sygn. V CZ 112/10 23 marca 2011 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 23 marca 2011, sygn. V CZ 112/10

Data orzeczenia 23 marca 2011
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Lech Walentynowicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 112/10
.
POSTANOWIENIE
Dnia 23 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jan Górowski
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z powództwa M. N. i S. Spółki Jawnej w G.
przeciwko G. P.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 marca 2011 r.,
zażalenia strony powodowej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu
Okręgowego Sądu Gospodarczego w G.
z dnia 10 września 2010 r.,
uchyla orzeczenie o kosztach procesu zamieszczone
w punktach pierwszym i trzecim wyroku i sprawę w tym zakresie
przekazuje Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego
rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania
zażaleniowego.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 września 2010 r. Sąd Okręgowy w G. – w następstwie
apelacji powódki – zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 18
maja 2010 r. i zasądził na jej rzecz od pozwanego kwotę 7871,50 zł z odsetkami
oraz odsetki od kwot 2025,20 zł i 3977,20 zł za wskazane okresy, a także kwotę
165 zł tytułem kosztów procesu. W pozostałej części apelację oddalił, zasądzając
na rzecz powódki od pozwanego kwotę 958 zł tytułem kosztów postępowania
apelacyjnego.
Powódka w zażaleniu zakwestionowała orzeczenie o kosztach procesu
zamieszczone w punkcie pierwszym i trzecim wyroku zarzucając, że wysokość tych
kosztów została wyraźnie zaniżona. Zdaniem skarżącej, przegrała ona nieznacznie
proces w stosunku do pierwotnego żądania (tylko co do kwoty 248 zł), ponieważ
reszta dochodzonej kwoty została bądź zasądzona, bądź uiszczona przez dłużnika
w toku procesu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Orzekając o kosztach procesu Sąd Okręgowy powołał się na art. 100 k.p.c,
będący właściwą podstawą prawną rozstrzygnięcia przy częściowym uwzględnieniu
powództwa. Przepis ten stwarza jednak różne możliwości dla sądu, aczkolwiek
podstawowe znaczenie ma relacja między żądaniem pozwu a wynikiem sporu.
Konieczne staje się w związku z tym określenie, w jakim stopniu (procencie,
ułamku) strona powodowa wygrała i przegrała proces oraz w jakiej wysokości
każda ze stron poniosła koszty (por. art. 98 § 1 k.p.c.). Bez tych ustaleń nie da się
prawidłowo rozliczyć koszty i w konsekwencji nie istnieje możliwość kontroli
instancyjnej takiego orzeczenia. Szczególnie w sytuacji, w której istnieje wyraźna
kontrowersja co do zakresu wygrania sporu przez powódkę. Skoro Sąd Okręgowy
nie przedstawił takich ustaleń w nawiązaniu do treści art. 100 k.p.c., należało
uwzględnić zażalenie (art. 39815
§ 1 k.p.c. w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. i art. 108
§ 2 k.p.c.).