Postanowienie SN z 10 grudnia 2009, sygn. III CZ 62/09
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o zastosowanie obowiązku leczenia odwykowego
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
uczestnik
Data orzeczenia
10 grudnia 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych […]
przy uczestnictwie S.S.
o zastosowanie obowiązku leczenia odwykowego,
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym
w dniu 10 grudnia 2009 r.,
zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt […],
1. oddala zażalenie
2. odmawia przyznania adw. A.M. kosztów nie opłaconej
pomocy prawnej udzielonej z urzędu uczestnikowi
postępowania w postępowaniu zażaleniowym.
2
Uzasadnienie
Pełnomocnik z urzędu uczestnika postępowania w sprawie dotyczącej
obowiązku leczenia odwykowego dnia 26 czerwca 2009 r. złożył skargę kasacyjną
wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie
Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 kwietnia 2009 r. Tłumaczył opóźnienie tym, że
zawiadomienie o wyznaczeniu na pełnomocnika z urzędu otrzymał dnia 29 maja
2009 r., a termin do złożenia skargi upłynął dnia 24 czerwca 2009 r. W tym czasie
był zaangażowany w szereg zadań zawodowych, którym musiał dać pierwszeństwo
i dopiero dnia 24 czerwca 2009 r. mógł zająć się sporządzeniem skargi. Sąd
Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2009 r. oddalił wniosek
o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną
uczestnika postępowania. Sąd Okręgowy uznał, że uchybienie terminowi do
wniesienia skargi może być uznane za uzasadnione tylko wtedy, gdy istniejąca
przeszkoda obiektywnie uniemożliwiała pełnomocnikowi z urzędu podjęcie
stosownych działań.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego pełnomocnik uczestnika
postępowania zarzucił naruszenie art. 3986
§ 2 w związku z art. 168 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Niniejsze zażalenie podlega oddaleniu. Pełnomocnik z urzędu uczestnika
postępowania miał bowiem wystarczająco dużo czasu (26 dni) do przygotowania
i wniesienia skargi kasacyjnej, przyczyny zaś, które, według niego, spowodowały
opóźnienie, mają znaczenie czysto subiektywne. Nie ma zatem podstaw do
przyjęcia, że pełnomocnik uczestnika nie wniósł w terminie skargi kasacyjnej „bez
swojej winy” (art. 168 § 1 k.p.c.). Nie zmienia tej oceny stanowisko zajęte przez Sąd
Najwyższy w powołanej w zażaleniu uchwale składu siedmiu sędziów z dnia
17 lutego 2009 r., III CZP 117/08 (OSNC 2009, nr 7-8, poz. 91), że „Przyczyna
uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika
ustanowionego przez sąd ustaje w czasie, w którym ma on możliwość jej
wniesienia, nie później jednak niż z upływem dwóch miesięcy od dnia
3
zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem.”. Po pierwsze, wbrew sugestii
zamieszczonej w zażaleniu, nie można tego stanowiska rozumieć w taki sposób, że
generalnie wydłuża ono termin do wniesienia skargi kasacyjnej do dwóch miesięcy
od dnia ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Po drugie, musi istnieć obiektywna
przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, której
w okolicznościach niniejszej sprawy nie było. Po trzecie, problem rozstrzygany
w powołanej uchwale powstał na tle wykładni art. 169 § 1 k.p.c., zgodnie z którym
pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność
miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia
terminu. Z natury rzeczy chodziło więc o takie sytuacje, w których ustanowienie
przez sąd pełnomocnika dla strony (uczestnika postępowania) w celu umożliwienia
jej wniesienia skargi kasacyjnej następuje nieznacznie przed upływem lub nawet
już po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art. 3985
§ 1 k.p.c.
Oddalając wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o przyznanie od
Skarbu Państwa nie opłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd
Najwyższy uznał, że sporządzenie podlegającego oddaleniu zażalenia na
postanowienie sądu drugiej instancji, odrzucające skargę kasacyjną, nie jest
„udzieleniem pomocy prawnej” w rozumieniu § 15 rozporządzenia z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,
poz. 1348 ze zm.), za którą koszty ponosi Skarb Państwa (zob. odpowiednio
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97,
OSNC 1999, nr 10, poz. 178).
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39814
w związku
z art. 3941
§ 1 i 3 k.p.c.).., zgodnie z którym
pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność
miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia
terminu. Z natury rzeczy chodziło więc o takie sytuacje, w których ustanowienie
przez sąd pełnomocnika dla strony (uczestnika postępowania) w celu umożliwienia
jej wniesienia skargi kasacyjnej następuje nieznacznie przed upływem lub nawet
już po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art. 3985
§ 1 k.p.c.
Oddalając wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o przyznanie od
Skarbu Państwa nie opłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd
Najwyższy uznał, że sporządzenie podlegającego oddaleniu zażalenia na
postanowienie sądu drugiej instancji, odrzucające skargę kasacyjną, nie jest
„udzieleniem pomocy prawnej” w rozumieniu § 15 rozporządzenia z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,
poz. 1348 ze zm.), za którą koszty ponosi Skarb Państwa (zob. odpowiednio
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97,
OSNC 1999, nr 10, poz. 178).
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39814
w związku
z art. 3941
§ 1 i 3 k.p.c.).