Postanowienie SN z 26 października 2010, sygn. II CNP 54/10
Data orzeczenia
26 października 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
Prezes SN Tadeusz Ereciński
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października
2010 r.,
skargi Gminy R.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt II Ca (…),
wydanego w sprawie z wniosku Gminy R.
przy uczestnictwie Parafii Rzymsko - Katolickiej (…) w Ł., Spółdzielni Kółek Rolniczych
w R., Skarbu Państwa - Starosty T. i P. M.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
odrzuca skargę oraz zasądza od Gminy R. na rzecz Skarbu Państwa (Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa) kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów
postępowania skargowego.
Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
strona skarżąca wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
2
instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została
wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących
stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Przedmiotem sprawy, w której wniesiono skargę było stwierdzenie nabycia
własności nieruchomości przez zasiedzenie. Dopuszczalność skargi kasacyjnej
w sprawach nieprocesowych reguluje art. 5191
k.p.c., który kryterium wartości
przedmiotu zaskarżenia w sprawach z zakresu prawa rzeczowego wprowadza jedynie
dla spraw o zniesienie współwłasności i dział spadku (art. 5191
§ 1 i 4 k.p.c.).
Orzeczenie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie o zasiedzenie jest
orzeczeniem co do istoty w sprawie z zakresu prawa rzeczowego, od którego skarga
kasacyjna przysługuje na zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 5191
§ 1 k.p.c., niezależnie
od wartości przedmiotu zaskarżenia. Strona skarżąca mogła zatem wnieść skargę
kasacyjną od zaskarżonego postanowienia.
W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,
dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek,
wymienionych w art. 4241
§ 2 k.p.c. – istnienia wyjątkowego wypadku oraz
występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z
naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo
praw człowieka i obywatela. Strona skarżąca przesłanek tych nie wskazała.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać również uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej
przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.).
Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu
wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz
określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia
niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia
przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC
2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23
września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie
publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III
CNP 40/06, nie publ.). Strona skarżąca tego obowiązku nie spełniła; wskazała jedynie,
że kwota 30 000 zł stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, oraz że „treść
3
zaskarżonego postanowienia pozbawiła wnioskodawcę, tj. Gminę R. możliwości
uzyskania prawa własności nieruchomości rolnej o powierzchni 17,41 ha” co nie jest
uprawdopodobnieniem wyrządzonej szkody.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O kosztach
postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39319
i art.
42412
k.p.c.