżony otrzymał w zamian za całość sprzedanej marihuany w ramach popełnionego przestępstwa. Nadmienić należy, iż jest to kwota, która w sposób nie budzący wątpliwości wynika z ustaleń poczynionych przez Sąd. Skoro oskarżony osiągnął korzyść majątkowa z popełnionego przestępstwa koniecznym stało się orzeczenie wobec niego przewidzianego w art. 45 § 1 kk przepadku takiej korzyści albo jej równowartości. Oczywistym jest, że do chwili obecnej oskarżony zużył korzyść majątkową uzyskaną z przestępstwa, jakiego się dopuścił, a więc spożytkował otrzymane pieniądze. W tej sytuacji możliwe było jedynie orzeczenie przepadku równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa. W związku z tym na podstawie art. 45 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego A. Z. (1) przepadek równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 11 (jedenastym) wyroku w kwocie 168.000 (sto sześćdziesiąt osiem tysięcy) zł.

Ponadto na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec oskarżonego A. Z. (1) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł na rzeczC. (...)w C. przy ul. (...).

Sąd na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności:

- oskarżonemu M. S. (1) okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 06.10.2021 roku godz. 07.50 do dnia 11 października 2022 roku,

- oskarżonemu A. Z. (1) okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 19.12.2021 roku godz. 17.28 do dnia 02.02.2022 roku godz. 15.20.

8. KOSZTY

W przypadku wszystkich oskarżonych orzeczenie o kosztach jest konsekwencją skazania ich za przypisane im czyny.

W przypadku oskarżonego M. P. (1) na opłatę złożyły się kwota 400 zł (opłata od wymierzonej kary pozbawienia wolności) i kwota 3.000 zł (opłata od wymierzonej kary grzywny). Na wydatki złożyły się: łączny koszt doprowadzeń oskarżonego w kwocie 1.825,34 zł, łączna należność za wydanie opinii dotyczących oskarżonego M. P. w kwocie 3.897,38 zł (k. 558, 629, 637, 795, 1296, 1217, 1314), wynagrodzenie kuratora w kwocie 81,28 zł (k. 1262), przypadająca na oskarżonego łączna należność za wydanie opinii dotyczących wszystkich oskarżonych w kwocie 5.153,93 zł (k. 769, 1251), koszt karty karnej w kwocie 30 zł, przypadający na oskarżonego zwrot kosztów dojazdu świadków w kwocie 212,28 zł (k. 814, 1541, 1686), ryczałt za doręczenia pism w postępowaniu przygotowawczym i sądowym w kwocie 13,33 zł.

W przypadku oskarżonego M. S. (1) na opłatę złożyły się kwota 400 zł (opłata od wymierzonej kary pozbawienia wolności) i kwota 3.000 zł (opłata od wymierzonej kary grzywny). Na wydatki złożyły się: łączny koszt doprowadzeń oskarżonego w kwocie 918,20 zł, wynagrodzenie kuratora w kwocie 81,28 zł (k. 1257), przypadająca na oskarżonego łączna należność za wydanie opinii dotyczących wszystkich oskarżonych w kwocie 5.153,93 zł (k. 769, 1251), koszt karty karnej w kwocie 30 zł, przypadający na oskarżonego zwrot kosztów dojazdu świadków w kwocie 212,28 zł (k. 814, 1541, 1686), ryczałt za doręczenia pism w postępowaniu przygotowawczym i sądowym w kwocie 13,33 zł.

W przypadku oskarżonego A. Z. (1) na opłatę złożyły się kwota 400 zł (opłata od wymierzonej kary pozbawienia wolności) i kwota 2.500 zł (opłata od wymierzonej kary grzywny). Na wydatki złożyły się: łączny koszt doprowadzeń oskarżonego w kwocie 153,73 zł, wynagrodzenie kuratora w kwocie 81,28 zł (k. 1279), przypadająca na oskarżonego łączna należność za wydanie opinii dotyczących wszystkich oskarżonych w kwocie 5.153,93 zł (k. 769, 1251), koszt karty karnej w kwocie 30 zł, przypadający na oskarżonego zwrot kosztów dojazdu świadków w kwocie 212,28 zł (k. 814, 1541, 1686), ryczałt za doręczenia pism w postępowaniu przygotowawczym i sądowym w kwocie 13,33 zł.

SSO w Częstochowie

Marcin Buzdygan