Postanowienie SN z 27 lipca 2010, sygn. II CZ 57/10
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o wpis hipoteki przymusowej zwykłej
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
uczestnik postępowania
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
27 lipca 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jan Górowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 lipca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jan Górowski (przewodniczący)
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z wniosku K. C.
przy uczestnictwie R. B. i H. B.
o wpis hipoteki przymusowej zwykłej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lipca 2010 r.,
zażalenia wnioskodawczyni
na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II Ca
(…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżone
postanowienie w ten sposób, że nakazał wpisać w dziale IV księgi wieczystej Kw (…)
prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G. hipotekę przymusową zwykłą w kwocie
89 137,16 zł na nieruchomości rolnej niezabudowanej, stanowiącej współwłasność R. B.
i H. B. na rzecz K. C. i stwierdził, że koszty postępowania przed Sądami obu instancji
oraz Sądem Najwyższym wnioskodawca i uczestnicy ponoszą we własnym zakresie.
O kosztach postępowania orzekł w oparciu o przepis art. 520 § 1 k.p.c. Wskazał,
że co prawda interesy wnioskodawcy i uczestników były sprzeczne jednak właściciele
2
nieruchomości nie dali żadnych podstaw do wystąpienia z wnioskiem; poza tym
występujący w sprawie problem prawny wyjaśniło dopiero zapadłe w sprawie
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2009 r.
Na postanowienie w przedmiocie kosztów wnioskodawca wniósł zażalenie,
zarzucając naruszenie art. 520 § 2 k.p.c. W tym zakresie wniósł o uchylenie
zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie wniesiono w sprawie wieczysto-księgowej o wpis hipoteki
przymusowej, w którym to postępowaniu brak jest przepisów szczególnych dotyczących
zasad orzekania o kosztach tego postępowania. Wobec powyższego do postępowania
tego mają zastosowanie ogólne przepisy dotyczące zasad orzekania o kosztach
postępowania nieprocesowego, zawarte w art. 520 k.p.c. Zgodnie z art. 520 § 1 k.p.c. w
postępowaniu nieprocesowym każdy biorący w nim udział ponosi koszty z nim
związane. Natomiast według art. 520 § 2 k.p.c. zwrot kosztów pomiędzy uczestników
postępowania nieprocesowego może być orzeczony wtedy, gdy ich interesy są
sprzeczne lub jeżeli uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani wynikiem
postępowania. Przepis zawarty w art. 520 § 1 k.p.c. zawiera ogólną zasadę orzekania o
kosztach postępowania nieprocesowego w stosunku do której art. 520 § 2 k.p.c. jest
wyjątkiem podobnie, jak art. 520 § 3 k.p.c. dotyczący sytuacji, gdy wnioski jednego z
uczestników zostały odrzucone bądź oddalone przy sprzeczności interesów
występujących między uczestnikami postępowania. W związku z powyższym art. 520 §
2 k.p.c. jako przepis zawierający wyjątek od zasady rozliczeń kosztów postępowania
nieprocesowego nie powinien podlegać wykładni rozszerzającej.
Przesłanką warunkującą zastosowanie art. 520 § 1 k.p.c. jest wystąpienie
sprzeczności interesów wnioskodawcy i uczestników w niniejszej sprawie. W uchwale
Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1973 r., III CZP 96/72 (OSNC 1973, nr 9, poz.
146) zostało wyjaśnione, że w sprawie o wpis hipoteki przymusowej nie występuje
sprzeczność interesów pomiędzy żądającym wpisu tego ograniczonego prawa
rzeczowego wnioskodawcą, a uczestnikami - właścicielami nieruchomości.
Ustanowienie bowiem hipoteki przymusowej leży tylko w interesie wnioskodawcy.
Dlatego też w takiej sprawie ma zastosowanie zasada wyrażona w art. 520 § 1 k.p.c. i
brak podstaw do zastosowania art. 520 § 2 k.p.c.
Wobec powyższego zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na
podstawie art. 39814
k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c..
Wobec powyższego zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na
podstawie art. 39814
k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.