Postanowienie SN z 16 listopada 2010, sygn. V CNP 50/10
Data orzeczenia
16 listopada 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
Prezes SN Tadeusz Ereciński
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie ze skargi J. J.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt I ACa
(…) [I WSC (…)],
w sprawie z powództwa J. J.
przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie X. i Prezydentowi Miasta B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2010 r.,
odrzuca skargę oraz zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa (Prokuratoria
Generalna Skarbu Państwa) kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu
kosztów postępowania skargowego.
Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została
2
wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących
stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Przedmiotem sprawy, w której wniesiono skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia było żądanie zasądzenia kwoty 188 500 zł z tytułu
wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W sprawie tej skarżący
mógł – zgodnie z art. 3981
§ 1 i art. 3982
k.p.c. – wnieść skargę kasacyjną od
zaskarżonego wyroku.
W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,
dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek,
wymienionych w art. 4241
§ 2 k.p.c. – istnienia wyjątkowego wypadku oraz
występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z
naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo
praw człowieka i obywatela. Skarżący przesłanek tych nie wskazał.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać również uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej
przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.).
Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu
wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz
określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia
niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia
przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC
2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23
września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie
publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III
CNP 40/06, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnił; wskazał jedynie, że
zaskarżonym orzeczeniem została wyrządzona mu szkoda w wysokości określonej
pozwem, gdyż został pozbawiony spadku jako jeden ze spadkobierców po zmarłym J. J.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248
§ 2
k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 §
1, art. 39319
i art. 42412
k.p.c.