Zarządzenie z 23 stycznia 2023, sygn. I C 74/22

UZASADNIENIE

Powodowie M. K. i F. A. wnieśli przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. powództwo o zapłatę odpowiednio: na rzecz powódki kwoty 1.551 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 03 listopada 2021 do dnia zapłaty oraz na rzecz powoda kwoty 944 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 03 listopada 2021 roku do dnia zapłaty. Nadto wnieśli o zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych lub spisu kosztów, o ile taki zostanie przedłożony.

W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, iż zarezerwowali u pozwanego apartament znajdujący się przy ul. (...) w Ś.. W trakcie pobytu w apartamencie w lipcu 2021 roku powódka zgłosiła usterkę zmywarki, w konsekwencji czego pozwany przysłał jednego z pracowników, który jednak nie był w stanie usunąć awarii i później wrócił do apartamentu z innym pracownikiem, aby zrealizować naprawę. W tym czasie powodów nie było w apartamencie, a pracownicy weszli do środka posługując się kluczem otrzymanym od pozwanego. W dniach 19-20 lipca 2021 roku powódka zauważyła, że z łazienki zniknęły odłożone tam dwie obrączki oraz należący do powódki pierścionek. Natychmiast fakt ten zgłoszony został Policji, a nadto zawiadomiony został również pozwany, zarówno osobiście, jak i telefonicznie. Dochodzenie zostało umorzone już w dniu 22 lipca 2021 roku z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa. W mieszkaniu nie stwierdzono żadnych śladów włamania, co prowadzi do wniosku, że sprawca mógł dostać się do apartamentu posługując się kluczem. Wartość obu obrączek - zakupionych w 2016 roku za kwotę 1279 euro - opiewa obecnie na kwotę 1.995 euro, z czego obrączka powódki to kwota 1.041 euro podwyższona o kwotę 10 euro za grawerowanie, zaś powoda to kwota 934 euro również podwyższona o kwotę 10 euro za grawerowanie. Wartość pierścionka powódka oceniła na około 500 euro. Obrączki wykonane były z dwukolorowego złota, posiadały kamień (brylant) oraz wygrawerowany napis „M+F 13.08.2016”. Pierścionek również wykonany był z dwukolorowego złota z kamieniem. Powodowie wskazali, iż dochodzone kwoty, po przeliczeniu na walutę polską według średniego kursu NBP z dnia sporządzenia pozwu (1 euro = 4, (...)) dają wartość odpowiednio 7.083,72 zł oraz 4.311,43 zł. Wskazali, iż mimo, że szkoda została u pozwanej zgłoszona z powołaniem się na przepis art. 846 § 1 kc, to pozwana spółka odmówiła zapłaty.

W odpowiedzi na pozew (k. 58-62) pozwany (...) Spółka z o.o. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwany przyznał, iż powodowie zawarli z nim umowę, na mocy której w okresie od dnia 10 lipca 2021 roku do dnia 20 lipca 2021 roku zamieszkiwali apartament położony w Ś. przy ul. (...). Dnia 17 lipca 2021 roku około godziny 10:25 pozwany otrzymał telefoniczne zgłoszenie dotyczące awarii zmywarki, w związku z czym do apartamentu zajmowanego przez powodów wysłany został jeden z pracowników technicznych (M. N.), który w obecności gości podjął próbę naprawy zmywarki, jednak nie był w stanie przeprowadzić naprawy samodzielnie. Pracownik poinformował gości o konieczności konsultacji z drugim pracownikiem technicznym i o ewentualnym powrocie, na co powodowie wyrazili zgodę, nawet w przypadku ich nieobecności w apartamencie w czasie naprawy. W przeciągu kilkudziesięciu minut do apartamentu weszło dwóch pozostałych pracowników technicznych firmy (M. D. (1) oraz L. N. (1)) celem dokonania naprawy. W apartamencie przebywali około 5 minut, starając się jedynie zrestartować sprzęt, odłączając go z zasilania. Podczas tego krótkiego pobytu przemieszczali się w obszarze wejścia do apartamentu oraz aneksu kuchennego i nie wchodzili do łazienki. Po wyjściu pracowników, do dnia wyjazdu powodów - a zatem do dnia 20 lipca 2021 roku do godziny 13:00 - nikt z pracowników pozwanego nie przebywał już we wskazanym lokalu. Dopiero w dniu wyjazdu pozwany w godzinach porannych otrzymał od powódki telefon z informacją, że zauważyła zniknięcie dwóch obrączek oraz pierścionka z łazienki w apartamencie. Powódka zasugerowała, że jedynymi osobami, które przebywały w apartamencie podczas nieobecności jej i męża byli pracownicy techniczni pozwanego, którzy zostali oddelegowani do naprawy zmywarki. Po otrzymaniu wskazanej wiadomości, pozwany od razu zasugerował zawiadomienie Policji. Pracownicy techniczni pozwanego zaprzeczyli, jakoby zabrali z apartamentu biżuterię, a pozwany nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować ich prawdomówność, bowiem są oni sprawdzonymi, zaufanymi i zatrudnionymi u pozwanego od wielu lat pracownikami. Podkreślił, że pracownicy przebywali w apartamencie jedynie kilka minut i nie wchodzili do łazienki, gdzie miała znajdować się biżuteria; gdyby zaś jeden z pracowników wchodził tam, bądź próbował coś ukraść, to pozostali dwaj pracownicy zauważyliby taki proceder. Dodatkowo także późniejsze przesłuchanie oraz przeszukanie miejsca zamieszkania pracowników przez funkcjonariuszy Policji nie ujawniło dowodów świadczących o odpowiedzialności pracowników za zaginięcie obrączek. Wyjaśnił, iż pozwany dysponuje trzema kompletami kluczy do apartamentu, przy czym dwa komplety zostały wydane powodom w dniu ich przyjazdu, podczas gdy trzeci komplet pozostaje na stałe w dyspozycji pozwanego i przechowywany jest w magazynie, będąc udostępniany pracownikom technicznym w razie potrzeby. Przed przyjazdem powodów, pozwanemu nie zginął żaden z kompletów kluczy, a ze swojego kompletu pracownicy pozwanego korzystali jedynie w dniu 17 lipca 2021 roku w celu dokonania naprawy zmywarki. Zwrócił uwagę na brak możliwości zastosowania art. 846 § 1 kc wskazując, że oferuje klientom krótkotrwały najem apartamentów umiejscowionych w różnych lokalizacjach (pod różnymi adresami) na terenie Ś.. Goście zawierają z pozwanym umowę najmu krótkoterminowego, co wynika wprost z regulaminu zamieszczonego na stronie internetowej pozwanego, nie zaś umowę hotelową. Akceptacja wskazanego regulaminu przez powodów nastąpiła za pośrednictwem strony booking.com, a nadto regulamin dostępny jest w biurze pozwanego przy każdym stanowisku obsługi klienta. Do apartamentów podczas pobytu gości nie mają dostępu pracownicy pozwanego, poza sytuacjami, kiedy to goście zgłaszają chęć skorzystania z pomocy pracowników, przy czym są to raczej sytuacje wyjątkowe i występujące sporadycznie. Tym samym nie można przyjąć, iż spółka jest „utrzymującym zarobkowo hotel lub podobny zakład”, a jedynie wynajmującym, a co za tym idzie art. 846 § 1 kc nie znajduje zastosowania. Zwrócił uwagę na zapis regulaminu (pkt 7.16 oraz 7.17), z którego wprost wynika, że odpowiedzialność pozwanego zostaje ograniczona, a mianowicie nie odpowiada on za poniesione przez gości apartamentów straty, szkody lub koszty, które nie wynikają w sposób bezpośredni z działań lub zaniechań pozwanego, w tym siłę wyższą lub jakiekolwiek wydarzenia poza kontrolą (...) Sp. z o.o. Z ostrożności podniósł, że nawet gdyby przyjąć, iż do utraty obrączek oraz pierścionka doszło na terenie apartamentu, a pozwany zostałby uznany za „inny zakład” w rozumieniu analizowanego przepisu, to w sprawie występuje przesłanka egzoneracyjna - podczas pobytu powodów pracownicy techniczny przebywali wyłącznie raz w dniu 17 lipca 2021 roku, podczas gdy powodowie odbywali pobyt w apartamencie wraz z dwójką niepełnoletnich dzieci, a pozwany nie dysponuje wiedzą, kto ewentualnie przebywał w apartamencie powodów na ich zaproszenie. Możliwe jest zatem, że utrata obrączek i pierścionka mogła nastąpić z winy powodów, bądź też osób trzecich przebywających w apartamencie na ich zaproszenie. Pozwany stanął na stanowisku, że powodowie nie wykazali w sposób należyty dochodzonego przez siebie roszczenia. W zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wskazano, że szkodę w wysokości 2.500 euro poniosła wyłącznie M. K., nie zaś F. A., podobnie zresztą jak w wezwaniach do zapłaty oraz w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia. Niespójne jest w tych okolicznościach wskazanie, że roszczenie w kwocie 944 euro przysługuje F. A., a nie powódce. W konsekwencji powyższego pozwany poczytuje rzekomo przysługującą powodowi legitymację czynną za nieudowodnioną, jako że brak dowodów wskazujących na to, by jedna z obrączek należała do niego. Powodowie nie przedstawili żadnych dowodów na to, że obrączki rzeczywiście znajdowały się w apartamencie należącym do pozwanego i że zostały one przez powodów utracone dokładnie w trakcie pobytu w Ś. oraz dokładnie w przedmiotowym apartamencie. Powodowie zauważyli zniknięcie obrączek i pierścionka dopiero w dniu 20 lipca 2021 roku, a zatem trzy dni po dokonaniu naprawy przez pracowników technicznych, podczas gdy zazwyczaj obrączki noszone są codziennie. Wydaje się przy tym, że na tak cenne przedmioty - powodowie twierdzą, że ich wartość przewyższa 11.000 zł - zwraca się szczególną uwagę. Tymczasem powodowie nie są w stanie wskazać dokładnej daty zaginięcia biżuterii. Nie można wykluczyć sytuacji, w której powodowie po prostu zgubili biżuterię w trakcie zwiedzania Ś.. Za wyjątkiem twierdzeń samych powodów brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że biżuteria znajdowała się w apartamencie i to z niego została skradziona. Skoro brak jest śladów włamania, a kradzieży nie dokonali pracownicy pozwanego, to nasuwa się wątpliwość czy biżuteria nie została wyniesiona na przykład przez gości powodów - z pozwu nie wynika bowiem, czy nie zapraszali nikogo do apartamentu. W szczególności za nieudowodnioną należy uznać wysokość dochodzonego roszczenia, a zwłaszcza w zakresie wartości pierścionka określonej na 500 euro - na wykazanie tego faktu nie został przedłożony żaden dowód, w konsekwencji czego należy uznać, że wskazanie takiej jego ceny zostało dokonane całkowicie dowolnie.

W piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2022 roku (k. 109) powodowie podtrzymali stanowisko prezentowane w pozwie podnosząc, iż pogląd pozwanego jakoby nie prowadził on zarobkowo „podobnego zakładu” w rozumieniu art. 846 § 1 kc nie jest powszechnie podzielany, ani tym bardziej niesporny w doktrynie. Przeciwnie - przyjmuje się, że takie obiekty są zakładami podobnymi do hoteli, za czym przemawia przede wszystkim analogiczna - jak w przypadku zakładów podobnych do hoteli - funkcja, jaką pełnią kwatery oraz pokoje gościnne, a co się z tym wiąże - podobne niebezpieczeństwa dla gości korzystających z tego typu obiektów. W ocenie powodów nie zaszła żadna z przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych tym przepisem. Niewątpliwe jest, że dostęp do lokalu miały osoby trzecie, które dostały się tam za pomocą kluczy użyczonych przez pozwanego, w konsekwencji czego nie można przyjąć, iż lokal znajdował się w wyłącznej dyspozycji powodów, bowiem dostęp do niego miał również pozwany. W pozwie i na Policji powodowie podali, że zaginęły dwie obrączki i pierścionek. Powodowie są małżeństwem, zaś obrączki z natury rzeczy wykonuje się dla obojga małżonków, wobec czego obrączka należąca do powódki nie stanowiła własności powoda i na odwrót, wobec czego zarzuty jakoby powód nie miał w tej sytuacji legitymacji czynnej poczytywać należy za chybione. Aktualna wartość biżuterii została wskazana w wycenie z dnia 23 lipca 2021 roku. Powodowie nie mieli umowy dotyczącej ubezpieczenia pierścionka i obrączek, lecz posiadali umowę w zakresie ubezpieczenia swojego mieszkania i w konsekwencji tego otrzymali w związku z zaginięciem biżuterii kwotę 1.000 euro.

Na rozprawie w dniu 28 grudnia 2022 roku (k. 144 - 146) powodowie podtrzymali swoje stanowisko wyrażone w pozwie wskazując, iż pozwana spółka nie dopełniła obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa mienia powodów - nie było bowiem żadnego nadzoru nad tym kto i kiedy mógł wziąć dodatkowe klucze do apartamentu. Tymczasem jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa, właściciel obiektu tego typu jaki prowadzi pozwany, winien odpowiadać na takich samych zasadach, jak hotel, co należy poczytywać za słuszne, bowiem tylko on dysponował kluczami do mieszkania, do którego każdy z pracowników pozwanego może wejść. Powodowie wykazali, że zakupili obrączki i pierścionek zaręczynowy wykazując również ich aktualną wartość na rynku niemieckim.

Pozwany wskazał, iż roszczenie powodów winno być uznane za nieudowodnione, bowiem jedynymi dowodami na to, iż pierścionek zaręczynowy oraz obrączki znalazły się w ogóle apartamencie, a wręcz nawet w Ś., są jedynie twierdzenia powodów. W toku postępowania wykazane zostało, iż pracownicy pozwanego nie mogli zabrać rzekomo pozostawionej w apartamencie biżuterii, bowiem pierwszy z nich był w obecności powodów, podczas gdy dwóch kolejnych pracowników było tam jedynie przez chwilę i nie wchodzili do łazienki. Wszyscy pracownicy pozwanego jednoznacznie wyjaśnili, iż wejście do apartamentu pod nieobecność gości odbywa się wyłącznie za zgodą gości, którą powodowie wyrazili, nawet jeśli nie wprost, to co najmniej nie wyrazili sprzeciwu przeciwko takiej sytuacji. Istnieje wiele różnych możliwości odnośnie sytuacji, w której biżuteria stanowiąca własność powodów zaginęła, skoro - jak wskazywali sami powodowie - mieli wówczas dużo stresu. Nie jest wykluczone, że do zgubienia biżuterii doszło podczas pobytu powodów na plaży, czy też w jakimś innym miejscu. Pozwany stanął na stanowisku, iż nie jest podmiotem, o którym stanowi przepis art. 846 § 1 kc. Powodowie nie wykazali również wysokości ewentualnego roszczenia, w szczególności w zakresie pierścionka zaręczynowego. Pozwany wskazał, że szkoda - jeśli została poniesiona przez powodów - to została w dużej części naprawiona poprzez przyznanie przez ubezpieczyciela odszkodowania w kwocie 1.000 euro, co również przemawia za bezzasadnością roszczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. prowadzi działalność gospodarczą, między innymi, z zakresu obiektów noclegowych turystycznych oraz miejsc krótkotrwałego zakwaterowania.

( dowód: regulamin i polityka ochrony - k. 64-71,

odpis z KRS - k. 83-86,

przesłuchanie przedstawiciela pozwanego K. B. - k. 119 )

Pobyt w jednym z apartamentów obsługiwanych przez pozwanego, położonym przy ul. (...) w Ś., zarezerwowali i zrealizowali w terminie od dnia 10 lipca 2021 roku do dnia 20 lipca 2021 roku powodowie M. K. i F. A. wraz z dwojgiem małoletnich dzieci.

W trakcie pobytu, w dniu 17 lipca 2021 roku, powodowie zgłosili pozwanemu awarię zmywarki w apartamencie, w konsekwencji czego pozwany zadysponował jednego z pracowników technicznych M. N. do jej usunięcia. M. N. przebywał w apartamencie najmowanym przez powodów w ich obecności. Wobec braku możliwości samodzielnego usunięcia awarii, poprosił o pomoc dwóch bardziej doświadczonych pracowników technicznych, informując jednocześnie powodów o możliwości zlikwidowania naprawy pod ich nieobecność w apartamencie. Powodowie nie wyrazili sprzeciwu wobec takiego stanu rzeczy.

Podczas nieobecności powodów do apartamentu nr 40 weszło, posługując się tak zwanym kluczem technicznym, dwóch pracowników technicznych pozwanego: M. D. (1) oraz L. N. (2), którzy naprawili zmywarkę, przebywając w lokalu kilka minut.

( dowód: oferta najmu apartamentu - k. 72-74,

potwierdzenie wydania kluczy - k. 75,

zeznania świadka M. N. - k. 118 odwrót,

zeznania świadka M. D. (1) - k. 118 odwrót,

zeznania świadka L. N. (1) - k. 118 odwrót,

zeznania świadka J. N. - k. 118 odwrót,

przesłuchanie przedstawiciela pozwanego K. B. - k. 119,

przesłuchanie powódki M. K. - k. 119,

przesłuchanie powoda F. A. - k. 144-144 odwrót )

Powódka nabyła w Niemczech w lipcu 2016 roku obrączki ślubne wykonane z białego oraz różowego złota o próbie 585. W obrączce powódki zatopione były dwa brylanty o łącznej liczbie karatów 0.028 ct. Łączny koszt zakupu obu obrączek opiewał na kwotę 1.299 euro.

( dowód: potwierdzenie zakupu obrączek wraz z tłumaczeniem - k. 13-19, 22, 46-56,

przesłuchanie powódki M. K. - k. 119,

przesłuchanie powoda F. A. - k. 144-144 odwrót )

W ostatnim dniu pobytu wypoczynkowego w Ś., tj. dnia 20 lipca 2021 roku powódka M. K. złożyła w Komendzie Miejskiej Policji w Ś. zawiadomienie o mającej miejsce w okresie pomiędzy 17 lipca 2021 roku a 19 lipca 2021 roku z apartamentu przy ul. (...) kradzieży złotej biżuterii w postaci dwóch obrączek oraz jednego pierścionka o łącznej wartości 2.500 euro.

( dowód: potwierdzenie złożenia zawiadomienia z 20.07.2021r. - k. 10,

postanowienie o umorzeniu dochodzenia - k. 11-12,

dokumenty zgromadzone w aktach dochodzenia sygn. RSD (...),

przesłuchanie powódki M. K. - k. 119,

przesłuchanie powoda F. A. - k. 144-144 odwrót )

Powodowie otrzymali w dniu 02 sierpnia 2021 roku z ubezpieczenia swojego mieszkania kwotę 1.000 euro w związku z zaginięciem ich biżuterii.

( dowód: wydruk z konta powodów - k. 110,

przesłuchanie powoda F. A. - k. 144-144 odwrót )

Pismem z dnia 10 października 2021 roku powódka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 2.495 euro tytułem odszkodowania za dwie złote obrączki oraz pierścionek, które skradzione miały zostać w okresie pomiędzy 17 lipca 2021 roku a 19 lipca 2021 roku z apartamentu przy ul. (...) w Ś..

Pozwany odmówił zapłaty.

( dowód: wezwanie do zapłaty z 15.10.2021r. - k. 23-24,

odpowiedź z 03.11.2021r. na wezwanie do zapłaty - k. 25-28 )

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Powodowie wnosili o zasądzenie na ich rzecz kwoty łącznej 11.395,15 zł jako równowartości skradzionej - podczas pobytu w wynajmowanym od pozwanego apartamencie znajdującym się w Ś. przy ul. (...) - biżuterii, tj. dwóch obrączek ślubnych oraz pierścionka zaręczynowego.

Bezspornym w sprawie pozostawało to, iż powodowie w okresie od dnia 10 lipca 2021 roku do dnia 20 lipca 2021 roku przebywali w jednym z apartamentów oferowanych przez pozwanego, tj. w apartamencie położonym w Ś. przy ul. (...). Poza sporem pozostawało także i to, że w trakcie pobytu powodów we wspominanym apartamencie doszło do awarii zmywarki, do której usunięcia pozwany rozdysponował swoich pracowników technicznych. W pierwszej kolejności na miejscu zjawił się konserwator M. N., który jednak nie mogąc usunąć zaistniałej usterki poprosił o pomoc dwóch innych pracowników technicznych pozwanego - M. D. (1) oraz L. N. (2). O ile podczas wizyty M. N. powodowie wraz z dziećmi obecni byli w apartamencie, o tyle wizyta dwóch pozostałych pracowników pozwanego odbyła się już pod nieobecność powodów, przeciwko czemu jednak powodowie nie sprzeciwiali się. Równie niewątpliwym i niebudzącym wątpliwości było to, iż powódka w lipcu 2016 roku nabyła dwie obrączki ślubne wykonane z białego oraz różowego złota o próbie 585, których łączny koszt zakupu opiewał na 1.299 euro.

Sporne w sprawie pozostawało zaś to, czy powodowie podczas wakacyjnego pobytu w Ś. posiadali ze sobą wskazywaną biżuterię - dwie obrączki oraz pierścionek zaręczynowy - a jeśli tak, to w jakich okolicznościach doszło do jej utracenia. Strony pozostawały również w sporze w zakresie tego, czy pozwany jest podmiotem, którego odpowiedzialność kształtuje się według zasad unormowanych w art. 846 § 1 kc. Ustalenie wskazanych faktów stanowiło niezbędny element dla przesądzenia o odpowiedzialności pozwanego za poniesioną przez powodów - według ich twierdzenia - szkodę odpowiadającą wartości utraconej biżuterii.

Zgodnie z treścią art. 846 § 1 kc, utrzymujący zarobkowo hotel lub podobny zakład jest odpowiedzialny za utratę lub uszkodzenie rzeczy wniesionych przez osobę korzystającą z usług hotelu lub podobnego zakładu, zwaną dalej „gościem”, chyba że szkoda wynikła z właściwości rzeczy wniesionej lub wskutek siły wyższej albo że powstała wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby, która mu towarzyszyła, była u niego zatrudniona albo go odwiedzała. Rzeczą wniesioną w rozumieniu przepisów tytułu niniejszego jest rzecz, która w czasie korzystania przez gościa z usług hotelu lub podobnego zakładu znajduje się w tym hotelu lub podobnym zakładzie albo znajduje się poza nim, a została powierzona utrzymującemu zarobkowo hotel lub podobny zakład lub osobie u niego zatrudnionej albo umieszczona w miejscu przez nich wskazanym lub na ten cel przeznaczonym (§ 2).

Uwzględniając istniejący między stronami w tym zakresie spór wskazać należy, iż hotelem lub zakładem podobnym do hotelu jest prowadzony w celach zarobkowych i w sposób zawodowy zakład, którego celem jest czasowe zakwaterowanie osób. Według innego ujęcia, jest to pewien wyodrębniony pod względem organizacyjnym, technicznym, a także funkcjonalnym i ekonomicznym zespół osobowo-majątkowy, przeznaczony do odpłatnego udzielania gościom noclegów i świadczenia innych związanych z tym usług (zob. M. Balwicka - Szczyrba (red.), A. Sylwestrzak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz do art. 846 kc, Internetowy System Informacji Prawnej LEX). Uwzględniając stanowiska wyrażane w piśmiennictwie i doktrynie, powszechnie przyjmuje się, iż o tym, czy dany obiekt jest hotelem lub zakładem do niego podobnym w rozumieniu art. 846 kc decyduje przede wszystkim cel prowadzonej na terenie takiego obiektu działalności, tj. czasowe zakwaterowanie osób, a także sposób jej prowadzenia, a mianowicie jej zawodowy, stały i odpłatny charakter. Nadto pewne znaczenie przypisuje się również kryteriom o charakterze technicznym i ekonomicznym. Niewątpliwie pod pojęciem zakładu należy rozumieć pewien kompleks (zespół składników) przystosowany pod względem funkcjonalnym do świadczenia usług objętych zakresem działalności hotelu lub zakładu podobnego. Zbliżone stanowisko reprezentowane jest w orzecznictwie. Jak wskazał Sąd Najwyższy w jednej z uchwał, hotelem jest zakład przeznaczony do zawodowego i odpłatnego udzielania gościny, głównie przez umożliwienie zamieszkiwania bądź noclegu (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1987 roku, sygn. akt III CZP 24/87).W piśmiennictwie oraz doktrynie wskazuje się nadto, iż „podobnym zakładem” w rozumieniu analizowanego przepisu może być również tzw. aparthotel, w którym goście mogą korzystać z zakwaterowania w pokojach (lokalach), których właścicielami są różne podmioty, a jednolitą obsługę gości zapewnia najemca lokali (operator aparthotelu). Na uwadze należy mieć i to, że w doktrynie postuluje się, aby charakter działalności prowadzonej na terenie danego obiektu, która może polegać na świadczeniu usług hotelarskich albo na wynajmowaniu pokoi, ustalać w oparciu o to, czy obsługa hotelowa ma dostęp do pokoi znajdujących się w tym obiekcie, czy też pozostają one do wyłącznej dyspozycji osób korzystających z usług danego zakładu. Okoliczności te mogą bowiem przesądzać o tym, czy rzeczom gości grozi wzmożone niebezpieczeństwo (por. K. Zagrobelny, w: Gniewek, Machnikowski, Komentarz, 2016, art. 846, Nb 4).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należało, iż pozwany winien być poczytywany za „zakład podobny do hotelu”. Nie ulega wątpliwości, iż prowadzona przez niego w sposób zawodowy i stały działalność gospodarcza ma charakter odpłatny i polega na czasowym zakwaterowywaniu osób oraz świadczeniu na ich rzecz - w przypadku zgłoszenia przez klientów potrzeby - takich usług, jak chociażby usuwanie zaistniałych w apartamentach awarii czy też usług porządkowych, jak sprzątanie tudzież wymiana pościeli czy ręczników. Nie ulega wątpliwości, iż pracownicy pozwanego, choć oczywiście w określonych przypadkach i każdorazowo za zgodą wyrażoną przez gości, to jednak mają dostęp do oddawanych do dyspozycji gości apartamentów, dysponując tak zwanym kluczem technicznym, z którego mogą skorzystać na przykład w sytuacji, gdy goście wyrażą życzenie, aby pod ich nieobecność apartament został odświeżony czy też, aby w tym czasie usunięta została zaistniała usterka wyposażenia apartamentu.

Podkreślić należy, iż na ewentualne uznanie danego obiektu za „podobny zakład” do hotelu nie ma wpływu treść umowy zawieranej pomiędzy podmiotem prowadzącym obiekt a gościem hotelowym. W szczególności wykazywanie, że gość zawarł wyłącznie umowę najmu pokoju (lokalu, apartamentu), nie przekreśla możliwości ponoszenia przez prowadzącego obiekt odpowiedzialności, o której mowa w art. 846 § 1 kc.

Na uwadze należy mieć, iż dla przyjęcia odpowiedzialności prowadzącego hotel czy też zakład doń podobny koniecznym jest wykazanie, że określone rzeczy do hotelu zostały wniesione, gdzie doszło następnie do ich utraty. Skoro zatem powodowie upatrywali odpowiedzialności pozwanego w analizowanym przepisie to zobowiązani byli - stosownie do wynikającego z art. 6 kc ciężaru dowodu - wykazać, iż podczas pobytu w Ś. w okresie od dnia 10 lipca 2021 roku do dnia 20 lipca 2021 roku mieli ze sobą rzekomo utraconą biżuterię, która nadto po wniesieniu jej do apartamentu znajdującego się przy ul. (...) w Ś. została skradziona czy też utracona w inny sposób.

Tymczasem fakty te nie zostały przez powodów wykazane. Choć bowiem - jak już wskazywano - powódka nabyła w 2016 roku obrączki ślubne wykonane z białego i różowego złota, których wartość wynika z dokumentu zakupu, to jednak nie pozwala to na wniosek, iż podczas wyjazdu urlopowego w lipcu 2021 roku powodowie w ogóle mieli rzeczone obrączki ze sobą.

Nawet, jeśli mieli je ze sobą, to z kolei brak jest jakichkolwiek dowodów na to, iż pozostawione zostały na blacie w łazience apartamentu (czy też w jakimkolwiek innym miejscu w apartamencie), z której następnie zostały skradzione, jak starali się wykazać powodowie w toku niniejszego postępowania, przez jednego z pracowników pozwanego, który usuwał w dniu 17 lipca 2021 roku awarię zmywarki w apartamencie zajmowanym przez powodów. Przeprowadzone w toku procesu postępowanie dowodowe potwierdziło, iż w dniu 17 lipca 2021 roku do apartamentu powodów rozdysponowany został jeden z pracowników technicznych, który podjął się próby naprawienia usterki pod obecność powodów. Wobec jednak niepowodzenia, poprosił o pomoc bardziej doświadczonych pracowników pozwanego, którzy choć weszli do apartamentu pod nieobecność powodów, to jednak uczynili to w związku z brakiem jakichkolwiek zastrzeżeń czy sprzeciwów zgłaszanych przez powodów w tym zakresie. Mimo, iż powodowie wskazywali, że nie wyrazili zgody na wejście pracowników technicznych pozwanego do apartamentu pod swoją nieobecność, to jednak nie sprzeciwiali się temu. Przebieg czynności podejmowanych przez pracowników pozwanego wynika zaś z zeznań świadków, jak również częściowo z przesłuchania stron. Przesłuchani w charakterze świadków pracownicy techniczny pozwanego, tj. M. N., M. D. (1) oraz L. N. (2) nie zaprzeczali temu, iż wskazanego dnia byli w apartamencie powodów, wyjaśniając przy tym, że zarówno wizyta M. N., która odbyła się w obecności powodów, jak i wizyta dwóch pozostałych pracowników pod nieobecność powodów była krótka i polegała wyłącznie na wejściu do mieszkania, podjęciu próby usunięcia usterki i opuszczenia lokalu. Wszyscy zgodnie twierdzili, iż nie wchodzili do innych pomieszczeń w mieszkaniu, aniżeli do pokoju połączonego z aneksem kuchennym, w którym znajdowała się zepsuta zmywarka. Taki stan rzeczy potwierdziła również przesłuchana w charakterze pozwanego K. B., która po powzięciu wiadomości o tym, iż miało dojść do kradzieży z apartamentu, odbyła rozmowę z powodami zmierzając do wyjaśnienia sytuacji. Powodowie nie wykazali również tego, że do kradzieży z apartamentu doszło na skutek działania jakiejkolwiek innej osoby. Jednocześnie nie można w analizowanej sytuacji wykluczyć, że choć powodowie podczas pobytu w Ś. mieli ze sobą wskazywaną biżuterię, to jednak utracili ją w zupełnie innych okolicznościach, aniżeli te, jakie starali się wykazać w toku niniejszego postępowania. Powodowie zgodnie zeznali, iż niemalże codziennie przebywali ze swoimi małoletnimi dziećmi na plaży, gdzie bawili się w piasku. Równie zatem prawdopodobną wersją, jak ta którą starali się udowodnić powodowie, może być taka, w której to już na plaży powodowie ściągnęli z dłoni posiadaną przez siebie biżuterię, którą tam zgubili lub utracili w inny sposób. Sami przecież powodowie wskazywali, że opieka nad małoletnimi dziećmi nie tylko w pełni ich absorbowała, ale również była stresująca, w związku z czym nie trudno wyobrazić sobie taką właśnie sytuację. Choć wariant wydarzeń przedstawiony przez powodów jest prawdopodobny, to jednak nie jest jedynym możliwym. W konsekwencji powyższego Sąd nie mógł jedynie w oparciu o zeznania powodów przesądzić o odpowiedzialności pozwanego za rzekomą utraconą biżuterię, w szczególności biorąc pod uwagę szereg nieścisłości w materiale dowodowym zaprezentowanym przez powodów. Godzi się zważyć także i na to, że dowodem, iż wskazywana przez powodów biżuteria została do obiektu pozwanego wniesiona, gdzie doszło następnie do jej utraty, nie jest ani fakt, iż powódka w dniu 20 lipca 2021 roku złożyła zawiadomienie o jej kradzieży na policji, ani też to, że wieczoru poprzedzającego owe zgłoszenie powodowie poinformowali członków swojej rodziny za pośrednictwem wiadomości tekstowej o tym, iż pracownik pozwanego wezwany do naprawy zmywarki ukradł obrączki oraz pierścionek zaręczynowy (k. 129-130), ani wreszcie to, że w wiadomościach tekstowych kierowanych do znajomych już po powrocie z wyjazdu urlopowego powodowie wskazywali, że ich obrączki zostały skradzione (k. 131-134). Wskazane środki dowodowe świadczą jedynie o tym, że od chwili, w której powodowie zorientowali się, iż nie mają w swoim posiadaniu biżuterii, pozostawali w subiektywnym przeświadczeniu o tym, iż jedynym logicznym i zarazem możliwym wyjaśnieniem takiego stanu rzeczy jest przyjęcie, że do kradzieży doszło podczas pobytu w apartamencie, na skutek działań jednego z pracowników pozwanego. Jako dowód przemawiający za przyjęciem, iż do utraty biżuterii przez powodów doszło we wskazywanych przez nich w toku postępowania okolicznościach nie może być poczytywany również fakt wypłacenia przez ubezpieczyciela na ich rzecz kwoty 1.000 euro tytułem odszkodowania za utraconą biżuterię, w szczególności mając na uwadze przesłuchanie powodów, z którego wynika, iż ubezpieczenie z którego uzyskali odszkodowanie nie dotyczyło konkretnie utraconej biżuterii, ale było jedynie elementem dodatkowym ubezpieczenia dotyczącego gospodarstwa domowego, ze skorzystaniem z którego nie wiązały się żadne właściwie formalności poza przedłożeniem dokumentów dotyczących wartości utraconego przedmiotu oraz zawiadomienia złożonego na policji.

Nie można było pominąć i tego, że o ile w zakresie obrączek wykazane zostało, iż powódka faktycznie nabyła je w 2016 roku, a także to, z jakiego kruszcu obrączki zostały wykonane i za jaką cenę zostały zakupione, o tyle w materiale dowodowym na próżno szukać jakiegokolwiek dowodu na to, że powódka rzeczywiście była właścicielką pierścionka zaręczynowego o parametrach wskazywanych przez powodów. Powodowie przedłożyli do akt dwa zdjęcia (k. 20-21) przedstawiające jakiś pierścionek, jednak na tej tylko podstawie nie sposób ustalić, na czyjej dłoni rzeczony pierścionek się znajduje, a już w szczególności z jakiego kruszcu został wykonany. Jednocześnie powodowie nie dysponowali żadnymi dokumentami potwierdzającymi jego zakup czy też kruszec, z jakiego został wykonany, wyjaśniając jedynie, iż zakupiony został podczas wyjazdu na Cypr w 2015 roku za kwotę około 300-400 euro i wykonany był ze złota.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych, oraz zeznań świadków: M. N., M. D. (1), L. N. (1), J. N., a także w oparciu o przesłuchanie stron.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania przesłuchanych w toku postępowania świadków. Świadkowie M. N., M. D. (1), L. N. (1), J. N., są wprawdzie aktualnymi albo byłymi - jak w przypadku M. D. - pracownikami, jednak nie może to przesądzać o braku ich wiarygodności. Złożone przez nich zeznania były logiczne, spójne i kategoryczne, a nadto znajdujące potwierdzenie w zeznaniach przesłuchanej w charakterze pozwanego K. B., która zajmuje się między innymi organizowaniem pracy u pozwanego, jak i częściowo w przesłuchaniu powodów.

Za wiarygodne Sąd uznał zeznania stron, które choć pozostawały ze sobą w swoistej sprzeczności, to jednak nie wykluczały się wzajemnie. Powodowie pozostawali bowiem w przekonaniu, iż do utraty biżuterii doszło na skutek działania jednego z pracowników pozwanego i w tym zakresie opierali się na swoich subiektywnych odczuciach i spostrzeżeniach. Z kolei przesłuchana w charakterze pozwanego K. B. stanęła na stanowisku, iż niemożliwym jest, aby do utraty biżuterii doszło we wskazywanych przez powodów okolicznościach, co uzasadniała zaufaniem do swoich wieloletnich pracowników, jak również doświadczeniem życiowym i zawodowym zdobytym w toku szesnastoletniego uczestnictwa w prowadzeniu działalności gospodarczej przez pozwanego.

Na rozprawie w dniu 28 grudnia 2022 roku Sąd oddalił na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 kpc wniosek powodów o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jubilera. Nie ulega wątpliwości, iż dopuszczenie wnioskowanego dowodu było bezcelowe, skoro biegły nie dysponowałby właściwie żadnym materiałem dowodowym, w oparciu o który sporządzić miałby fachową i rzetelną opinię. O ile jeszcze możliwe byłoby ewentualnie sporządzenie w zakresie wartości obrączek ślubnych, co do których powodowie dysponują dokumentami zakupu wskazującymi na jakość kruszca z jakiego zostały wykonane, próbę złota, wagę oraz rozmiary, o tyle jeśli chodzi o pierścionek zaręczynowy brak jest jakiegokolwiek dowodu, poza zdjęciami których wartość dowodową Sąd ocenił już w powyżej poczynionych rozważaniach prawnych.

Mając na uwadze całokształt poczynionych rozważań Sąd oddalił powództwo w całości jako niewykazane co do zasady i co do wysokości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał możliwości przesądzenia o tym, iż obrączki ślubne były „rzeczą wniesioną” w rozumieniu art. 846 kc do obiektu prowadzonego przez pozwanego, zaś w zakresie pierścionka zaręczynowego nie dawał nawet możliwości przesądzenia o tym, że powódka rzeczywiście taki pierścionek kiedykolwiek posiadała.

Uwzględniając powyższe, orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w związku z art. 99 kpc, art. 108 § 1 kpc i art. 109 § 2 kpc, zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu i obciążył tymi kosztami powodów jako stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty poniesione przez pozwanego składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 3.600 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265) oraz kwota 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Koszty procesu zasądzone zostały z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

SSR Agnieszka Trytek Błaszak

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować w kontrolce uzasadnień;

2.  doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem pełnomocnikowi powodów adw. O. D.;

3.  odnotować, że projekt uzasadnienia sporządziła Asystentka;

4.  przedłożyć akta z epo w wykonaniu zarządzenia z dnia 12.01.2023r. (k. 155) celem wypłaty wynagrodzenia tłumaczce.

Dnia 23 stycznia 2023 roku

SSR Agnieszka Trytek Błaszak