Postanowienie SN z 17 grudnia 2010, sygn. III CZ 60/10
Data orzeczenia
17 grudnia 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
SSA Anna Kozłowska
w sprawie z powództwa Z. W.
przeciwko K. S. i R. F.
o uzgodnienie treści księgi wieczystej,
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2010 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 grudnia 2009 r.,
sygn. akt II Cz (…), II Cz (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w K.
zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 sierpnia 2009 r. zasądził od powódki na
rzecz pozwanych solidarnie kwotę 3 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz
zasądził od powódki na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 936 zł tytułem zwrotu
kosztów postępowania zażaleniowego. W zażaleniu powódka zaskarżyła to
postanowienie w części dotyczącej zasadzenia od niej kosztów postępowania
zażaleniowego, zarzucając naruszeni art. 102 k.p.c. i art. 109 ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
2
Trafnie skarżąca wskazuje, że art. 109 ustawy o kosztach sądowych nie nakłada
na sąd rygorów obowiązujących przy postępowaniu dowodowym. Sąd dokonując oceny
czy zachodzi wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 102 k.p.c. może więc
stosować środki uznane przez sąd jako przydatne. Jak wynika z uzasadnienia
zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy uznał, że w brew opinii sądu Rejonowego
w przypadku powódki nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, gdyż powinna
znaleźć zastosowanie podstawowa zasada dotycząca kosztów wyrażona w art. 98 k.p.c.
Ocena Sądu Okręgowego sprowadza się więc nie do tego, że zmieniła się sytuacja
materialna powódki, lecz że jej sytuację niewłaściwie zakwalifikował Sąd Rejonowy
uznając, iż w jej przypadku można zastosować art. 102 k.p.c. Tak ocena Sądu
odwoławczego jako dotyczącą ustaleń faktów i ich oceny nie poddaj się kontroli
kasacyjnej. Skoro Sąd Okręgowy uznał, że w przypadku powódki brak było podstaw do
zastosowania art. 102 k.p.c., przy orzekaniu o kosztach postępowania przed pierwszą
instancja, to konsekwentnie nie zastosował także tego przepisu, przy orzekaniu o
kosztach postępowania zażaleniowego.
Mając na uwadze powyższe względy zarzuty podniesione w zażaleniu nie
zasługują na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
k.p.c. w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c., oddalił zażalenie.