Postanowienie SN z 3 grudnia 2009, sygn. V CSK 265/09
Data orzeczenia
3 grudnia 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Wojciech Jan Katner
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 3 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Wojciech Jan Katner
w sprawie z powództwa S.Z.
przeciwko "M." Sp. z o.o.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz
powoda kwotę 3.600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lutego 2009 r. oddalona została
apelacja pozwanego "M." Spółce z o.o. w sprawie o zapłatę z powództwa Syndyka
masy upadłości Firmy K. Skarga kasacyjna pozwanego została oparta na obu
podstawach kasacyjnych z art. 3983
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W zakresie prawa
materialnego zarzucono zaskarżanemu wyrokowi naruszenie art. 498, 504, 509 § 1,
także art. 509 § 1 w zw. z art. 58 § 1, art. 510 § 1, 516 § 1, 697 i 876 k.c. oraz
postanowień umowy o przystąpieniu do długu z dnia 2 września 2005 r., ogólnie
przepisów Rozdziału I Działu VI k.c., art. 231
k.p., jak też art. 885 w zw. z art. 902
k.p.c., powołując te przepisy w kwestii nieważności umów cesji. Naruszenie
przepisów postępowania cywilnego dotyczy art. 47912
i art. 233 k.p.c.
Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący sformułował cztery
zagadnienia prawne do rozstrzygnięcia, odnoszące się do art. 47912
k.p.c., art. 885
w zw. z art. 902 k.p.c., a także ogólnie do konsekwencji przelewu wierzytelności;
odwołał się także do oczywistości skargi. Wniósł o uchylenie w całości
zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę strona powodowa wniosła o jej odrzucenie
z zasądzeniem kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, przede wszystkim ze względu na jej
niedopuszczalność na podstawie art. 3982
§ 2 pkt 1 k.p.c. Sprawa w rzeczywistości
dotyczy czynszu dzierżawnego, na co słusznie zwraca uwagę w odpowiedzi na
skargę strona powodowa, a czemu niezasadnie przeczy w kolejnym piśmie
pozwany. Zgodnie z przytoczonym przepisem procedury cywilnej, ta materia spraw
jest wyłączona z prawa do kierowania skarg kasacyjnych. Zrozumiałe, że dotyczy to
i dalszych zdarzeń prawnych, które mają źródło w tych, które są z postępowania
kasacyjnego wyłączone.
3
Niezależnie od tego wskazać należy na oczywiste wady wniesionej skargi, również
uzasadniających jej odrzucenie. Wprawdzie skarżący formułuje zagadnienia
prawne, ale dotyczą one wyłącznie kwestionowania poprzednich rozstrzygnięć
w sprawie. Nie mają więc ani ogólniejszego znaczenia dla wykładni prawa ani nie
dotyczą wątpliwości rodzących się co do wykładni wskazanych przepisów. Ponadto,
oczywistość skargi wiele razy już wyjaśniana w orzecznictwie Sądu Najwyższego
nie została w ogóle uzasadniona, a tylko stwierdzona (z wielu zob. postanowienie
SN z dnia 26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/06, Lex nr 198531). Nie spełnia to więc
wymagań ustawowych a art. 3989
§ 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., nawet gdyby skarga była
dopuszczalna. Tak samo należy ocenić uzasadnienie skargi, odnoszące się do
stanu faktycznego i ocen dokonanych przez Sąd II instancji, a to nie podlega
badaniu przez Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3983
§ 3 k.p.c.
Z powyższych względów należało skargę odrzucić na podstawie art. 3986
§ 3
k.p.c., rozstrzygając o kosztach na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 39821
i 391 § 1 k.p.c.