Wyrok z 29 lutego 2024, sygn. VII P 268/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 lutego 2024 roku

Sąd Rejonowy Katowice – Zachód w Katowicach VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Monika Krueger

Protokolant: sekretarz sądowy Monika Markowicz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 roku w K.

sprawy z powództwa: S. B. (B.)

przeciwko: Wojewódzkiemu Ośrodkowi Ruchu Drogowego w K.

o odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda S. B. na rzecz pozwanego Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w K. kwotę 67,50 zł (sześćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

sędzia Monika Krueger

Sygn. akt VII P 268/21

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 29 lutego 2024 roku

Powód S. B. po ostatecznym sprecyzowaniu żądania pozwu na posiedzeniu przygotowawczym w dniu 18 sierpnia 2022 r., wniósł o zasądzenie kwoty 500,00 zł stanowiącej część roszczenia z kwoty 48 734,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania, za nierówne traktowanie w wynagradzaniu za pracę w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 lipca 2011 r., a także o zasądzenie kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. (k. 3-6, 126)

W uzasadnieniu pozwu powód podał, że jest zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę od 1 grudnia 2009 r. na stanowisku egzaminatora. W momencie zawierania umowy pozwany poinformował powoda, że wszyscy egzaminatorzy mają takie same zasady wynagrodzenia, a jedyna różnica polega na różnych kategoriach do egzaminowania poza kategorią B. W dniu 6 lutego 2019 r. związek zawodowy Solidarność, w odpowiedzi na swoje zapytanie, uzyskał informację od pozwanego o dużych dysproporcjach w wynagradzaniu egzaminatorów. Wykazana została różnica w wynagradzaniu powoda w kwocie 2000 zł miesięcznie w stosunku do innych pracowników. Powód wskazał, że był nierówno traktowany ze względu na miejsce zamieszkania, duże kwalifikacje (był w trakcie studiów prawniczych)

Pozwany Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w K. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności naliczanymi od dnia uprawomocnienia orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. (k. 30-37)

Motywując swoje stanowisko pozwany w pierwszej kolejności podniósł zarzut przedawnienia roszczenia wobec tego, że roszczenie powoda stało się wymagalne z dniem 1 sierpnia 2011 r. Niezależnie od powyższego pozwany zakwestionował twierdzenie powoda jakoby wiedzę o rzekomych dysproporcjach w wynagradzaniu powziął on dopiero 6 lutego 2019 r. na podstawie pisma pracodawcy albowiem kategorie zaszeregowania i stawki wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatków wynikają z Regulaminu Wynagradzania. Pozwany zakwestionował roszczenie powoda także co do zasady. Wyjaśnił, że nie jest prawdą jakoby w wynagrodzeniach egzaminatorów występowały duże dysproporcje. Wskazywane przez powoda różnice wynikają z tego, że w kategorii egzaminatorów I stopnia mieszczą się również egzaminatorzy nadzorujący, których wynagrodzenie jest wyższe z racji sprawowanej funkcji i zakresu obowiązków. Pozwany podniósł również zarzut, że powód nie wykazał faktów w sposób uprawdopodabniający nierówne traktowanie.

W piśmie z 2 lutego 2022 r. (k. 96-97) pozwany wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 ¹ k.p.c., do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w sprawie pytania prawnego o to, czy ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym na mocy art. 4 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw w zakresie w jakim ogranicza w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu (...)19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich prawo do rozpoznania sprawy w składzie z udziałem dwóch ławników jest zgodna z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (sygn. akt P 13/21).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód S. B. był zatrudniony w pozwanym Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. na stanowisku Egzaminatora I stopnia od 17 września 2009 r., początkowo na podstawie umowy o pracę na okres próbny, a od 1 grudnia 2009 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z umową o pracę powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4000 zł miesięcznie według IV kategorii zaszeregowania, dodatek zadaniowy w wysokości 1000 zł miesięcznie dla kategorii B, dodatek zadaniowy w wysokości 500 zł miesięcznie dla kategorii C – w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., w wysokości 500 zł miesięcznie dla kategorii D – w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., dodatek z tytułu uprawnienia do przeprowadzania egzaminów na prawo jazdy kategorii B+E, C+E, D+E – 300 zł, dodatek za wysługę lat w wysokości 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego po 5 latach pracy.

Dowód: umowa o pracę z 17 września 2009 r. (k. 7); umowa o pracę z 30 listopada 2009 r. (k. 8)

W dniu 25 marca 2010 r. strony zawarły porozumienie zmieniające warunki umowy o pracę, na mocy którego od 1 kwietnia 2010 r. powód miał przeprowadzać egzaminy na kategorię B prawa jazdy, wycofany został dodatek zadaniowy dla kategorii C prawa jazdy w wysokości 500 zł oraz wycofany został dodatek zadaniowy dla kategorii A prawa jazdy w wysokości 500 zł. Ponadto powodowi przysługiwał doraźnie dodatek zadaniowy w wysokości 500 zł w miesiącu, w którym przeprowadzał egzamin na każdą inną kategorię niż kategoria B prawa jazdy.

Dowód: porozumienie zmieniające warunki umowy o pracę z 25 marca 2010 r. (k. 9)

U pozwanego obowiązywał Regulamin Wynagradzania pracowników WORD z 2 stycznia 2008r.

Dowód: Regulamin Wynagradzania z załącznikami (k. 47-59)

Wynagrodzenia egzaminatorów u pozwanego były ustalane według przepisów obowiązującego w tym zakresie rozporządzenia. Egzaminatorom, oprócz wynagrodzenia zasadniczego, przysługiwał dodatek stażowy, zadaniowy, funkcyjny oraz stały w wysokości 100 zł. Wysokość dodatków zależała od kategorii zaszeregowania.

Dowód: zeznania świadka J. R. (k. 131v-132)

Zakres obowiązków egzaminatora nadzorującego był szerszy albowiem oprócz przeprowadzania egzaminów sprawowali oni jeszcze nadzór nad pozostałymi egzaminatorami, sprawdzali nagrania z egzaminów.

Dowód: zeznania świadka B. P. (k. 132-132v); zakresy czynności egzaminatora nadzorującego (k. 218-263)

W spornym okresie funkcję egzaminatora nadzorującego u pozwanego pełnili: E. T., K. S., Z. S., J. Ś., K. W.. W marcu 2010 r. pozwany zawarł z tymi pracownikami porozumienia zmieniające warunki umowy o pracę, na podstawie których ustalił ich wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4500,00 zł, a nadto przysługiwał im dodatek zadaniowy dla kategorii B prawa jazdy w wysokości 1000 zł miesięcznie, dodatek z tytułu uprawnienia do przeprowadzania egzaminów na prawo jazdy kategorii B+E, C+E, D+E w wysokości 300 zł oraz dodatek funkcyjny dla egzaminatora nadzorującego.

Dowód: porozumienia zmieniające warunki umowy o pracę (k. 200-209);

Pismem z 2 stycznia 2019 r. (...) Organizacja (...) zwrócił się do pozwanego o udzielenie informacji na temat liczby osób stanowiących kadrę kierowniczą oraz o ogólnej sytuacji zakładu pracy, stanie zatrudnienia, wysokości wynagrodzeń.

Dowód: pismo organizacji związkowej z 2 stycznia 2019 r. (k. 10); pismo organizacji związkowej z 6 października 2018 r. (k. 11)

Pozwany odpowiedział na powyższe zapytanie w piśmie z 31 stycznia 2019 r., doręczonym w dniu 6 lutego 2019 r. wskazując w nim płace w poszczególnych grupach zawodowych – średnie, minimalne i maksymalne, ustalone na podstawie umów o pracę.

Dowód: pismo WORD z 31 stycznia 2019 r. (k. 15); wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej – śledzenie przesyłek (k. 14)

Na skutek skargi powoda w lutym 2019 r. u pozwanego zostały przeprowadzone czynności kontrolne Państwowej Inspekcji Pracy. W ich wyniku inspektor pracy nie stwierdził naruszenia norm określonych w art. 18 ^3c § 1, 2 i 3 k.p. Wystąpił jednak z wnioskiem do pozwanego o przeanalizowanie wysokości stawek zasadniczych w grupie pracowników zatrudnionych na stanowisku egzaminatora pod katem równego traktowania w zatrudnieniu.

Dowód: pismo PIP z 18 marca 2019 r. (k. 16)

Dnia 1 marca 2019 r. strony zawarły porozumienie zmieniające warunki umowy o pracę, w którym ustaliły, że od dnia 1 kwietnia 2019 r. powód będzie pracował w niepełnym wymiarze czasu pracy wynoszącym 2/5 etatu.

Dowód: porozumienie stron zmieniające warunki umowy o pracę z 1 marca 2019 r. (k. 45)

Od 28 kwietnia 2019 r. powód pełni funkcję wiceprzewodniczącego (...) Związku Zawodowego (...).

(okoliczność bezsporna)

W piśmie z 7 lutego 2020 r. powód złożył wniosek do Sądu o zawezwanie pozwanego do próby ugodowej o zapłatę kwoty 48 734 zł za nierówne traktowanie w wynagrodzeniu za pracę w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 lipca 2011 r. Na posiedzeniu Sądu w dniu 11 marca 2021 r. nie doszło do zawarcia do ugody między stronami

Dowód: wniosek o zawezwanie do próby ugodowej z 7 lutego 2020 r. (k. 18-20); potwierdzenie nadania listu poleconego (k. 17); protokół posiedzenia z 11 marca 2021 r., sygn. akt VII Po-Uo 131/20 (k. 21)

Powyżej opisany stan faktyczny został ustalony na podstawie zaoferowanych przez powoda i pozwanego dokumentów. Brak było w niniejszej sprawie okoliczności, które nakazywałyby odmówić im wiarygodności lub mocy dowodowej. Prawdziwość i autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana przez stronę przeciwną, nie budziła też wątpliwości Sądu.

Sąd czynił także ustalenia i dał w całości wiarę zeznaniom świadka B. P. i J. R. albowiem były logiczne, konsekwentne i spójne zarówno wewnętrznie jak i z pozostałymi dowodami. Nie pojawiła się też żadna okoliczność, która podważyłaby wiarygodność tych zeznań. Dawały zatem podstawę do spójnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

Zeznania powoda Sąd uznał za wiarygodne w takim zakresie, w jakim znajdowały swoje potwierdzenie w pozostałych dowodach. Odnosząc się natomiast do twierdzeń powoda w zakresie nierównego traktowania przez pracodawcę stwierdzić należało, że stanowiły one jedynie wyraz subiektywnych odczuć powoda i jego oceny zaistniałej sytuacji. Okoliczność, czy w niniejszej sprawie doszło do nierównego traktowania powoda przez pozwanego była bowiem przedmiotem badania Sądu, który dokonywał w tym zakresie ustaleń na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.

Sąd zważył, co następuje:

Żądanie powoda nie zasługiwało ono na uwzględnienie.

Powód zarzucał pracodawcy nierówne traktowanie w zatrudnieniu w zakresie wynagrodzenia.

Jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest wyrażona w art. 11 ² k.p. zasada równego traktowania pracowników i ustanowiony w art. 11 ³ k.p. zakaz dyskryminacji. Powyższe zasady prawa pracy i skutki ich naruszenia przez pracodawcę precyzują przepisy rozdziału IIa Działu Pierwszego Kodeksu Pracy (art. 18 ^3a k.p. i następne). Przepis art. 18 ^3a § 1 k.p. definiuje zasadę zakazu dyskryminacji, zgodnie z którą pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy. Dyskryminowanie bezpośrednie istnieje wtedy, gdy pracownik z jednej lub z kilku przyczyn określonych w § 1 był, jest lub mógłby być traktowany w porównywalnej sytuacji mniej korzystnie niż inni pracownicy (§ 3). Dyskryminowanie pośrednie natomiast istnieje wtedy, gdy na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania występują lub mogłyby wystąpić niekorzystne dysproporcje albo szczególnie niekorzystna sytuacja w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych wobec wszystkich lub znacznej liczby pracowników należących do grupy wyróżnionej ze względu na jedną lub kilka przyczyn określonych w § 1, chyba że postanowienie, kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne (§ 4).

W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest aktualnie pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku 17 kwietnia 2018 r. (II PK 37/17, Legalis), w którym podkreślił on, że jeśli pracownicy wypełniają tak samo jednakowe obowiązki, ale traktowani są nierówno ze względu na przyczyny określone w art. 11 ³ k.p., to są dyskryminowani (art. 18 ^3a § 1 k.p.). Jeżeli jednak nierówność nie jest podyktowana zakazanymi przez ten przepis kryteriami, wówczas dochodzi tylko do naruszenia zasady równych praw (równego traktowania) pracowników, o której stanowi art. 11 ² k.p., a nie do naruszenia zakazu dyskryminacji z art. 11 ³ k.p. Oznacza to, że przepisy k.p. odnoszące się do dyskryminacji nie mają zastosowania w razie nierównego traktowania niespowodowanego przyczyną (kryterium) uznaną za podstawę dyskryminacji.

Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 11 ² k.p., zasada równości praw pracowników w stosunku pracy wchodzi w rachubę wtedy, gdy pracownicy "jednakowo" pełnią "takie same obowiązki". Oznacza to, że wymieniony przepis dopuszcza różnicowanie praw pracowników, którzy albo pełnią inne obowiązki, albo pełniąc takie same obowiązki - wypełniają je niejednakowo. Równość nie oznacza identyczności czy jednakowego traktowania wszystkich. Podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym (jednakowym) stopniu mają być traktowane równo (jednakowo), a więc według jednakowej (takiej samej) miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminacyjnych, jak i faworyzujących. (orzeczenie TK z 9.3.1988 r., U 7/87, OTK 1988, Nr 1, poz. 1; orz. TK z 24.10.1989 r., K 6/89, OTK 1989, Nr 1, poz. 7). Sąd Najwyższy w wyroku z 5 października 2007 r. (II PK 14/07, OSNP 2008, Nr 21–22, poz. 311) wyraźnie podkreślił, że „zasada równego traktowania pracowników nie wyklucza dyferencjacji praw i obowiązków pracowniczych. Przepis art. 11 ² k.p. zakłada bowiem wprost różnicowanie sytuacji pracowników ze względu na odmienności wynikające z ich cech osobistych i różnic w wykonywaniu pracy”. Do naruszenia zasady równego traktowania pracowników i zasady niedyskryminacji w zatrudnieniu może dojść tylko wtedy, gdy różnicowanie sytuacji pracowników wynika wyłącznie z zastosowania przez pracodawcę niedozwolonego przez ustawę kryterium, co opiera się wprost na założeniu, iż dyferencjacja praw pracowniczych nie ma w tym przypadku oparcia w odrębnościach związanych z obowiązkami ciążącymi na danych osobach, sposobem ich wypełnienia czy też ich kwalifikacjami. Różnicowanie pracowników jest dopuszczalne i uzasadnione, gdy dokonywane jest z zastosowaniem obiektywnych kryteriów. Obiektywne kryteria zakładają zaś porównanie kwalifikacji zawodowych, umiejętności pracownika, zaangażowania przy wykonywaniu takich samych obowiązków przez pracowników poddanych ocenie pracodawcy.

Zasada równych praw pracowników z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków uzasadnia weryfikację ustalenia nierównych wynagrodzeń za pracę na podstawie art. 78 k.p., który wymaga ustalenia wynagrodzenia w sposób odpowiadający w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także z uwzględnieniem ilości i jakości świadczonej pracy. Artykuł 11 2 k.p. wyraża zasadę równych praw pracowników z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków, w tym prawa do równej płacy za równa pracę, ze szczególnym podkreśleniem równych praw pracowników bez względu na płeć. Do kategorii podmiotów objętych tym przepisem należą pracownicy charakteryzujący się wspólną cechą istotną dla wykonywania takich samych obowiązków. Wynika z tego, że dopuszczalne jest różnicowanie praw pracowników, którzy wykonują inne obowiązki, bądź takie same, ale "niejednakowo", a ponadto sytuacja prawna porównywanych pracowników może być różnicowana ze względu na odmienności wynikające z ich cech osobistych i różnic w wykonywaniu pracy. (wyrok SN z 29.08.2017 r., I PK 269/16, LEX nr 2389581; wyrok SN z 22.03.2016 r., II PK 29/15, LEX nr 2026392; postanowienie SN z 16.06.2020 r., I PK 193/19, LEX nr 3277355).

W przypadku nierównego traktowania niebędącego dyskryminacją zastosowanie znajduje ogólna reguła rozkładu ciężaru dowodu wynikająca z art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p., zgodnie z którą to powód winien udowodnić, że był nierówno traktowany.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia. Roszczenia odszkodowawcze pracownika z tytułu naruszenia przez pracodawcę zasady równego traktowania w zatrudnieniu (art. 18 ^3d k.p.) - jako roszczenia ze stosunku pracy - przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne (art. 291 § 1 k.p.). Roszczenia te stają się wymagalne z chwilą, w której pracownik dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2014 r., I PZP 1/14, LEX nr 1515452). W ustalonym stanie sprawy powód dowiedział się o wysokości wynagrodzeń innych pracowników zatrudnionych na stanowisku egzaminatora u pozwanego na podstawie pisma pracodawcy skierowanego do związku zawodowego z 31 stycznia 2019 r., doręczonego w dniu 6 lutego 2019r.

Przechodząc do oceny merytorycznej żądania pozwu, w ocenie Sądu powód nie wykazał, że pomimo wykonywania takiej samej pracy, w taki sam sposób jak inni pracownicy otrzymywał wynagrodzenie w niższej od niego wysokości. Powód wskazywał w pismach procesowych z 6 października 2023 r. (k. 199) oraz z 13 października 2023 r. (k. 217), że egzaminatorzy I stopnia, którzy pełnili dodatkowo funkcję egzaminatora nadzorującego otrzymywali dodatek funkcyjny w wysokości do 1500 zł a nadto otrzymywali wynagrodzenie w kwocie wyższej o 500 zł.

Jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych, w spornym okresie powód był zatrudniony na stanowisku egzaminatora I stopnia, od dnia 1 kwietnia 2010 r. wynagrodzenie powoda brutto wynosiło łącznie 5300 zł, na co składało się wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4000 zł, dodatek zadaniowy dla kategorii B prawa jazdy w wysokości 1000 zł oraz dodatek z tytułu uprawnienia do przeprowadzania egzaminów na prawo jazdy kategorii B+E, C+E, D+E w wysokości 300 zł. Wskazywani przez powoda pracownicy porównawczy tj. E. T., K. S., Z. S., J. Ś., K. W., zatrudnieni na takim samym stanowisku, otrzymywali wynagrodzenie brutto w łącznej wysokości 5800 zł, na składało się wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4500 zł, dodatek zadaniowy dla kategorii B prawa jazdy w wysokości 1000 zł oraz dodatek z tytułu uprawnienia do przeprowadzania egzaminów na prawo jazdy kategorii B+E, C+E, D+E w wysokości 300 zł, a nadto otrzymywali dodatek z tytułu pełnienia funkcji egzaminatora nadzorującego w wysokości 1500 zł.

Zasady wynagradzania egzaminatorów zostały określone w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 11 października 2007 r. w sprawie warunków wynagradzania egzaminatorów przeprowadzających egzaminy kandydatów na kierowców i kierowców (Dz. U. Nr 197, poz. 1437). Zgodnie z załącznikiem nr 1, zawierającym tabelę zaszeregowania stanowisk i miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego egzaminatorów, egzaminator I stopnia otrzymywał wynagrodzenie według IV kategorii zaszeregowania, a stawki jego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego wynosiły od 4000 zł do 5000 zł. Ponadto zgodnie z § 8 tego rozporządzenia egzaminatorowi nadzorującemu oraz koordynującemu pracę zespołu egzaminatorów, o którym mowa w przepisach w sprawie szkolenia i egzaminowania kandydatów na kierowców, przysługuje miesięczny dodatek funkcyjny w wysokości od 1200 do 1500 zł.

Jak wynika zatem z powyższego, dodatek funkcyjny dla egzaminatora nadzorującego został określony w przepisach powszechnie obowiązujących, a jego przyznanie osobie pełniącej taką funkcję jest obligatoryjne („przysługuje miesięczny dodatek”). W tym zakresie nie można zatem czynić pracodawcy zarzutu nierównego traktowania w wynagrodzeniu, skoro obowiązek przyznania dodatku funkcyjnego egzaminatorom nadzorującym wynikał wprost z przepisu rozporządzenia, a pracodawcy nie pozostawiono w tym zakresie swobody decyzyjnej.

Należy w tym miejscu przywołać ugruntowane stanowisko Sądu Najwyższego, iż nieznaczne różnice w wynagradzaniu pracowników, będące wynikiem oceny jakości ich pracy przez przełożonego, nie powinny być zasadniczo traktowane jako naruszające zasadę równego traktowania. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 9 maja 2014 r. (I PK 276/13, LEX nr 1483571). Co

więcej, zróżnicowanie w zatrudnieniu jest nie tylko możliwe, ale i wskazane wtedy, gdy u jego podstaw znajdują się przesłanki natury obiektywnej, tj. w pełni uzasadnione i usprawiedliwione kryteria prawne, tj. rodzaj pracy, warunki jej wykonywania, kwalifikacje czy doświadczenie zawodowe (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2014 r., III APa 16/14, LEX nr 1621124).

Powód upatrywał nierównego traktowania w podwyższeniu wynagrodzenia zasadniczego egzaminatorom nadzorującym od 1 kwietnia 2010 r. o 500 zł na podstawie porozumień. W konsekwencji tego wynagrodzenie zasadnicze tych pracowników (4500 zł) było o 500 zł wyższe niż wynagrodzenie powoda (4000 zł). Jednocześnie wszyscy ci pracownicy tak jak powód otrzymywali wynagrodzenie według IV kategorii zaszeregowania, która w rozporządzeniu z 11 października 2007 r. zostało określone w postaci tzw. widełek i mogło wynosić od 4000 zł do 5000 zł. Zaznaczyć zatem należy, że wynagrodzenie tak powoda jak i egzaminatorów nadzorujących zostało ustalone w granicach określonych według aktu prawa powszechnie obowiązującego.

W ocenie Sądu, różnica w wynagrodzeniu powoda i powoływanych przez niego pracowników nie jest na tyle duża by uzasadniała tezę o nierównym traktowaniu w zatrudnieniu, w szczególności, że pracownicy porównawczy pełnili dodatkowo funkcję egzaminatora nadzorującego, z czym łączyły się dodatkowe obowiązki. W związku z czym pracodawca był uprawniony do tego, by ta różnica w zakresie obowiązków, zadań ale i odpowiedzialności (egzaminatorzy nadzorujący sprawowali kontrolę nad pozostałymi egzaminatorami i przebiegiem egzaminów) znalazła swoje odzwierciedlenie w wysokość wynagrodzenia zasadniczego, mieszczącego się w granicach widełek. Zważyć nadto należy, że twierdzenia powoda w tym zakresie odnoszą się wyłącznie do samej podstawy płacy zasadniczej. Powód nie był bowiem pozbawiony żadnych świadczeń dodatkowych, otrzymywał wszystkie dodatki przewidziane w przepisach i to w takiej samej wysokości jak pracownicy porównawczy. Skoro zasada równego traktowania oznacza niedopuszczalne różnicowanie sytuacji prawnej w sferze zatrudnienia według negatywnych i zakazanych przez ustawę kryteriów to a contrario, nie stanowi dyskryminacji różnicowanie praw pracowników ze względu na kryteria nieuważane za dyskryminujące (zob. wyrok SN z dnia 3 grudnia 2009r., II PK 148/09, LEX nr 1108511).

Z tych wszystkich względów stwierdzając brak podstaw faktycznych i prawnych określonych w art. 11 ² k.p. oraz art. 18 ^3d k.p. Sąd powództwo oddalił, o czym orzekł w punkcie pierwszym wyroku.

O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego orzeczono w punkcie drugim wyroku na mocy art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego Sąd ustalił w oparciu o stawkę minimalną, na mocy § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach od kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.