Wyrok z 18 stycznia 2017, sygn. XVI C 816/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 stycznia 2017 roku

Sąd Rejonowy dla W. M.w W., Wydział XVI Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący : SSR Ewa Suchecka - Bartnik

Protokolant: Iwona Serwicka

po rozpoznaniu w dniu 09 stycznia 2017 roku w W.

na rozprawie

sprawy z powództwa A. W. i B. W. (1)

przeciwko (...) W.

o ustalenie wysokości aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste

1.  ustala, iż wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości W. przy ul. (...), oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) z obrębu(...), o powierzchni 336 (trzysta trzydzieści sześć) m ^{( 2)}, dla której w Sądzie Rejonowym dla W. M.w W. prowadzona jest księga wieczysta (...), stanowi :

1)  w pierwszym roku od aktualizacji, to jest w 2012 roku stanowiąca dwukrotność dotychczasowej opłaty rocznej kwota w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych;

2)  w drugim roku od aktualizacji, to jest w 2013 roku kwota w wysokości (...),50 (pięć tysięcy sto dwa i 50/100) złotych;

3)  począwszy od trzeciego roku od aktualizacji, to jest od 01 stycznia 2014 roku kwota (...) (pięć tysięcy dwieście pięć) złotych;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  znosi między stronami koszty procesu.

(...)

Sygn. akt XVI C 816/14

UZASADNIENIE

W dniu 12 stycznia 2012 r. (data prezentaty SKO) B. W. (1) oraz A. W. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek w trybie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami o ustalenie, iż dokonana pismem Zarządu D. M. (...) W. z dnia 28 listopada 2011 roku aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. (...) A. 47, stanowiącej działkę ewidencyjną nr (...) w obrębie (...), o powierzchni 336 m2 jest uzasadniona w innej wysokości. Uzasadniając swoje żądanie, stwierdzili, iż operat szacunkowy dot. ustalenia wartości rynkowej powyżej działki nie spełnia wymagań postępowania, w wyniku którego dokonuje się określenia wartości nieruchomości opisanych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Rozwijając swoje stanowisko wnioskodawcy podnieśli, iż operat szacunkowy nie uwzględnia okoliczności, iż działka przy ul. (...) leży na terenie zespołu urbanistycznego i budowalnego wpisanego do rejestru zabytków województwa (...) (obecnie (...)). Ponadto, przedmiotowy operat szacunkowy nie zawiera pełnego wyjaśnienia przeprowadzanych obliczeń. Zdaniem wnioskodawców zastosowana procedura określenia wartości nieruchomości nie spełniała ustawowego wymagania uwzględnienia różnicy w poszczególnych cechach rynkowych nieruchomości. W piśmie z dnia 24 maja 2014 roku stanowiącym uzupełnienie braków formalnych pozwu powodowie wskazali, że wnoszą o ustalenie, iż wysokość opłaty rocznej za użytkowanie nieruchomości objętej sporem stanowiącej działkę położoną w W. przy ul. (...) wynosi 4435,20 zł (1320 zł za 1 m ² ) a zatem wartość przedmiotu sporu określają na kwotę 2831,11 zł stanowiącą różnicę między kwotą 7267,31 zł a 4435,20 zł. (wniosek k. 31-34, pismo uzupełniające braki formalne pozwu k. 40-41)

Po rozpoznaniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzeczeniem z dnia 09 grudnia 2013 roku oddaliło złożony wniosek. (orzeczenie k. 7-8v.)

B. W. (1) oraz A. W. od powyższego orzeczenia złożyli w dniu 29 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego) sprzeciw wnosząc o ustalenie, iż opłata za użytkowanie wieczyste jest uzasadniona w innej wysokości. W uzasadnieniu wskazali, iż w operacie szacunkowym nie podano przeznaczenia nieruchomości porównawczych, a według wiedzy B. W. (2) oraz A. W. nieruchomości w cenach przekraczających 1 500 zł/m2 były przeznaczane pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i nie są podobne do nieruchomości wycenianej. (sprzeciw od orzeczenia SKO k. 2)

Wobec powyższego, stosownie do treści art. 80 ust. 3 oraz art. 80 ust. 2 zdanie drugie ustawy o gospodarce nieruchomościami, orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 09 grudnia 2013 roku utraciło moc, zaś powyższy wniosek B. W. (1) i A. W. złożony w dniu 12 stycznia 2012 roku zastąpił w niniejszej sprawie pozew.

W odpowiedzi na pozew datowanej na dzień 29 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego) pozwany (...) W. wniosło o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż operat szacunkowy wyceny przedmiotowej nieruchomości sporządzony został przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. W tym operacie rzeczoznawca A. G. ustalił wartość prawa własności 1 m2 przedmiotowej nieruchomości na 2 162,89 zł. Na podstawie tej wartość została ustalona wysokość nowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Pozwany zaprzeczył wszystkim zarzutą powodów, które dotyczyły wadliwego wykonania operatu. (odpowiedź na pozew k. 58-60)

Na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2014 r. powodowie wnieśli pismo, w którym wskazali, iż prawidłowa wycena 1 m2 ich nieruchomości to 1 320 zł, więc opłata z tytułu użytkowania wieczystego powinna wynosić 4 435,20 zł. Strona powodowa wniosła również o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu. (pismo procesowe k. 69)

Na rozprawie dniu 09 stycznia 2017 r. strona powodowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o obciążenie kosztami procesu strony pozwanej, z uwagi na jej ,,pieniactwo”. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, gdyż opinia biegłego wykazała wzrost wartości nieruchomości.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

B. W. (1) i A. W. są użytkownikami wieczystymi zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w W. przy ulicy (...), stanowiącej działkę ewidencyjną nr (...) w obrębie (...), o powierzchni 336 m2, dla której Sąd Rejonowy dla W. M.w W. prowadzi księgę wieczystą nr (...). Nieruchomość ta stanowi własność (...) W.. (okoliczności bezsporne)

Pismem nr (...) G 7640/11 z dnia 28 listopada 2011 roku (...) W. wypowiedziało B. W. (1) i A. W. ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2011 roku dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości wobec zmiany wartości nieruchomości gruntowej stanowiącej podstawę do ustalenia opłaty rocznej. Pismo to zawierało równocześnie ofertę nowej opłaty rocznej, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 roku w wysokości 7 267,31 zł, stanowiącej 1% aktualnej wartości nieruchomości. (dowód: wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 12-15)

Podstawę ustalenia przez (...) W. nowej wysokości opłaty rocznej stanowił operat szacunkowy, sporządzony w dniu 20 października 2011 roku przez rzeczoznawcę majątkowego A. G. (2), który dokonał wyceny przedmiotowej nieruchomości gruntowej na kwotę 726 731,00 zł. (dowód: operat szacunkowy z dnia 20 października 2011 roku wraz z załącznikami – k. 17-29)

Dotychczasowa wysokość opłaty rocznej z tytułu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości od 1 stycznia 2004 roku wynosiła 2 500,00 zł. (okoliczność bezsporna, v. wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 12-15)

Wartość rynkowa prawa własności przedmiotowej nieruchomości gruntowej na dzień 31 grudnia 2011 roku wynosiła 520 500,00 zł. (dowód: opinia biegłego sądowego wraz z załącznikami – k. 316-346, opinia uzupełniająca biegłego sądowego k. 372-374, ustna opinia uzupełniająca biegłego sądowego złożona na rozprawie w dniu 09 stycznia 2017 roku od 00:01:19 do 00:22:47., płyta DVD k. 396)

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie powyżej wymienionych dokumentów, złożonych w niniejszej sprawie, które uznał za wiarygodne, gdyż ich rzetelność i prawdziwość nie była przez strony kwestionowana.

Niektóre okoliczności w niniejszej sprawie zostały uznane przez Sąd za bezsporne, bowiem albo zostały przez strony wprost przyznane (229 k.p.c.), bądź też nie zostały zaprzeczone, co zostało przez Sąd ocenione na zasadzie art. 230 k.p.c.

Sąd w celu ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomość dopuścił na wniosek strony pozwanej dowód z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości.

Pierwsza opinia sporządzona przez biegłą sądową z zakresu (...) nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych Sądu, z uwagi na fakt, iż została negatywnie oceniona przez Komisje Arbitrażową przy (...) Federacji Stowarzyszeń (...).

Biegły rzeczoznawca majątkowy D. K. w opinii pisemnej sporządzonej w dniu 31 sierpnia 2016 roku, określił wartość rynkową nieruchomości według stanu i cen z dnia 31 grudnia 2011 roku na kwotę 520 500,00 zł.

Strona powodowa nie wniosła zastrzeżeń do powyższej opinii. Zarzuty do powyższej opinii zgłosił pozwany. Wskazał, iż zastrzeżenia dotyczą przyjętej do wyceny próbki reprezentatywnej, gdyż do wyceny przyjęto 13 transakcji, z których jedna znajdowała się w dzielnicy M. a pozostałe w dzielnicy W.. Pozwany wskazał, iż trudno uznać za podobne i porównywać nieruchomości położone na obszarach niezurbanizowanych, o zupełnie odmiennym zagospodarowaniu terenu i sąsiedztwie (transakcje z dzielnicy W. nr 2,3,5,6,7,8,11,13) ze słabą siecią dróg dojazdowych w stosunku do nieruchomości wycenianej, zlokalizowanej na prestiżowym obszarze S.. Pozwany stwierdził, że transakcja z D. M. mimo atrakcyjnej lokalizacji ogólnej- położona jest w rejonie niezurbanizowanym, posiada częściowy dostęp do infrastruktury technicznej. Podsumowując pozwany stwierdził, że rynek lokalny nie został właściwie scharakteryzowany, bowiem jego podstawę tworzą nieruchomości o nieporównywalnej lokalizacji. (pismo procesowe k. 362-363)

Biegły sądowy w opinii uzupełniającej ustosunkował się do powyższych zarzutów. Wyjaśnił, iż nie można przez pojęcie nieruchomości podobnej rozumieć ,,nieruchomość identyczną” a na rynku nie istnieją nieruchomości takie same. Biegły racjonalnie i logicznie w sposób niepodważony przez stronę pozwaną wyjaśnił, iż ilość transakcji w dzielnicy M. była niewystarczająca, więc sięgnął do transakcji z sąsiedniej dzielnicy tj. W.. Biegły stwierdził, zastosowany przez niego dobór nieruchomość jest wynikiem istniejącego ograniczonego stanu rynku, gdyż brak jest wystarczającej ilość działek niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną o powierzchni około 350m2. Dalej biegły podniósł, iż różnice w ocenie cech nieruchomości porównawczych zostały skorygowane w procesie wyceny, poprzez zastosowane atrybuty rynkowe.

Pozwany na skutek opinii uzupełniającej i podtrzymywania zastrzeżeń do niej wniósł o wezwanie biegłego na rozprawę celem złożenia wyjaśnień.

Na rozprawie w dniu 09 stycznia 2017 r. biegły sądowy w ustnej opinii uzupełniającej podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia. Zauważenia wymaga, iż biegły wskazał, że w części podobna do przyjętej przez niego próbka nieruchomości podobnych została zamieszczona w operacie szacunkowym sporządzonym na zlecenia pozwanego przez G. i wtedy nie budziła ona zastrzeżeń pozwanego. Biegły w wyczerpujący i przekonywujący sposób wyjaśnił, iż wybór do porównania transakcji dotyczących nieruchomości z dzielnicy W. uzasadniony był faktem, iż jest to najbardziej podobna dzielnica do M., co więcej wyceniana nieruchomość znajduje się w bezpośredniej bliskości granic tej dzielnicy (około 2-,15 km od granic dzielnicy M./W.), jednocześnie racjonalnie tłumacząc, iż transakcje z dzielnic takich jak B. czy O. jak i Ż. nie są porównywalne z wycenianą nieruchomością ze względu na inny rodzaj budownictwa i odległość od opiniowanej nieruchomości. Wreszcie podkreślenia wymaga, iż biegły właściwie do porównania przyjął nieruchomości zabudowane budynkami jednorodzinnymi lub pod zabudowę jednorodzinną- tylko takie uznać należy za nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej. Wyjaśnił jednocześnie, iż w operacie sporządzonym przez G. na zlecenie pozwanego dla potrzeb aktualizacji wysokości opłaty do porównania przyjęte zostały nieruchomości również pod zabudowę wielorodzinną, których za podobne nie było sposób uznać, a co mogło prowadzić do zawyżenia wyceny wartości nieruchomości objętej sporem.

W ocenie Sądu sporządzona przez biegłego sądowego wycena przedmiotowej nieruchomości została sporządzona w sposób prawidłowy, należycie pod względem tak formalnym, jak i merytorycznym. Biegły na skutek zarzutów strony pozwanej sporządził opinie uzupełniającą oraz złożył ustne wyjaśnienia, w których szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do zarzutów pozwanego. W ocenie Sądu, kierując się doświadczeniem życiowym przyjęcie do sporządzenia wyceny nieruchomości transakcji z sąsiedniej dzielnicy W. było w pełni poprawne oraz logiczne, zwłaszcza wobec bliskości wycenianej nieruchomości do granic obu dzielnic i wobec braku wystarczającej liczby transakcji z dzielnicy M.. Przyjęcie transakcji z dzielnic znacznie odległych od nieruchomości wycenianej – B., Ż. czy O. nie znajdowało jakiegokolwiek uzasadnienia na co właściwie wskazał biegły, również przy uwzględnieniu odmiennej charakterystyki tych dzielnic – ceny nieruchomości na tym obszarze w porównaniu do wysoko plasującego się w takiej wycenie M..

Sąd oddalił wniosek pozwanego o dopuszczenie trzeciej opinii biegłego na okoliczność wyceny przedmiotowej nieruchomości, ponieważ uznał go za niecelowy i prowadzący do przewlekłości postępowania. Stroną pozwaną w niniejszej sprawie jest (...) W., które ma dostęp do informacji o wszelkich transakcjach sprzedaży nieruchomości na terenie miasta, z uwagi na prowadzenie Biura Geodezji i (...) W.. Mimo to pozwany w zarzutach do opinii biegłego D. K. nie wskazał ani jednej transakcji dotyczącej nieruchomości pod zabudowę jednorodzinną, którą biegły miał pominąć z obszaru dzielnicy M.. Należy więc przyjąć, iż kolejny biegły mając do dyspozycji taką samą pulę transakcji sprzedaży nieruchomości dojdzie do tych samych wniosków.

Co istotne strona pozwana dopiero na ostatniej rozprawie po wysłuchaniu biegłego wskazała na konieczność zbadania transakcji z dzielnic innych niż W. i M. podając dla przykładu Ż., B. czy O., jednocześnie jednak nie wykazując, by faktycznie na tym rynku znajdowały się transakcje dotyczące nieruchomości mogących zostać uznane za podobne do nieruchomości wycenianej, a podkreślenia wymaga, iż niewątpliwie to pozwany dysponuje tworzoną przez siebie i udostępnianą następnie choćby biegłym bazą transakcji nieruchomości z całego obszaru (...) W.. Zatem pozwany przedstawiając nowe zarzuty pod adresem opinii biegłego w tym zakresie winien był dopełniając staranności istnienie takich transakcji wykazać, czego niewątpliwie nie uczynił. Biegły przy tym w rzeczowy sposób wyjaśnił w odpowiedzi na zarzuty przyczynę nieprzyjęcia do wyceny transakcji z odległych od M. dzielnic Ż., B. czy O.. W ocenie Sądu zatem wniosek strony pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego w świetle wyczerpujących wyjaśnień biegłego K. stanowiących odpowiedź na zarzuty pozwanego uznać należało jedynie za wyraz niezadowolenia z wyceny nieruchomości sporządzonej przez D. K. w nadziei ze kolejna wycena może okazać się dla pozwanego bardziej korzystna. W efekcie Sąd wniosku pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego nie uwzględnił.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 71 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2015.782 – j.t.) za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się opłaty roczne.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 tej ustawy opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67, tj. ceny ustalonej na podstawie wartości nieruchomości.

Jak natomiast stanowi przepis art. 72 ust. 3 pkt 4 ustawy, wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana. Za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe stawka ta wynosi 1 % ceny.

W niniejszej sprawie stan faktyczny był w zasadzie bezsporny. Istota przedmiotowego sporu sprowadzała się jedynie do odpowiedzi na pytanie, czy wartość przedmiotowej nieruchomości ustalona przez pozwanego wypowiedzeniu wysokości opłaty od użytkowania wieczystego nieruchomości była prawidłowa. Wartość ta, zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 72 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi bowiem podstawę ustalenia zaktualizowanej wysokości opłaty rocznej obciążającej powodów.

Ustalenie tej okoliczności wymagało wiedzy specjalnej, wobec czego Sąd na wniosek pozwanego dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłego sądowego do spraw wyceny nieruchomości. Na podstawie opinii biegłego D. K. Sąd ustalił, że wartość przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 2011 roku wynosiła 520 500 zł.

Mając na uwadze powyższe, Sąd ustalił, że od dnia 1 stycznia 2012 roku opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego tej nieruchomości powinna wynosić 5205,00 zł. Kwota ta stanowi ustaloną w toku niniejszego procesu wartość przedmiotowej nieruchomości gruntowej na dzień 31 grudnia 2011 roku pomnożoną przez 1%, stanowiący zgodnie z art. 72 ust. 3 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wysokość stawki procentowej opłaty rocznej nieruchomości gruntowej oddanej na cele mieszkaniowe (520 500 zł x 0,01 = 5 205,00 zł).

Jednocześnie Sąd miał na uwadze treść art. 77 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w przypadku gdy zaktualizowana wysokość opłaty rocznej przewyższa co najmniej dwukrotnie wysokość dotychczasowej opłaty rocznej, użytkownik wieczysty wnosi opłatę roczną w wysokości odpowiadającej dwukrotności dotychczasowej opłaty rocznej. Pozostałą kwotę ponad dwukrotność dotychczasowej opłaty (nadwyżka) rozkłada się na dwie równe części, które powiększają opłatę roczną w następnych dwóch latach. Opłata roczna w trzecim roku od aktualizacji jest równa kwocie wynikającej z tej aktualizacji.

W związku z tym, iż ustalona opłata jest ponad dwukrotnie wyższa od poprzedniej, wynoszącej 2 500,00 zł, Sąd stosownie do treści powyżej przywołanego przepisu ustalił wysokość poszczególnych opłat za trzy pierwsze lata po aktualizacji w następujący sposób:

a) za 2012 rok – kwota 5 000,00 zł, stanowiąca dwukrotność poprzedniej opłaty rocznej (2 500,00 zł x 2 = 5 000,00 zł),

b) za 2013 rok – kwota 5 102,50 zł, stanowiąca dwukrotność poprzedniej opłaty powiększona o połowę nadwyżki [(5 205,00 zł – 5 000,00 zł) / 2 + 5 000,00 zł = 5 102,50 zł],

c) za 2014 rok i lata kolejne – kwoty po 5 205,00 zł.

W tym miejscu należy podkreślić, iż opłaty roczne ustalane są jako określony procent od wartości nieruchomości, a zatem ich wysokość powinna być uzależniona od aktualnej wartości nieruchomości – stąd potrzeba aktualizacji opłat w przypadku zmiany wartości nieruchomości, zwłaszcza że ze względu na długi okres użytkowania wieczystego zmiany wartości nieruchomości w tym okresie są nieuniknione. Co prawda aktualizacja opłat nie jest obowiązkowa, jednak w niniejszej sprawie wobec znaczącej zmiany wartości przedmiotowej nieruchomości aktualizacja opłaty rocznej, wbrew stanowisku powoda, okazała się uzasadniona, jednak w niższej kwocie niż wskazywała strona pozwana. Usprawiedliwiona była bowiem do kwoty 5 205,00 zł. W tym stanie rzeczy pozew o ustalenie, iż rzeczona aktualizacja była uzasadniona w innej wysokości podlegał uwzględnieniu jedynie co do kwoty 2 062,31 zł, stanowiącej różnicę między wysokością opłaty rocznej ustalonej przez Sąd, a zaproponowaną przez stronę pozwaną w wypowiedzeniu z dnia 28 listopada 2011 roku.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w punkcie 1. wyroku, stwierdzając że aktualizacja opłaty rocznej związanej z użytkowaniem wieczystym przedmiotowej nieruchomości jest uzasadniona do wskazanej powyżej kwoty. W pozostałym zakresie (co do kwoty 769,80 zł stanowiącej różnicę między proponowaną przez powodów kwotę 4435,20 zł a ustaloną przez Sąd opłatą w wysokości 5205 zł) powództwo zostało oddalone (pkt 2 sentencji).

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., który stanowi, iż razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

W tym miejscu wskazać należy, iż wartość przedmiotu sporu wynosiła 2832,11 zł. Jest to różnica pomiędzy wysokością opłaty postulowaną przez pozwanego w kwocie 7 267,31 zł, a wysokością opłaty proponowanej przez stronę powodową w kwocie 4435,20 zł w piśmie stanowiącym uzupełnienia braków formalnych pozwu (k. 40-41). Ponadto Sąd miał na uwadze różnicę między opłatą zaproponowaną przez stronę pozwaną a wysokością opłaty ustalonej przez Sąd w wysokości 5 205,00 zł, która to różnica wynosi 769,80 zł.

Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd ustalił, iż powodowie przegrali niniejszą sprawę w przybliżeniu w ok. 27 % (2 062,31 zł (...).11 zł x 100%), a przegrali w ok. 73 %.

W sprawie niniejszej strona powodowa poniosła koszty procesu w kwocie 142 zł opłaty od pozwu (5% x 2833 zł )– faktycznie uiścili 198 zł.

Koszty procesu poniesione przez stronę pozwaną składały koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600 zł, ustalone zgodnie z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 – j.t.). Co prawda strona pozwana poniosła również zaliczki na poczet opinii biegłych jednak wpłacone z tego tytułu kwoty Sąd podda rozliczeniu przy rozliczeniu kosztów sądowych, co nastąpi po uprawomocnieniu postanowienia z dnia 18 stycznia 2017 roku.

Łącznie zatem koszty procesu wyniosły 742 zł.

Stosownie do wyników niniejszego postępowania strona powodowa powinna ponieść z tej kwoty 200 zł tytułem, zaś strona pozwana 541 zł. Niemniej jednak Sąd uznał, mając na uwadze treść art. 100 k.p.c. iż w niniejszej sprawie należało wskazane wyżej poniesione przez strony koszty procesu między nimi znieść, a to przez wzgląd na to, iż po pierwsze strona powodowa niereprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika uległa pozwanej jedynie w nieznacznej części swojego żądania a nadto określenie kwoty opłaty od użytkowania wieczystego zależało od wyceny biegłego sądowego, a zatem ostatecznie uzależnione było od obrachunku i oceny Sądu.

Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 3. wyroku.

(...)

Zarządzenie: (...)