sygn. V CZ 65/08 23 października 2008 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 23 października 2008, sygn. V CZ 65/08

Data orzeczenia 23 października 2008
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Dariusz Zawistowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 65/08
POSTANOWIENIE
Dnia 23 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)
SSN Antoni Górski
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi M. P. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa M. P.
przeciwko J. L. i M. L.
o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2008
r.,
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r.,
sygn. akt V ACa (…),
odrzuca zażalenie w części dotyczącej postanowienia o odrzuceniu wniosku o
przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania;
oddala zażalenie w pozostałej części.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek
powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 20 grudnia 2007 r. i odrzucił
skargę o wznowienie tego postępowania.
Jak ustalił Sad Apelacyjny o wyroku powód dowiedział się w dniu 25 stycznia
2008 r. Termin do wniesienia skargi od tego wyroku, która oparta została na podstawie
nieważności postępowania z powodu pozbawienia powoda możności działania (art. 401
pkt 2 k.p.c.) upłynął zatem w dniu 25 kwietnia 2008 r. (art. 407 § 1 k.p.c.). Według Sądu
2
Apelacyjnego wniosek powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o
wznowienie, wniesiony w dniu 13 maja 2008 r., wniesiony został z uchybieniem terminu
tygodniowego do dokonania tej czynności (art. 169 § 1 k.p.c.). Przyczyna uchybienia
terminu ustała bowiem przynajmniej w dniu 20 lutego 2008 r., kiedy to powód złożył w
administracji Aresztu Śledczego w K. pismo, w którym wniósł „o kasację” wyroku z dnia
20 grudnia 2007 r. i o przyznanie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi
kasacyjnej. Dotarcie tego pisma do Sądu (jak i pisma złożonego w administracji Zakładu
Karnego w M. w dniu 24 marca 2008 r.) świadczy mianowicie o ustaniu ograniczenia w
wysyłaniu korespondencji, obowiązującego powoda jako „więźnia niebezpiecznego”
Zakładu Karnego w R. W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny odrzucił, jako spóźniony,
wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (art.
171 k.p.c.) i odrzucił skargę o wznowienie postępowania ze względu na wniesienie jej po
upływie przepisanego terminu (art. 410 § 1 k.p.c.).
Postanowienie wymienione na wstępie powód zaskarżył zażaleniem w całości.
Zarzucił 1) sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału przez
przyjęcie, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi o wznowienie
postępowania ustała wcześniej, aniżeli w dniu 7 maja 2008 r., kiedy to powód stawił się
w kancelarii jego pełnomocnika i poinformował go o niezgodnym z prawem utrudnieniu
mu w komunikowania się ze światem zewnętrznym podczas pobytu w Zakładzie Karnym
i szczegółowo przedstawił zastrzeżenia i uwagi do wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r. oraz
2) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolna ocenę materiału dowodowego. Wniósł
o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. Postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia
skargi o wznowienie postępowania jest postanowieniem sądu drugiej instancji, na które
nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Nie jest bowiem ani postanowieniem
odrzucającym skargę kasacyjną, ani postanowieniem odrzucającym skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 3941
§ 1 k.p.c.).
Nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (art. 3941
§ 2 k.p.c.).
Zażalenie na takie postanowienie podlega zatem odrzuceniu (art. 3941
§ 3 w zw. z art.
39821
i art. 373 oraz 370 k.p.c.).
2. Zażalenie powoda zawiera zarzuty skierowane wyłącznie dotyczące
postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy rozpatrzył je, uznając, że stosownie do
3
3941
§ 3 w zw. z art. 39821
w zw. z art. 380 k.p.c., w zażaleniu na postanowienie o
odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania skarżący wniósł o rozpoznanie – jako
niepodlegającego zaskarżeniu w drodze zażalenia, a mającego wpływ
na rozstrzygnięcie zawarte w zażaleniu na wymienione postanowienie – postanowienia
o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie
postępowania.
Zarzuty podniesione w zażaleniu nie są zasadne. Sąd Apelacyjny
przekonywująco ustalił, że skoro w dniu 20 lutego 2008 r., powód złożył w administracji
Aresztu Śledczego w K. pismo, w którym wniósł „o kasację” wyroku z dnia 20 grudnia
2007 r. i o przyznanie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej,
doręczone zostało Sądowi to przynajmniej od tego dnia powód miał możliwość
kontaktowania się ze światem zewnętrznym i miał możliwość podjęcia odpowiednich
czynności prowadzących do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. O ustaniu
ograniczeń obowiązujących powoda jako „więźnia niebezpiecznego” Zakładu Karnego w
R., świadczy też doręczenie Sądowi pisma złożonego przez niego w administracji
Zakładu Karnego w M. w dniu 24 marca 2008 r. Zażalenie zawiera jedynie polemikę
z ustaleniami, na których oparte zostało postanowienie o odrzuceniu wniosku
o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i podtrzymuje
argumentację przytoczoną w tym wniosku. W ocenie Sądu Najwyższego brak jest zatem
podstaw do podważenia prawidłowości ostatnio wymienionego postanowienia.
W konsekwencji odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
o wznowienie postępowania pozostaje przyjęcie, że skarga o wznowienie postępowania
– tak jak trafnie uznał Sąd Apelacyjny – wniesiona została po upływie przepisanego
terminu. Zażalenie na postanowienie odrzucające skargę, jako niezasadne, należało
zatem oddalić (art. 3941
§ 3 w zw. z art. 39814
k.p.c.).
Kierując się przytoczonymi względami Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.