sygn. I CNP 113/08 17 lutego 2009 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 17 lutego 2009, sygn. I CNP 113/08

Data orzeczenia 17 lutego 2009
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Krzysztof Pietrzykowski
Sygn. akt I CNP 113/08
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie ze skargi J.S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...],
wydanego w sprawie z powództwa J.S.
przeciwko SM "E."
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2009 r.,
1. odrzuca skargę;
2. oddala wniosek adwokata P.H. o przyznanie od Skarbu
Państwa wynagrodzenia za udzielenie z urzędu
nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu ze skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia.
Uzasadnienie
2
Problem merytoryczny przedstawiony w niniejszej skardze dotyczy
dopuszczalności naliczania przez spółdzielnię mieszkaniową odsetek od zaległości
czynszowej. Zgodnie ze statutem spółdzielni, było to możliwe w sytuacji zwłoki,
a więc zawinionej zaległości, tymczasem skarżący nie uiszczał czynszu z powodu
choroby. Sąd l instancji przyjął, że odsetki i tak mogły być naliczane na podstawie
art. 481 k.c. (na zasadach ogólnych), ponieważ statut spółdzielni regulował
wyłącznie kwestię zwłoki. Sąd II instancji przyjął, że w sprawie zaszła zwłoka
w rozumieniu art. 476 k.c., ponieważ powód nie udowodnił, że opóźnienie
w czynszu było niezawinione (sama choroba nie jest per se dowodem braku winy
w opóźnieniu spełnienia świadczenia). Powód dowodzi obecnie w skardze, że to
ostatnie orzeczenie zapadło bez uwzględnienia przez sąd II instancji znajdującego
się w aktach sprawy wyroku z 1998 r., gdzie w uzasadnieniu wyraźnie
Sąd przyznał, że opóźnienie w regulowaniu czynszu nie było uzasadnione.
Po pierwsze, trzeba wskazać, że tego typu stwierdzenie w innym wyroku nie jest
wiążące w badanej sprawie. Inny wyrok wiąże co do rozstrzygnięcia, a nie co do
ustalonych okoliczności, na podstawie których owo rozstrzygnięcie zapadło.
Po drugie, należy przyjąć, iż skarga w istocie dotyczy wadliwej oceny dowodów
przez sąd (nieuwzględnienia rzeczonego wyroku z 1998 r.). Tymczasem, zgodnie
z art. 4244
k.p.c., kwestionowanie oceny dowodów przez sąd nie jest dopuszczalną
podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia. Po trzecie, za odrzuceniem skargi przemawia też wskazanie,
że kwestionowane orzeczenie jest sprzeczne z art. 316 k.p.c. (w związku z art. 328
k.p.c.), który przewiduje jedynie, jakie dowody sąd ma wziąć pod uwagę przy
orzekaniu (z chwili zamknięcia rozprawy).
Niniejsza skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
Oddalając wniosek pełnomocnika powoda (adwokata) o przyznanie od
Skarbu Państwa nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd
Najwyższy uznał, że sporządzenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, która podlega odrzuceniu, nie jest „udzieleniem
pomocy prawnej" w rozumieniu § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
3
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.),
za którą koszty ponosi Skarb Państwa (zob. odpowiednio postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., l CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10,
poz. 178)..), który przewiduje jedynie, jakie dowody sąd ma wziąć pod uwagę przy
orzekaniu (z chwili zamknięcia rozprawy).
Niniejsza skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
Oddalając wniosek pełnomocnika powoda (adwokata) o przyznanie od
Skarbu Państwa nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd
Najwyższy uznał, że sporządzenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, która podlega odrzuceniu, nie jest „udzieleniem
pomocy prawnej" w rozumieniu § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
3
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.),
za którą koszty ponosi Skarb Państwa (zob. odpowiednio postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., l CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10,
poz. 178).