sygn. I CZ 17/11 24 marca 2011 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 marca 2011, sygn. I CZ 17/11

Data orzeczenia 24 marca 2011
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Krzysztof Pietrzykowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CZ 17/11
POSTANOWIENIE
Dnia 24 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z powództwa S. C.
przeciwko M. Ł.
o zachowek,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 marca 2011 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 30 sierpnia 2010 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację
powódki S. C. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 marca 2010 r. w
sprawie przeciwko M. Ł. o zachowek. Przyczyną odrzucenia apelacji było jej
nieopłacenie, mimo wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika, który z
naruszeniem art. 1302
§ 3 k.p.c., obowiązującego nadal ze względu na datę
wszczęcia postępowania w sprawie dnia 9 czerwca 2009 r. został wezwany przez
Sąd Okręgowy do uiszczenia wskazanej opłaty sądowej od apelacji, co też uczynił.
Zdaniem Sądu drugiej instancji, mając na podstawie art. 373 k.p.c.
obowiązek badania dopuszczalności apelacji oraz zachowania jej terminu
i wymagań formalnych, jak też kontroli orzeczeń wydanych przez Sąd pierwszej
instancji w toku postępowania międzyinstancyjnego - należało uznać, że apelacja
powódki wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika winna zostać odrzucona
bez wzywania do uzupełnienia braków na podstawie obowiązującego do dnia
1 lipca 2009 r. art. 1302
§ 3 k.p.c., to znaczy do wejścia w życie ustawy z dnia
5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571). Wobec tego Sąd Apelacyjny
z powołaniem się na art. 373 k.p.c. postanowieniem odrzucił apelację powódki.
W zażaleniu na to postanowienie powódka zarzuciła naruszenie prawa
procesowego, tj. art. 1302
§ 3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy
z 2008 r. zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego, poprzez niewłaściwe
zastosowanie tego przepisu, a także błędne ustalenie, że wysokość opłaty od
apelacji była w tej sprawie obliczona stosunkowo, a zarazem możliwa do
matematycznego wyliczenia. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia,
ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem
kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezpodstawne i podlega oddaleniu.
3
Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że mając na uwadze obowiązujące przepisy
postępowania cywilnego pełnomocnik powódki powinien był wraz z wniesieniem
apelacji uiścić opłatę, albo złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a nie
oczekiwać na wezwanie Sądu pierwszej instancji do uiszczenia opłaty od apelacji.
Wysokość opłaty powinna być znana profesjonalnemu pełnomocnikowi, jako opłata
stosunkowa obliczona od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Ze względu na ustalenie, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art.
1302
§ 3 k.p.c., Sąd Apelacyjny zasadnie odrzucił apelację powódki na podstawie
art. 373 k.p.c. Dlatego zarzuty podniesione w zażaleniu należało uznać
za bezzasadne.
Z tego względu na podstawie art. 3941
§ 3 w związku z art. 39814
k.p.c. Sąd
Najwyższy oddalił zażalenie.