Wyrok z 20 grudnia 2016, sygn. I C 680/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 grudnia 2016 r.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Agnieszka Poręba
Protokolant:	st. sekr. sądowy Anna Nowobilska

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. w Nowym Sączu

sprawy z powództwa T. P.

przeciwko (...) S. A. V. (...) w W.

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) S.A. V. (...) w W. na rzecz powoda T. P. kwotę 2.133,23 zł (dwa tysiące sto trzydzieści trzy złote 23/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1.879,13 złotych od dnia 4 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 254,10 złotych od dnia 14 września 2016 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od strony pozwanej (...) S.A. V. (...) w W. na rzecz powoda T. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

III.  nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa (Kasa sądu Rejonowego w Nowym Sączu) od strony pozwanej kwotę 576,30 zł (pięćset siedemdziesiąt sześć złotych 30/100), tytułem wydatków uiszczonych w postępowaniu tymczasowo przez Skarb Państwa.

(...)

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)

Sygn. akt I C 680/16

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 20 grudnia 2016 r.

Powód T. P. w pozwie wniesionym do tut. Sądu w dniu 04.04.2016 roku domagał się zasądzenia od strony pozwanej InterRisk V. (...) w W. kwoty 1879,13 złotych z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także zasądzenia zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych (k. 1-4).

Po sporządzeniu opinii biegłego pismem z dnia 14.09.2016 roku powód rozszerzył powództwo i żądał zasądzenia kwoty 2133,23 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu od kwoty 1879,13 oraz od kwoty 254,10 od dnia 14.09.2016 roku do dnia zapłaty (k. 87).

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 2 marca 2016 roku doszło do szkody komunikacyjnej w pojeździe powoda marki F. (...) nr rej. (...). Powód pismem z dnia 4.03.2016 roku wystąpił do strony pozwanej o wypłatę odszkodowania. Ostatecznie strona pozwana ustaliła odszkodowanie przyjmując naprawę częściami zamiennymi i wypłaciła powodowi odszkodowanie w kwocie 1551,65 złotych. Z taką oceną Towarzystwa (...) powód się nie zgodził, żądając zapłaty odszkodowania w kwocie 3430,78 złotych.

Nakazem zapłaty z dnia 14 kwietnia 2016 roku Sąd uwzględnił żądanie pozwu w całości (k.33).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty złożonym przez pozwanego w dniu 28.04.2016 roku strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Zarzuciła, iż brak jest podstaw do wypłaty odszkodowania w wysokości przewyższającej kwotę wypłaconą powodowi w postępowaniu likwidacyjnym. Strona pozwana wskazała, iż koszty naprawy przedmiotowego pojazdu zostały oszacowane w programie euro tax, a kwota wypłacona zawierała koszt niezbędnych prac naprawczych w wysokości 54 zł za prace blacharskie i 54 zł za prace lakiernicze. Roszczenie zostało zakwestionowane tak co do zasady jak i co do wysokości (k. 45-47).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 2 marca 2016 roku pojazd powoda T. P. marki F. (...) nr rej. (...) brał udział w kolizji drogowej, której sprawca był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym Towarzystwie (...). W wyniku kolizji w samochodzie powoda uszkodzeniu uległy zderzak przedni, reflektor prawy przedni oraz błotnik prawy przedni.

W dniu 4.03.2016 roku powód zgłosił elektronicznie szkodę w pozwanym Towarzystwie (...). Pozwana uznała swoją odpowiedzialność za szkodę przesyłając powodowi w dniu 10 marca 2016 roku kosztorys eurotax na kwotę 1330,03 zł. W kosztorysie strona pozwana omyłkowo uwzględniła do wymiany halogen przedni, a nie reflektor przedni. Ponadto w kosztorysie uwzględniono wyłącznie ceny części zamiennych. Kosztorys zawierał rabat w wysokości10 %. Powód nie zgodził się z kosztorysem i 14 marca 2016 roku wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 3430,78 złotych. Ostatecznie decyzją z dnia 22 marca 2016 roku strona pozwana uwzględniła wymianę reflektora przedniego oraz zmieniła cenę zderzaka i wypłaciła powodowi kwotę 1551,65 złotych.

W chwili zdarzenia powód miał w pojeździe zamontowany oryginalny zderzak oraz reflektor przedni TYC.

Dowód: bezsporne.

Wartość szkody w pojeździe powoda przy przyjęciu wykonania naprawy w zakładzie naprawczym niebędącym autoryzowanym serwisem producenta pojazdu w marcu 2016 roku wyniósł 3684,88 złote. W (...) serwisie (...) koszt naprawy pojazdu wyniósłby 4016,98 złotych. W kosztorysie wykonanym przez stronę pozwaną błędnie przyjęto jako część zamienną reflektor stosowany w pojazdach marki F. (...) produkowanych od 2008 roku podczas gdy pojazd powoda został wyprodukowany w 2007 roku.

Dowód: opinia biegłego sądowego T. M. – k. 69-81.

Stan faktyczny między stronami był w zasadniczej części niesporny. Strona pozwana nie kwestionowała faktu powstania szkody, zakresu uszkodzeń w pojeździe, żądania wymiany zderzaka na oryginalny (taki sam jak zamontowany w pojeździe), oraz faktu swojej odpowiedzialności za szkodę. Sporna była jedynie wysokość należnego powodowi odszkodowania.

Sąd podzielił w całości opinię biegłego T. M. jako fachową, rzeczową, logiczną i stanowiącą podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Biegły rozliczył szkodę w sposób alternatywny, zaś rozstrzygnięcie w zakresie sposobu likwidacji szkody należało do Sądu. Żadna ze stron sporządzonej przez biegłego opinii i wniosków przez niego wyciągniętych nie kwestionowała.

Wniosek o powołanie innego biegłego zgłoszony jeszcze na etapie zlecania opinii z uwagi na to, iż biegły M. sporządzał opinię w sprawie sądowej w której powód był stroną, był w ocenie Sądu nieuzasadniony. Opinia była sporządzana uprzednio także na zlecenie Sądu, a powód jak oświadczył nie utrzymuje żadnych kontaktów z biegłym i nie zna go. Nie zachodziły zatem żadne podstawy do wyłączenia biegłego.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W przedmiotowej sprawie kwestią bezsporną była odpowiedzialność strony pozwanej za szkodę w pojeździe stanowiącym własność powoda. Spór dotyczył jedynie wysokości rzeczywistej szkody, a co za tym idzie wysokości należnego odszkodowania.

Stosownie do treści art. 805 § 1 i 2 pkt 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia majątkowego ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie, polegające na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Odpowiedzialność ubezpieczyciela wynikająca z umowy ubezpieczenia majątkowego wyraża się w obowiązku spełnienia świadczenia pieniężnego polegającego na wypłacie odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku przewidzianego w umowie wypadku.

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (art. 822 § 2 k.c.).

Przepis § 4 przytoczonego artykułu upoważnia uprawnionego do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej do dochodzenia roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Według art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr124, poz. 1152 z późn. zm.) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej (art. 36 ust. 1 zd. 1 wskazanej wyżej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 436 k.c. w zw. z art. 435 k.c. samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego środka komunikacji, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

Reguły odpowiedzialności sprawcy szkody powstałej w następstwie kolizji drogowej określa art. 436 § 2 k.c., który stanowi, iż w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych.

Według zaś art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła. W myśl natomiast art. 361 § 2 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Poszkodowany jest więc uprawniony do odszkodowania w pełni pokrywającego wyrządzoną szkodę.

Jeżeli chodzi o sposób naprawienia szkody to zgodnie z treścią art. 361 § 1 k.c. poszkodowanemu co do zasady przysługuje prawo wyboru sposobu naprawienia szkody albo poprzez przywrócenie pojazdu do stanu sprzed wypadku (naprawa pojazdu) lub też przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem odszkodowania, która to suma odpowiada kosztom naprawy pojazdu.

Zgodnie więc z art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 361 k.c. odpowiedzialny za szkodę powstałą w wyniku kolizji obowiązany jest do naprawienia wszelkiej szkody majątkowej poniesionej przez poszkodowanego.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 stycznia 1981 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV CR 555/80 (Lex, nr 8304) wskazał, iż w myśl ogólnych przepisów prawa cywilnego obowiązkiem sprawcy jest pełne naprawienie szkody doznanej przez poszkodowanego. Zasada pełnego odszkodowania realizowana jest jedynie w obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym odpowiedzialności cywilnej.

W niniejszym postępowaniu przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej jest zaistnienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku odszkodowawczego, wystąpienie szkody rozumianej jako uszczerbek w mieniu poszkodowanego, a także istnienie związku przyczynowego między zdarzeniem a zaistniałą szkodą.

Ustalając wysokość należnego powodowi odszkodowania, Sąd miał na uwadze, iż świadczenie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego winno w pierwszej kolejności korespondować z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody wyrażonej w art. 361 § 2 k.c., ale jednocześnie powinno obejmować tylko niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na rynku lokalnym (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 czerwca 2003 r. wydanej w sprawie o sygn. akt III CZP 32/03, LEX nr 78592).

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym należne odszkodowanie stanowi różnica pomiędzy stanem majątku powoda jaki istniałby, gdyby przedmiotowa kolizja nie nastąpiła, a stanem tego majątku jaki zaistniał po zdarzeniu wywołującym szkodę. W odniesieniu do szkody komunikacyjnej jest to w praktyce różnica pomiędzy wartością, jaką pojazd przedstawiał w chwili wypadku, a jego wartością po wypadku. Fakt naprawienia rzeczy (samochodu) nie ma też znaczenia dla określenia wysokości przysługującego poszkodowanemu odszkodowania, ponieważ wysokość ta powinna odpowiadać kosztom wyrównania uszczerbku, jaki pojawił się w majątku poszkodowanego po powstaniu wypadku komunikacyjnego, a więc kosztom przywrócenia pojazdowi jego wartości sprzed wypadku.

Przywrócenie uszkodzonego pojazdu do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu do takiego stanu (używalności i jakości), jaki istniał przed wypadkiem. Jeżeli wymaga to użycia nowych części i materiałów, wydatki poniesione z tego tytułu powinny być uznane jako koszty naprawienia szkody. Uszkodzona część pojazdu powinna być zastąpiona nową, jeśli ewentualna naprawa tej części nie przywróci jej pełni wartości jaką przestawiała przed szkodą. Odszkodowanie obejmuje koszty zakupu niezbędnych nowych części i innych materiałów. W swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy dopuszcza stosowanie nowych części przy naprawie używanych samochodów, zastrzegając jednak warunek konieczności lub niezbędności tego sposobu. (np. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r. (III CZP 80/11, OSNC 2012/10/112). O przywróceniu do stanu poprzedniego można mówić, gdy stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem odpowiada stanowi samochodu sprzed wypadku. Przy ocenie bierze się pod uwagę zarówno stan techniczny, jak i trwałość czy wygląd estetyczny. Do naprawienia pojazdu w tym zakresie konieczne może się okazać użycie ulepszonych i zmodernizowanych części lub zespołów, których przed wypadkiem pojazd nie miał (por. komentarz do art. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, .... D. Maśniak komentarz LEX 2010).

Należy podkreślić, iż w niniejszym postępowaniu bezsporny pozostawał zakres uszkodzeń w pojeździe należącym do powoda. W toku postępowania strona pozwana uzasadniając wypłatę odszkodowania w niższej wysokości niż żądał tego powód wskazała, że taki kosztorys został sporządzony przez nią w systemie eurotax. Niesporne było między stronami, iż zderzak przedni był oryginalny, zaś reflektor był zamiennikiem i takiego uwzględnienia powód żądał w pozwie. Żądanie wymiany części oryginalnej na inną część oryginalną jest uzasadniony zasadą pełnego odszkodowania (por. postanowienie SN z 20 czerwca 2012 roku sygn. akt III CZP 85/11).

W związku z powyższym, przywrócenie pojazdu powoda do stanu sprzed szkody powstałej w dniu 2 marca 2016 r. wymaga częściowo zastosowania oryginalnych części producenta pojazdu, a częściowo zamienników co doprowadzi do przywrócenia stanu sprzed wypadku. Koszt naprawy pojazdu i przywrócenia go do stanu poprzedniego wynosi 3684,88 złotych.

W rozszerzonym żądaniu pozwu powód żądał zasądzenia kwoty odpowiadającej odszkodowaniu przy przyjęciu naprawy pojazdu poza autoryzowaną stacją obsługi tj. kwoty 2133,23 zł (kwota 3684,88 - 1551,65 zł kwoty wypłaconej w postępowaniu likwidacyjnym).

Mając na uwadze wysokość odszkodowania uznaną przez ubezpieczyciela i wypłaconą powodowi tj. kwotę 1551,65 złotych, Sąd zasądził w pkt. I wyroku dalszą kwotę niezbędną do pokrycia całości wyrządzonej szkody tj. kwotę 2133,23 złotych, co łącznie odzwierciedla wysokość rzeczywistej szkody poniesionej przez powoda (3684,88 złotych).

Odnośnie określenia daty wymagalności świadczenia a tym samym ustalenia daty, od której powód może się domagać odsetek, sąd orzekł na zasadzie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 817 k.c. Odsetki ustawowe przysługują uprawnionemu za samo opóźnienie w spełnieniu świadczenia, niezależnie od tego czy wierzyciel poniósł szkodę i choćby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Termin do spełnienia świadczenia z tytułu ubezpieczenia to 30 dni od daty poinformowania ubezpieczyciela o zdarzeniu, mogący ulec przedłużeniu o dalsze 14 dni.

W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia odsetek od kwoty dochodzonej pierwotnym pozwem od dnia jego wniesienia, zaś od kwoty rozszerzonej 254,10 złotych od dnia wniesienia pisma o rozszerzeniu żądania pozwu tj. od dnia 14.09.2016 roku do dnia zapłaty. Powód dokonał zgłoszenia szkody w dniu 4 marca 2016 roku czyli przed wniesieniem żądania pozwu.

W związku z powyższym, powództwo jako uzasadnione zostało uwzględnione w całości.

O powyższym orzeczono w punkcie I wyroku.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. i zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Powód w toku postępowania poniósł koszty opłaty sądowej w kwocie 100 złotych.

Na podstawie art. 98 k.p.c. oraz art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 576,30 złotych tytułem wydatków na opinię biegłego uiszczoną tymczasowo przez Skarb Państwa.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)

(...)