Wyrok z 20 marca 2017, sygn. II K 1032/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2017 r.

Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSR Magdalena Czaplińska

Protokolant Artur Pokojski

po rozpoznaniu w dniu 09.03.2017 r. sprawy:

J. W. , urodzonego (...) w G.,

syna M. i Z. z domu B.

oskarżonego o to, że:

w dniu 11.10.2015 r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził A. G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 650 złotych w ten sposób, że zaoferował do sprzedaży na portalu aukcyjnym Allegro.pl telefon komórkowy marki S. (...) za kwotę 650 zł, a następnie po zakupie wymienionego telefonu przez pokrzywdzoną wprowadził ja w błąd co do zamiaru wywiązania się z dokonanej transakcji i nie przesłał zakupionego telefonu, jak również nie dokonał zwrotu pieniędzy pokrzywdzonej, czym działał na jej szkodę,

tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k. k.

I.  oskarżonego J. W. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, czyn ten kwalifikuje z art. 286 § 1 k. k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k. k. skazuje go na karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II.  na podstawie art. 46 § 1 k. k. zobowiązuje oskarżonego J. W. do naprawienia wyrządzonej szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej A. G. kwoty 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych;

III.  na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., nr 123, poz. 1058 z późniejszymi zmianami) oraz § 11 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. R. M. kwotę 738 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

IV.  na podstawie art. 626 § 1 k. p. k. oraz art. 624 k. p. k. zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, które przejmuje na rzecz Skarbu Państwa.

Sygn. akt: II K 1032/16

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 10 października 2015 roku J. W. zalogował się do swojego konta o nazwie „jakubw7702” na portalu www.allegro.pl. O godzinie 15:40 wystawił na sprzedaż telefon marki S. (...), ustalając cenę urządzenia na 650 złotych. W rzeczywistości oskarżony nie posiadał wymienionego telefonu i nie miał zamiaru wywiązania się z umowy zawartej z przyszłym nabywcą. Dnia 11 października 2015 roku A. G. zalogowała się do swojego konta o nazwie „aggrens” i dokonała zakupu telefonu marki S. (...), klikając opcję „Kup teraz”. Następnie skontaktowała się z J. W. drogą e-mailową, by dowiedzieć się, czy może odebrać telefon pod adresem ul. (...), (...)-(...) R., podanym przez oskarżonego na portalu www.allegro.pl. (...) odpowiedział wówczas, że nie jest to możliwe, ponieważ mieszka on obecnie w B.. W związku z tym A. G. wyraziła zgodę na sfinalizowanie transakcji w drodze przesyłki kurierskiej, a następnie przelała na rachunek bankowy J. W. (nr (...)) kwotę 670 złotych, w tym 650 złotych tytułem ceny oraz 20 złotych tytułem pokrycia kosztów przesyłki. Po upływie 4 dni pokrzywdzona ponownie skontaktowała się z oskarżonym w celu wyjaśnienia powodów opóźnienia w nadaniu przesyłki. J. W. zapewnił ją, że telefon zostanie wysłany w możliwie najbliższym terminie. Następnie w dniach 19 i 20 października 2015 roku A. G. trzykrotnie ponaglała oskarżonego, informując go, że w przypadku nieotrzymania potwierdzenia nadania telefonu, zgłosi sprawę na Policję. J. W. nie odpowiedział na wiadomości otrzymane od pokrzywdzonej. W związku z tym udała się ona na Komisariat I Policji w G. w celu złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.

Dowód: zeznania świadka A. G. – k. 2-3 zał. 1; korespondencja e-mailowa – k. 7-9, 11-13; potwierdzenie przelewu w systemie PayU – k. 10; pismo z Grupy (...) sp. z o.o. – k. 16-22; pismo z (...) Banku (...) S.A. – k. 39; historia transakcji – k. 40; historia logowań – k. 41-42; wyjaśnienia oskarżonego J. W. – k. 86-87, k. 51 akt głównych

J. W. nie jest chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo. Zdradza cechy zaburzonej osobowości dyssocjalnej. Rozpoznano u niego zaburzenia zachowania oraz zaburzenia psychiczne spowodowane używaniem substancji psychoaktywnych manifestujące się zespołem uzależnienia. alkoholu. Brak jest podstaw do stwierdzenia, jakoby w momencie popełnienia czynu działał w stanie ostrych zaburzeń psychotycznych, czy jakościowych zaburzeń świadomości. W inkryminowanym czasie nie miał on ograniczonej zdolności do rozpoznania znaczenia swojego czynu, czy pokierowania swoim postępowaniem.

Dowód: opinia sądowo - psychiatryczna – k. 104-107

J. W. był uprzednio sześciokrotnie karany przez Sąd, w tym czterokrotnie za przestępstwa z art. 286 § 1 k. k.

Dowód: dane o karalności – k. 40-43 akt głównych; odpisy wyroków – k. 116-128v, 144 -145

Sąd zważył, co następuje:

Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd oparł się na zeznaniach świadka A. G., opinii biegłych z zakresu psychiatrii, a także na zebranych dokumentach urzędowych i prywatnych.

Oskarżony J. W. konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że fizycznie nie posiadał oferowanego telefonu, lecz wystawił go na sprzedaż, gdyż chciał zdobyć pieniądze na narkotyki. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż były one logiczne, odpowiadały wskazaniom doświadczenia życiowego i całkowicie korespondowały z pozostałą częścią materiału dowodowego.

Świadek A. G. przedstawiła okoliczności, w jakich zawarła umowę sprzedaży telefonu z J. W. oraz uiściła należną cenę oraz powody złożenia zawiadomienia o przestępstwie. Sąd dał wiarę zeznaniom A. G., gdyż były logiczne, konsekwentne i dotyczyły okoliczności bezspornych. Znalazły one pełne potwierdzenie w przedłożonych przez świadka oraz pozyskanych w toku postępowania dokumentach prywatnych w postaci korespondencji e-mailowej (k. 7-9, 11-13), potwierdzenia przelewu (k. 10), pisma z Grupy (...) sp. z o. o. (k. 16-22) oraz pisma z (...) Banku (...) S. A. (k. 39) wraz z historią transakcji i historią logowań do systemu bankowości internetowej (k. 41-42).

Sąd oparł się na opinii biegłych z zakresu psychiatrii, która potwierdziła, że J. W. jest osobą uzależnioną od narkotyków. Została ona wydana przez osoby posiadające niezbędne kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w tej dziedzinie nauki. Opinia jest przejrzysta, spójna i formułuje jasne odpowiedzi na pytania postawione w postanowieniu o dopuszczeniu tego dowodu. Nie była ona kwestionowana przez żadną ze stron.

Sąd oparł się na dokumentach urzędowych przywołanych w ustaleniach faktycznych. Zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i prawem przepisanej formie. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności.

Wątpliwości Sądu nie wzbudziły również wymienione wyżej dokumenty prywatne.

Ustalony stan faktyczny stanowił podstawę do przypisania J. W. czynu z art. 286 § 1 k. k. Wystawiając na sprzedaż telefon marki S. (...) oskarżony wywołał u A. G. mylne przeświadczenie co do tego, że znajduje się on w posiadaniu tego urządzenia oraz, że może i chce wywiązać się z zawartej umowy. Nie ma wątpliwości co do tego, że wpłacenie kwoty 650 złotych przez pokrzywdzoną tytułem ceny stanowiło niekorzystne rozporządzenie jej mieniem. Na zamiar bezpośredni kierunkowy J. W. (działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej), oprócz wyjaśnień oskarżonego, wskazuje szereg ujawnionych w toku postępowania okoliczności. W szczególności, należy stwierdzić, iż kontaktując się z pokrzywdzoną, oskarżony zwodził ją, zapewniając o rychłym nadaniu przesyłki. Nadto, udzielił jej nieprawdziwej informacji, twierdząc że mieszka w B.. Oskarżony przyznał, że dopuścił się zarzucanego mu czynu, bo chciał pozyskać środki na narkotyki.

W czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w szczególności ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swojego czynu przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych. J. W. jest i już w trakcie popełnienia czynu był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego.

Stopień szkodliwości społecznej czynu J. W. należy określić jako niemały. Kwota uzyskana przez oskarżonego na skutek popełnienia przypisanego mu czynu nie była wprawdzie wysoka, tym niemniej należy mieć na uwadze to, że oskarżony działał z premedytacją, a pobudki, które skłoniły go do popełnienia czynu były niskie. Oskarżony działał bowiem z chęci osiągnięcia łatwego zysku, przeznaczonego na zakup narkotyków.

W punkcie I. sentencji wyroku, za czyn z art. 286 § 1 k. k., Sąd wymierzył J. W. karę 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Na niekorzyść J. W. przemawiają okoliczności wpływające na ocenę stopnia szkodliwości społecznej jego czynu (opisane powyżej) oraz fakt, że był on w przeszłości wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa podobne. Przy czym podkreślenia wymaga, że dwa spośród sześciu wyroków skazujących zapadło przeciwko niemu przed popełnieniem badanego czynu.

Na korzyść oskarżonego przemawia fakt, że przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu, złożył wyczerpujące wyjaśnienia i wyraził skruchę.

Wymierzając karę, Sąd uwzględnił również stosunkowo niewysoką wartość wyrządzonej przez oskarżonego szkody.

Orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować wobec oskarżonego J. W.. Oskarżony dopuścił się czynu o niemałym stopniu szkodliwości społecznej, a nadto był wielokrotnie karany (w tym aż czterokrotnie za przestępstwa podobne). Przy czym dwa wyroki skazujące zapadły wobec niego przed popełnieniem badanego czynu. Jego dotychczasowa postawa życiowa, a także wzgląd na sposób i okoliczności popełnienia czynu oraz przyświecającą mu motywację, nie pozostawiają wątpliwości, że jest on sprawcą zdemoralizowanym i odpornym na resocjalizację, a popełnianie przestępstw przychodzi mu z łatwością. Wobec takich osób konieczne jest konsekwentne karanie nawet za stosunkowo drobne przestępstwa. Zdaniem Sądu, zachodzi duże prawdopodobieństwo, że oskarżony nie będzie w przyszłości przestrzegał obowiązującego prawa, w tym popełni kolejne przestępstwo. Zastosowanie w badanym przypadku kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania sprzeciwiałoby się celom kary (a ponadto jest niedopuszczalne, mając na uwadze aktualne brzmienie przepisu art. 69 § 1 k. k.). Przed popełnieniem czynu wobec oskarżonego stosowano ten środek już dwukrotnie. Sąd doszedł do przekonania, że do osiągnięcia celów kary wobec J. W. konieczne jest co najmniej krótkotrwałe odizolowanie go od reszty społeczeństwa.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej A. G.. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie to powinno wzmocnić wychowawcze oddziaływanie orzeczonej kary i wyeksponować w świadomości oskarżonego naganny charakter popełnionego czynu, a nadto przyczynić się do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

W punkcie III. sentencji wyroku zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przyznana kwota jest adekwatna do nakładu pracy obrońcy i mieści się granicach określonych w rozporządzeniu przywołanym w tej części orzeczenia.

Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania. Z uwagi na pozbawienie wolności oraz trudną sytuację materialną oskarżonego, należało uznać, że prawdopodobieństwo ich uiszczenia jest znikome.