Postanowienie SN z 15 grudnia 2010, sygn. II CZ 156/10
Data orzeczenia
15 grudnia 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z wniosku J. S.
przy uczestnictwie B. K.
o dział spadku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,
zażalenia adwokata M. P.
na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt IV Ca
(…),
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 18 czerwca 2010 r. odrzucił
wniesione zażalenie adwokata M. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia
31 maja 2010 r., w którym zakwestionował wysokość przyznanego mu tym orzeczeniem
wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Powyższe postanowienie zostało
zaskarżone zażaleniem, w którym adwokat M. P. domagał się uchylenia zaskarżonego
postanowienia i rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia
31 maja 2010 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
2
Kontroli w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym podlegają
postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną i skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 3941
§ 1 pkt 1
k.p.c.) oraz postanowienia sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (art. 3941
§ 1 pkt 2 k.p.c.). Poza
tym zażalenie do Sądu Najwyższego jest dopuszczalne na postanowienia sądu drugiej
instancji kończące postępowanie w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna z
wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981
k.p.c., a także postanowień
wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii.
W szczególności nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, a więc
takie, którego uprawomocnienie się trwale zamykałoby drogę do rozstrzygnięcia sprawy
co do istoty przez sąd danej instancji. W tym bowiem ujęciu słowo „sprawa” występuje w
znaczeniu materialnoprawnym i oznacza całość sporu.
Wobec powyższego, zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu (art.
373 w zw. z art. 39821
w zw. z art. 3943
§ 3 k.p.c.).