Wyrok z 3 października 2022, sygn. II K 340/22

Humanizm przypisany jest każdemu człowiekowi a sama definicja wiąże się z pojęciem ,,ismos” czyli wiedza. Podstawową wiedzą każdego człowieka jest to, że każda istota żyjąca odczuwa ból, cierpienie i strach tak jak każda ma potrzebę odczuwania miłości i bezpieczeństwa. Jeżeli człowiek stoi na najwyższym stopniu rozwoju intelektualnego w hierarchii istot żywych to ma obowiązek zapewnić innym istotom bezpieczeństwo. Jeśli czyni zło, krzywdzi lub jak w przypadku oskarżonego maltretuje istotę od niego zależną to w praktyce gwałci pojęcie człowieczeństwa. Za gwałt na pojęciu humanizmu należy się surowa kara. Za czyn oskarżonego należy się kara dotkliwa. Ufne zwierze czekało latami na zapewnienie mu poczucia bezpieczeństwa i podstawowych choćby pokarmów. Na chwile gdy będzie mogło zwyczajnie pobiegać bo tak jak człowiek potrzebuje wolności. Jak czułby się oskarżony zamknięty w klatce, któremu dawano by do zjedzenia kawałki chleba i wodę? A przecież nawet tego oskarżony nie dawał psu. Kara musi być adekwatna do stopnia zawinienia – mówi prawo. Oczywiście tak. Ale kara musi być na tyle surowa by odstraszać. Ta funkcja kary często jest pomijana w wyrokach Sądów polskich w sprawach o przestępstwa z Ustawy o ochronie zwierząt. Pokutuje zmurszałe myślenie , że zwierze to nie człowiek , więc jego potrzeby są mniejsze. Szuka się wszelkich okoliczności łagodzących by nie wymierzać kar surowych. Takie podejście skutkuje niestety kolejnymi przypadkami znęcania nad zwierzętami bo sprawcy czują się wręcz bezkarni. Tu też pokutuje brak owego ,,ismos” – wiedzy części prawników na temat odczuwania przez zwierzęta strachu, bólu i cierpienia. Nie odstraszy sprawcy zagrożenie karą ale orzekane kary!. Co z tego, że czyn dokonany przez oskarżonego jest zagrożony karą 5 lat pozbawienia wolności skoro w większości spraw tego typu Sądy orzekają kary zbliżone do najniższego ustawowego zagrożenia. Jaki to daje prospekt dla społeczeństwa? Jaka to funkcja odstraszająca? Martwa litera prawa przeradza się w pobłażliwość! Sąd w tej sprawie nie będzie pobłażliwy bo musi – realizując założenia kary myśleć w kategoriach współodczuwania. Temida ma zasłonięte oczy lecz nie jest niewidoma a już na pewno nie jest pozbawiona empatii.