Postanowienie SN z 14 października 2010, sygn. III CNP 32/10
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
apelacja
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
odszkodowanie
Role w sprawie
powód
Skarb Państwa
Data orzeczenia
14 października 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 października 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa A. B., I. B. i P. B.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w Warszawie
o odszkodowanie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2010 r.,
na skutek skargi powódek
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 9 maja 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r. Sąd Okręgowy zmienił częściowo wyrok
Sądu Rejonowego z dnia 14 lutego 2008 r., a w pozostałej części apelację
powódek oddalił i zniósł pomiędzy stronami koszty postępowania apelacyjnego.
Powódki zaskarżyły wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej
rozstrzygnięcia o kosztach postępowania skargą o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 22 lipca 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy - Kodeks
cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo
upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu
25 września 2010 r. Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje obecnie tylko od prawomocnych
wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od
postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd
drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie
i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu
o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za
granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241
, art.
5192
, art. 11481
§ 3, art. 11511
§ 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych
orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych
w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie
przysługuje (art. 7674
§ 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231
ustawy z dnia 28
lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r.
Nr 175, poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda,
strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia
niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem
powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie
(art. 4241b
). Unormowanie to jest zharmonizowane z art. 4171
§ 2 zdanie pierwsze
k.c. w nowym brzmieniu, z którego jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli
3
przepisy odrębne stanowią inaczej – a te właśnie tak stanowią – można dochodzić
odszkodowania bez obowiązku uzyskania orzeczenia prejudycjalnego.
W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów
międzyczasowych, co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania
przepisu procesowego (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC
2001, nr 4, poz. 53) – że od chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241
k.p.c. jest
niedopuszczalna. Dotyczy to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie
wymienionej ustawy.
Zasada bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego oznacza
stosowanie w sprawie będącej w toku przepisów obowiązujących w chwili
podejmowania czynności, a z art. 4248
k.p.c. wynika, że skarga niedopuszczalna
podlega odrzuceniu. Z tych względów skargę powódki o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia dotyczącego rozstrzygnięcia o kosztach
procesu zawartego w wyroku sądu drugiej instancji jako niedopuszczalną
odrzucono (art. 4248
§ 1 w związku z art. 4241
§ 1 i 2 k.p.c.).
jz.). Od innych prawomocnych
orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych
w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie
przysługuje (art. 7674
§ 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231
ustawy z dnia 28
lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r.
Nr 175, poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda,
strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia
niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem
powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie
(art. 4241b
). Unormowanie to jest zharmonizowane z art. 4171
§ 2 zdanie pierwsze
k.c. w nowym brzmieniu, z którego jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli
3
przepisy odrębne stanowią inaczej – a te właśnie tak stanowią – można dochodzić
odszkodowania bez obowiązku uzyskania orzeczenia prejudycjalnego.
W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów
międzyczasowych, co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania
przepisu procesowego (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC
2001, nr 4, poz. 53) – że od chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241
k.p.c. jest
niedopuszczalna. Dotyczy to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie
wymienionej ustawy.
Zasada bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego oznacza
stosowanie w sprawie będącej w toku przepisów obowiązujących w chwili
podejmowania czynności, a z art. 4248
k.p.c. wynika, że skarga niedopuszczalna
podlega odrzuceniu. Z tych względów skargę powódki o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia dotyczącego rozstrzygnięcia o kosztach
procesu zawartego w wyroku sądu drugiej instancji jako niedopuszczalną
odrzucono (art. 4248
§ 1 w związku z art. 4241
§ 1 i 2 k.p.c.).
jz