Wyrok z 6 grudnia 2016, sygn. X K 629/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 06 grudnia 2016r.

Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SR Joanna Jurkiewicz

Protokolant: Magdalena Barska

po rozpoznaniu w dniu 06.12.2016r. sprawy M. H. , syna E. i D., urodzonego (...) w G., PESEL (...),

oskarżonego o to, że:

w dniu 01 czerwca 2016r. w miejscowości G. przy ul. (...) na drodze publicznej kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki H. o numerze rejestracyjnym (...) 4ET3, znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,39 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,

tj. o przestępstwo z art. 178a§1 k.k.

I.  Ustalając, że w okolicznościach nie budzących wątpliwości oskarżony M. H. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, który stanowi występek określony w art. 178a§1 k.k. i przyjmując, że wina oskarżonego oraz społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na podstawie art. 66§1 i 2 k.k. oraz art. 67§1 k.k. warunkowo umarza wobec niego postępowanie na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata.

II.  Na podstawie art. 67§3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

III.  Na podstawie art. 67§3 k.k. w zw. art. 39 pkt 3 k.k. i art. 42§2 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat.

IV.  Na podstawie art. 63§4 k.k. na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 01.06.2016r. do dnia 06.12.2016r.

V.  Na podstawie art. 626§1 k.p.k., art. 627 k.p.k. w zw. z art. 629 k.p.k. oraz na podstawie art. 1 i art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty

Sygn. akt X 629/16

UZASADNIENIE

W związku ze złożeniem wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku w trybie art. 422 § 2 k.p.k. ze wskazaniem, że wniosek dotyczy części orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, Sąd stosownie do treści art. 424 § 3 k.p.k. ograniczył zakres uzasadnienia w sprawie.

W wyroku z dnia 6 grudnia 2016 roku Sąd ustalając, że w okolicznościach nie budzących wątpliwości oskarżony M. H. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, który stanowi występek określony w art. 178a§1 k.k. i przyjmując, że wina oskarżonego oraz społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na podstawie art. 66§1 i 2 k.k. oraz art. 67§1 k.k. warunkowo umorzył wobec niego postępowanie na okres próby wynoszący dwa lata.

Zdaniem Sądu, oskarżonemu zasadnie przypisać można było winę w popełnieniu tego czynu. M. H. jest osobą zdolną ze względu na wiek do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w chwili czynu był niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej.

Sąd zważył, iż na gruncie art. 178a§1 k.k. odpowiedzialność karną ponosi osoba, która znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Definicji stanu nietrzeźwości dostarcza natomiast art. 115§16 k.k., zgodnie z którym zachodzi on wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W przedmiotowej sprawie, co ustalono w sposób bezsporny, oskarżony w dniu 1 czerwca 2016 roku w miejscowości G. przy ul. (...) na drodze publicznej kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki H. o numerze rejestracyjnym (...) 4ET3, znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,39 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, co w kontekście całokształtu ujawnionego materiału dowodowego, jawiło się jako deklaracja zgodna z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń.

Sprawca czynu z art. 178a§1 kk podlega co do zasadzie karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Mając jednak na uwadze okoliczności dotyczące popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemu M. H., jak również te, które wskazują na jego właściwości, warunki osobiste i dotychczasowy sposób życia, Sąd rozważył, czy w niniejszej sprawie uzasadnione jest zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Zgodnie z art. 66§1 k.k., sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

W ocenie Sądu, zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony, jak i stopień jego zawinienia, nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia, w świetle całokształtu ujawnionego materiału dowodowego, w szczególności zaś konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego przyznającego się do winy, nie budzą wątpliwości.

Ustalając stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, Sąd, w kontekście dyrektywy sformułowanej w treści art. 115§2 k.k., uwzględnił między innymi postać zamiaru, motywację oraz sposób i okoliczności popełnienia czynu. Sąd zważył zatem, iż oskarżony co prawda działał z zamiarem bezpośrednim wsiadając świadomie za kierownicę pojazdu mechanicznego po spożyciu uprzednio alkoholu, jednak należało w tym kontekście uwzględnić również okoliczności w jakich do tego doszło. Oskarżony tego dnia stracił pracę, za którą nie otrzymał wynagrodzenia, a ilość spożytego alkoholu nie była znaczna. Jakkolwiek nie mogło to ekskulpować odpowiedzialności M. H., to jednocześnie winno zostać uwzględnione przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Wychodząc poza ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, Sąd miał również na względzie, iż M. H. nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, zaś dotychczasowy sposób jego życia, a także właściwości i warunki osobiste, w stopniu dostatecznym uzasadniają przeświadczenie, iż pomimo warunkowego umorzenia prowadzonego wobec niego postępowania karnego, będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Oskarżony konsekwentnie w toku postępowania przyznawał się do winy i dostrzegał naganny charakter swojego występku. Jak wynika z całokształtu ujawnionego materiału dowodowego, M. H. cieszy się bardzo dobrą opinią społeczności lokalnej, na potrzeby której niejednokrotnie się udzielał.

Na podstawie art. 67§1 k.k. Sąd określił długość okresu próby na dwa lata, uznając, iż taki właśnie czas, będzie niezbędny do zweryfikowania prognozy co do sposobu postępowania oskarżonego M. H., stanowiącej istotną przesłankę wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Warunkowo umarzając postępowanie karne wobec M. H., Sąd w oparciu o art. 67§3 k.k., art. 39 pkt 7 k.k. nałożył na oskarżonego obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości dwóch tysięcy złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd uznał, iż świadczenie to, w wysokości określonej w niniejszym wyroku, wzmocni korzystne oddziaływanie na sprawcę, stwarzając podstawy do przekonania, że zastosowany środek probacyjny, choć nie stanowi skazania oskarżonego za popełnienie zarzucanego mu czynu, to jednak nie oznacza wykluczenia jakiejkolwiek formy jego odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa.

W punkcie trzecim uzasadnianego wyroku Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. W myśl wyraźnej dyspozycji art. 56 k.k., Sąd orzekając określony środek karny, kieruje się takimi samymi dyrektywami jego wymiaru, jak w przypadku kar. W związku z powyższym, omówione już okoliczności mające wpływ na wymiar kary, Sąd uwzględnił również podejmując rozstrzygnięcie co do okresu trwania orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wobec oskarżonego. Podkreślić należy w tym kontekście ponadto, iż przestępstwo jakiego dopuścił się M. H., jest jednym z bardziej nagminnych, a jednocześnie nie dość piętnowanych społecznie. Tylko nieuchronność wymierzania kar i środków karnych oraz ich surowość może wpłynąć na zmniejszenie się ilości osób, które decydują się na kierowanie pojazdami w stanie nietrzeźwości, w jakim znajdował się oskarżony. Reasumując, orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego, a jednocześnie jest adekwatne do wagi czynu i powinno spełnić zakładane cele tego środka karnego, sprowadzające się w głównej mierze do zapewnienia bezpieczeństwa pozostałym uczestnikom ruchu lądowego. Sąd dostrzega przy tym, iż orzeczony wobec M. H. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, został określony w maksymalnym w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego wymiarze, o czym zadecydowały względy wskazane powyżej. Jednocześnie nadmienić należy, iż na poczet wskazanego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, Sąd na podstawie art. 63§4 k.k. zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego stosowania tego środka, poprzez zatrzymanie dokumentu prawa jazdy od dnia 01.06.2016r. do dnia 06.12.2016r.

Na marginesie wskazać trzeba, iż Sąd orzekając w odniesieniu do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych – omyłkowo, z uwagi na komputerową technikę redakcyjną wyroku, wskazał w podstawie orzeczenia środka karnego również przepis art. 42§2 k.k., który w rzeczywistości nie miał zastosowania, albowiem zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wymierzono w oparciu o art. 67§3 k.k. w zw. art. 39 pkt 3 k.k. Powyższe zostało sprostowane postanowieniem z dnia 2 stycznia 2017 roku.

W punkcie piątym uzasadnianego wyroku, Sąd na podstawie powołanych w nim przepisów, orzekł o kosztach procesu. W powyższym zakresie, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania oraz stosowną kwotę tytułem opłaty. W ocenie Sądu, każdy kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów. Sąd nie znalazł również żadnych podstaw do zwolnienia M. H. z obowiązku poniesienia tych kosztów. Oskarżony jest młodym mężczyzną, cieszy się dobrym stanem zdrowia, posiada stosowne wykształcenie i pracuje a także nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby uiścił koszty postępowania, zainicjowanego i prowadzonego w związku z jego bezprawnym zachowaniem.

ZARZĄDZENIE

1)  odnotować w rep. K i kontrolce uzasadnień;

2)  odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:

- obrońcy oskarżonego;

3)  przedłożyć z wpływem lub za 14 dni.

G., dnia 30 grudnia 2016r.

Sędzia SR Joanna Jurkiewicz