Postanowienie SN z 24 marca 2011, sygn. V CSK 356/10
Data orzeczenia
24 marca 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Zbigniew Kwaśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z powództwa A. K.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W. – Oddziałowi we W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 marca 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 28 kwietnia 2010 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej wyrok
w punkcie 1. w zakresie oddalającym dalej idące
powództwo oraz w punkcie 2. oddalającym dalej idącą
apelację;
2) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
w pozostałej części.
Uzasadnienie
2
Pozwany ubezpieczyciel zaskarżył w całości skargą kasacyjną wyrok Sądu
Apelacyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r., wnioskując o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania na tej podstawie, że jest ona oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1
pkt 4 k.p.c.).
W uzasadnieniu wniosku powołał się na naruszenie prawa materialnego
wskutek sprzeczności wyroku z utrwalonym kierunkiem orzecznictwa oraz na
uchybienia proceduralne, m. in. pominięcie opinii biegłych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna okazała się niedopuszczalna w części, w której zaskarża
rozstrzygnięcia korzystne dla strony skarżącej, a mianowicie oddalenie dalej
idącego powództwa (w punkcie 1 sentencji) oraz oddalenie (w pkt 2 sentencji) dalej
idącej apelacji. W tym zakresie pozwany ubezpieczyciel nie miał więc interesu
prawnego (gravamen) w zaskarżeniu orzeczenia, co przesądziło o odrzuceniu w tej
części jego skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.
Natomiast odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałej
części uzasadniona jest tym, że skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanki
określonej w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c.
W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga jest oczywiście
uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta
oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że
„oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do
stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z
14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna
pozwanego nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi.
Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów – a tym bardziej
„oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej”
zasadności skargi opartej na takich zarzutach – wymagałaby szczegółowej analizy,
obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej
3
kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu wymienionej w art.
3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.
Z tych względów Sąd Najwyższy w pkt 2 sentencji odmówił przyjęcia skargi
do rozpoznania w pozostałej części (art. 3989
§ 2 k.p.c.).