Wyrok z 31 marca 2022, sygn. I C 50/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 marca 2022 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2022 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa K. J.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda K. J. kwotę 1.675,92 zł (jeden tysiąc sześćset siedemdziesiąt pięć złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 października 2020 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda K. J. kwotę 703,71 zł (siedemset trzy złotych i siedemdziesiąt jeden groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

IV.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa od powoda kwotę 208,31 zł (dwieście osiem złotych i trzydzieści jeden groszy), oraz od pozwanego kwotę 354,69 zł (trzysta pięćdziesiąt cztery złote i sześćdziesiąt dziewięć groszy), tytułem nieopłaconych kosztów procesu.

Sygn. akt: I C 50/21

UZASADNIENIE

Powód K. J. domagał się od pozwanego (...) S.A. w W. zapłaty kwoty 2.650,65 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21 października 2020r. oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazał, że podczas kolizji drogowej z 24 września 2020 r. doszło do uszkodzenia pojazdu M. (...) o nr rej. (...) należącego do J. G. (1), a sprawca ubezpieczony był w pozwanym Towarzystwie (...). J. G. (1) wynajął od powoda samochód zastępczy na okres od 24 września 2020 do 9 października 2020 r. Powód wskazał, że dochodzoną przez siebie wierzytelność nabył od pokrzywdzonego umową cesji z dnia 9 października 2020 r. Na wartość roszczenia składał się czynsz najmu pojazdu zastępczego w dziennej wysokości 150 zł netto, za okres 15 dni, pomniejszony o kwotę 116,85 zł wcześniej zapłaconego przez pozwanego odszkodowania z tego tytułu.

W odpowiedzi pozwany uznał powództwo do kwoty 1.051,65 zł i wniósł o jego oddalenie w pozostałej części. Pozwany przyznał odpowiedzialność za naprawienie szkody poniesionej przez J. G. (1) i potwierdził wcześniejszą wypłatę kwoty 116,85 zł na pokrycie kosztów najmu. Pozwany przyznał, że w toku samodzielnie prowadzonego postępowania likwidacyjnego błędnie określono wysokość uzasadnionego odszkodowania, które jednak nie było wyższe – zdaniem pozwanego – niż kwota 1.051,65 zł. Kwestionując dalej idące roszczenie pozwany podniósł, że powód opóźnił zgłoszenie szkody, uzasadniony okres wynajmu wynosił 10 dni, a stawka dobowa czynszu najmu została znacznie zawyżona względem oferowanej przez pozwanego poprzez sieć wypożyczalni z nim współpracującą, tj. 95 zł netto / dobę. W dalszej kolejności pozwany poddał w wątpliwość skuteczność przelewu wierzytelności na rzecz powoda, a w konsekwencji posiadanie przez niego legitymacji czynnej do wytoczenia powództwa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 24 września 2020 r. przed miejscowością W. gm. K., doszło do kolizji drogowej, której uczestnikiem był Pan J. G. (1), kierujący pojazdem marki M. (...) o nr rej. (...). Sprawcą zdarzenia była kierująca pojazdem O. (...), nr rej. (...), posiadająca ubezpieczoną odpowiedzialność cywilną w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. W wyniku zderzania w pojeździe J. G. (1) zostało uszkodzone lewe lusterko zewnętrzne, co czyniło ów pojazd nieprzydatnym do użytkowania.

(notatka policyjna (k.9-10 akt szkody), okoliczności bezsporne pomiędzy stronami)

W tym samym dniu Pan J. G. (1) udał się do powoda, z którym zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego, marki H. (...), nr rej (...). Umówiony okres najmu ustalony został na czas do wypłaty odszkodowania i naprawy pojazdu. Ustalona stawka dobowa czynszu najmu wyniosła 150 zł netto. Ostatecznie pojazd został naprawiony w dniu 9 października 2021 r. i w tym dniu Pan G. zwrócił auto zastępcze.

(faktura VAT nr (...) (k.10), umowa najmu (k.7-8), zeznania J. G. (1) (k.40 – 40v), okoliczności bezsporne pomiędzy stronami)

W dniu 25 września 2020 r. (piątek) o godzinie 13.05 z adresu internetowego (...) wysłano do pozwanego e-mail zawierający zgłoszenie szkody w pojeździe J. G. (1) wynikającej z przedmiotowego zdarzenia drogowego. Pozwany zarejestrował szkodę w dniu 28 września 2020 r. (poniedziałek), a wysokość szkody została ustalona w przeciągu kolejnych czterech dni. W dniu 2 października 2020 r. pozwany przekazał polecenie wypłaty odszkodowania.

(akta szkody)

Uzasadniony czas likwidacji szkody w pojeździe Pana J. G. (1) wynosił 12 dni, natomiast średnia stawka najmu samochodów klasy średniej niższej, segmentu C, do której należy uszkodzony pojazd pokrzywdzonego wynosi netto 139,66 zł.

(opinia biegłego S. T. (k. 42-47))

Umową z dnia 9 października 2020 r. poszkodowany J. G. (1) przelał na powoda wierzytelność przysługującą mu względem pozwanego z tytułu poniesionej szkody wyrażającej się w koszcie wynajęcia pojazdu zastępczego przez okres potrzebny do przywrócenia pojazdu poszkodowanego do stanu sprzed zaistnienia szkody.

(umowa cesji wierzytelności (k.11))

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się częściowo uzasadnione.

Stan faktyczny sprawy był pomiędzy stronami bezsporny w zakresie zaistnienia szkody, osoby poszkodowanej oraz podstaw odpowiedzialności pozwanego oraz okoliczności wynajęcia pojazdu zastępczego. Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów, w tym akt szkody, jak również na podstawie zeznań świadka J. G. (1). Sąd dał wiarę przeprowadzonym dowodom. Prawdziwość przedstawionych dokumentów nie była kwestionowana przez strony, nie budziła też wątpliwości Sądu. Z kolei zeznania świadka były spontaniczne i w ocenie Sądu obiektywne. Świadek zeznawał o znanych mu faktach bez względu na interes procesowy którejkolwiek ze stron.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zgłoszonej przez pozwanego wątpliwości w zakresie posiadania przez powoda czynnej legitymacji procesowej w niniejszej sprawie, jako do zarzutu najdalej idącego.

Sąd nie podzielił wątpliwości pełnomocnika pozwanego co do nieskuteczności umowy cesji zawartej pomiędzy poszkodowanym J. G. (1), a powodem. Zauważyć przy tym należy, że stanowisko pełnomocnika pozwanego w tym zakresie nie jest konsekwentne albowiem uznał on zasadniczo powództwo wywiedzione przez cesjonariusza – K. J., kwestionując jedynie jego wysokość. Dlatego przyjąć należy, że sygnalizowana wątpliwość ma charakter czysto teoretyczny.

Poddana ocenie umowa, w jej paragrafach 1 i 2, choć skrótowo to jednak wystarczająco – w sposób niebudzący wątpliwości – określała wierzytelność będącą przedmiotem cesji. Wskazane postanowienia umowy zawierają informacje niezbędne do prawidłowego ustalenia przelewanej wierzytelności. Określają bowiem zdarzenie, z którego szkoda wynikła, podmiot odpowiedzialny za jej naprawienie oraz podstawę tej odpowiedzialności (§1 umowy) jak również wierzytelność poprzez podanie podstaw jej ustalenia. Dlatego w ocenie Sądu skutecznie przeniosła na powoda wierzytelność J. G. (1) z tytułu odszkodowania za skutki kolizji z 24 września 2020r. wyrażającego się w koszcie najmu pojazdu zastępczego.

W zakresie wysokości odszkodowania spór pomiędzy stronami sprowadzał się zasadniczo do kwestii wysokości dobowej stawki czynszu oraz długości okresu najmu. Pozwany podniósł bowiem, że pokrzywdzony doprowadził do zwiększenia szkody albowiem z uchybieniem obowiązku współpracy z dłużnikiem nie wynajął pojazdu z sieci wypożyczalni, z którą pozwany współpracuje, a ponadto wydłużył okres likwidacji i naprawy swego pojazdu poprzez opóźnienie zgłoszenia szkody.

Nieudowodnionym okazał się pierwszy z zarzutów. Zaznaczyć należy, że powód jeszcze w pozwie zakwestionował okoliczności złożenia poszkodowanemu, przez pozwany zakład, propozycji najmu pojazdu zastępczego, w szczególności zanegował realność złożonej propozycji, możliwość zorganizowania pojazdu zastępczego poszkodowanemu w stawce dobowej określonej w folderze informacyjnym przesłanym poszkodowanemu. Domagał się również przedstawienia przez pozwanego dowodów na poparcie własnych twierdzeń (pkt 8 pozwu). Świadek J. G. (1) nie potwierdził otrzymania propozycji najmu pojazdu zastępczego.

Pozwany nie przedstawił niezbędnych, jednoznacznych i kategorycznych dowodów celem wykazania prawdziwości zgłoszonych twierdzeń. Rzeczą Sądu przy tym nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń jednej ze stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 kpc). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 kc) /por. Wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-76/.

Za zasadniczo usprawiedliwiony uznać natomiast należało drugi z podniesionych zarzutów, a mianowicie doprowadzenie przez poszkodowanego do wydłużenia okresu przywrócenia własnego pojazdu do stanu sprzed wypadku. Z przedstawionych dokumentów bezspornie wynika, że powód najpierw wynajął pojazd zastępczy, a dopiero później zgłosił ubezpieczycielowi szkodę. W okolicznościach niniejszej sprawy zgłoszenie szkody nastąpiło w piątkowe popołudnie, przez co rozbieżność pomiędzy wynajęciem auta zastępczego, a zarejestrowaniem szkody przez pozwanego wyniosła cztery dni. Tyle samo natomiast zajęło pozwanemu zakładowi ubezpieczeń ustalenie faktów koniecznych dla określenia własnej odpowiedzialności i zlecenia wypłaty odszkodowania w zakresie zgłoszonych roszczeń. Z tego względu zaistniałe opóźnienie nie mogło zostać bez wpływu na ocenę zasadności okresu, przez jaki powód wynajmował poszkodowanemu pojazd. Sąd miał przy tym na względzie, że już w chwili wynajęcia pojazdu powód porozumiał się z nim w zakresie samodzielnego odebrania zapłaty czynszu bezpośrednio od ubezpieczyciela. Na taki fakt wskazał przesłuchany w sprawie świadek J. G. (1). Zważywszy zawodowy w tym zakresie charakter działalności powoda, należało od niego oczekiwać staranności wyższej, kwalifikowanej charakterem prowadzonej działalności. Rację ma pozwany podnosząc, że przepisy art. 826 §1 k.c., art. 354 §2 k.c. oraz 362 k.c. statuują obowiązek dążenia do podjęcia także przez poszkodowanego czynności zmierzających do możliwego zmniejszenia rozmiarów szkody. Tymczasem powód zachował się całkowicie biernie, oddając pozwanemu inicjatywę w likwidowaniu szkody, samemu czerpiąc korzyść z powstałej przewlekłości.

W celu ustalenia rzeczywistej wartości szkody, tj. usprawiedliwionych kosztów najmu pojazdu zastępczego sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. Przedstawiona przez biegłego opinia, w ocenie Sądu, jest pełna, wyczerpująca, nie zawiera sprzeczności, błędów faktycznych ani logicznych, w związku z czym Sąd podzielił jej wnioski. Strony również nie kwestionowały sporządzonej opinii, w szczególności przyjętej przez biegłego metodyki pracy ani wniosków płynących z poczynionych ustaleń. Biegły wskazał, że średnia stawka najmu samochodów klasy średniej niższej, segmentu C, do której należy samochód poszkodowanego J. G. (2), w 2020 r. wynosiła netto około 139,66 zł. Z kolei realny czas likwidacji szkody oraz naprawy uszkodzeń mógł wynieść od 12 do 15 dni.

Mając na względzie przytoczone okoliczności Sąd uznał, że uzasadnionym i celowym kosztem wyeliminowania negatywnych dla poszkodowanego skutków zdarzenia z 24 września 2020 r. było wynajęcie pojazdu na okres 12 dni za stawkę 139,66 zł netto/ dobę, co daje zasądzoną kwotę 1.675,92 zł. W pozostałym zakresie powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

O odsetkach od zasądzonej kwoty Sąd orzekł stosownie do żądania pozwu od dnia 21 października 2020 r. Żądanie to znajduje oparcie w art. 481 §1 i 2 k.c. w zw. z art. 476 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 854 z późn. zm.), mając na uwadze datę podjęcia ostatecznej decyzji przez pozwany zakład ubezpieczeń oraz fakt, iż brak było przeszkód by już w tej dacie odszkodowanie zostało wypłacone we właściwej wysokości.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc, rozdzielając je pomiędzy stronami stosunkowo. W związku z tym Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 703,71 zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu obejmujących opłatę od pozwu oraz wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego.

Na całość kosztów procesu złożyło się ponadto wynagrodzenie biegłego za sporządzoną opinię w wysokości 563 zł. Zgodnie z treścią art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych należało ściągnąć od stron, na rzecz Skarbu Państwa, stosownie do wyżej wskazanej proporcji, powstałe i nieopłacone przez strony koszty procesu, w związku z czym sąd zasądził od powoda kwotę 208,31 zł, a od pozwanego 354,69 zł.