Wyrok z 25 lipca 2017, sygn. II K 1170/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lipca 2017 roku

Sąd Rejonowy w Nysie, Wydział II Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk

Protokolant: Justyna Paralusz

Prokurator ------

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 7 lutego, 7 marca, 11 i 25 kwietnia oraz 11 lipca 2017 roku sprawy karnej

P. G. (G.) s. R. i Z. z domu S., ur. (...) w K.

oskarżonego o to, że:

w dniu 26 lipca 2016r. w miejscowości S. na terenie parkingu NOR, gm. N., pow. N., woj. (...), prowadził samochód osobowy marki F. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości, wynik badania 0,86 mg/I alkoholu w wydychanym powietrzu,

tj. o przestępstwo z art. 178a § l k.k.

1.  uznaje oskarżonego P. G. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, to jest występku z art. 178a § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda,

2.  na podstawie art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego P. G. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. (...) na okres 3 (trzech) lat,

3.  na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka od oskarżonego P. G. świadczenie pieniężne w kwocie 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

4.  na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. (...) zalicza oskarżonemu P. G. okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 26 lipca 2016r. do dnia 25 lipca 2017r.,

5.  na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 1170/16

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 26 lipca 2016 r. około godz. 0:00 grupa znajomych - J. D., P. B. (1) i R. B., stała przy bramie wjazdowej (...) Ośrodka (...) (NOR) położonego w S.. Za bramą wjazdową znajduje się należące do NOR-u pole namiotowe, przed bramą położony jest parking. W pewnym momencie podszedł do nich P. G., który zapytał, czy nie znają jakiegoś miejsca, gdzie można zjeść ciepły posiłek. P. G. podczas rozmowy sprawiał wrażenie osoby pod wpływem alkoholu; zataczał się, jego mowa była bełkotliwa. Jako że wszystkie lokale na terenie parkingu były już o tej porze zamknięte, mężczyźni odpowiedzieli P. G., że można zjeść coś w N.; na tym zakończyła się rozmowa.

Następnie P. G. udał się pieszo w kierunku wjazdu na parking (...) Ośrodka (...). Nagle J. D., który obserwował P. zwrócił, że wsiada on do samochodu. Na głos zastanawiał się on czy mężczyzna będzie jechał. Samochód F. (...) o nr rej. (...), do którego wsiadł P. G. był zaparkowany przy wjeździe na parking, na wysokości Baru (...), w odległości około 50 metrów od grupki mężczyzn. Usłyszeli oni, jak P. G. włączył silnik pojazdu, po czym zobaczyli, że kierowany przez niego samochód przemieszcza się po parkingu, próbując z niego wyjechać. Mężczyźni podbiegli do niego w momencie, gdy pojazd znajdował się na wysokości budynku z neonem (...), przemieszczając się na drugi parking przeznaczony dla ciężarówek. Mężczyźni stanęli na torze jazdy samochodu, zmuszając w ten sposób kierowcę do zatrzymania pojazdu. Samochód zatrzymał się w poprzek miejsc parkingowych. Wtedy P. B. (1) otworzył drzwi od strony kierowcy, wyłączył silnik i wyciągnął kluczyki ze stacyjki. J. D. wyprowadził P. G. z samochodu. Następnie J. D., P. B. (1) i R. B. rozmawiali z P. G. przy jego samochodzie. Zaproponowali mu, że P. B. (2) przeparkuje samochód, a rano, gdy P. G. wytrzeźwieje, zadzwoni na podany numer telefonu i odbierze kluczyki od pojazdu. P. G. nie zgodził się. W związku z tym, nie chcąc, aby P. G. prowadził w takim stanie, około godz. 0:10 J. D. zadzwonił na Policję i powiadomił o zaistniałym zdarzeniu. Słysząc to, P. G. zaczął mówić, że chciał on tylko przeparkować samochód oraz że wypił trzy piwa. Wszyscy razem czekali na przyjazd patrolu policyjnego; samochód P. G. nie był przestawiany do chwili przyjazdu funkcjonariuszy Policji.

Na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze KPP w N. – asp. szt. Z. G. i post. K. D.. P. G. został poddany badaniu na zawartość alkoholu w organizmie z wynikiem 0,86 mg/l oraz 0,84 mg/l. Następnie funkcjonariusze Policji udali się z P. G. do KPP w N., gdzie poddano go ponownie badaniu z wynikiem 1,64‰, 1,68‰ i 1,52‰ w wydychanym powietrzu.

(Dowody:

- protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości wraz ze świadectwem wzorcowania – k. 2-5;

- wydruk wizualizacji parkingu – k. 69-71;

- zeznania świadka R. B. – k. 7-8, k. 73-73v.;

- zeznania świadka P. B. (1) – k. 10-11, k. 80;

- zeznania świadka J. D. – k. 15, k. 84v.-85v.;

- częściowe wyjaśnienia oskarżonego P. G. – k. 24, k. 71-73;

- zeznania świadka Z. G. – k. 43-44, k. 84-84v.;

- zeznania świadka K. D. – k. 48, k. 83-83v.;

- zeznania świadka T. W. – k. 93-93v.).

P. G. ma 29 lat. Posiada wykształcenie średnie, bez zawodu. Jest osobą bezrobotną, bez dochodów. Kawaler, posiada małoletnie dziecko na utrzymaniu.

Oskarżony był karany sądownie.

(Dowody:

- dane osobo – poznawcze – k. 27;

- dane o karalności z K. – k. 90-92).

Przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego podejrzany P. G. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 25 lipca 2016 r. pojechał samochodem m-ki F. (...) do N. celem wyładunku elementów wentylacji. Od godz. 17:00 do dnia następnego miał czas wolny. Dalej wskazał, że znalazł płatny parking kilka kilometrów od N.; przy parkingu były różne lokale. W jednej z restauracji kupił trzy piwa o poj. 0,5 litra. Podał, że spożywał piwo siedząc w samochodzie. Wyjaśnił, że w pewnym momencie, około godz. 23:00 lub później, podeszło do niego trzech mężczyzn. Zaczęli rozmawiać, a po chwili mężczyźni ci zaczęli zaczepiać go, mówiąc, że jest kibicem (...) klubu żużlowego. Podejrzany wyjaśnił, że w czasie sprzeczki jeden z mężczyzn wyrwał mu kluczyk i złamał go. Następnie jeden z mężczyzn zadzwonił na Policję i powiedział o nim, że jest pijany. Po przyjeździe policjanci poddali podejrzanego badaniu na zawartość alkoholu. P. G. wskazał, że poinformował funkcjonariuszy o tym, iż alkohol spożywał po zaparkowaniu pojazdu i miał zamiar spać w samochodzie do następnego dnia. Podał także, że po przyjeździe patrolu, jedną część kluczyka w miał w dłoni on, a drugą jeden z tych mężczyzn.

Również na rozprawie głównej oskarżony P. G. nie przyznał się stawianego zarzutu oraz złożył wyjaśnienia o treści odpowiadającej depozycjom złożonym w postępowaniu przygotowawczym.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle poczynionych ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których zostały one dokonane, w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości wina i sprawstwo oskarżonego P. G. w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu zabronionego.

Rekonstruując stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się o częściowe wyjaśnienia oskarżonego P. G. oraz zeznania świadków - R. B., P. B. (1), J. D., Z. G., K. D. i T. W.. Ustalenia faktyczne oparto także o dowody z dokumentów wymienionych w części poświęconej ustaleniom faktycznym. Ujawnione dokumenty zostały uznane za prawdziwe i autentyczne, jako że Sąd nie znalazł powodów do odmowy dania im wiary, jak również strony ich nie kwestionowały.

Jako oparte na prawdzie oceniono wyjaśnienia oskarżonego P. G. w części, w jakiej wskazał on, że w czasie i miejscu wskazanym w zarzucie przebywał na parkingu NOR w S. w swoim samochodzie oraz że w tym czasie spożywał alkohol. W pozostałym zakresie, w jakim zaprzeczył, aby po spożyciu alkoholu miał kierować samochodem osobowym oraz co do okoliczności, w jakich jego zdaniem miało dojść do jego spotkania z J. D., P. B. (1) i R. B., wyjaśnienia te oceniono jako niewiarygodne. W tym zakresie bowiem wersja przebiegu zdarzenia przedstawiona przez oskarżonego nie znajduje potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym, w tym w szczególności w zeznaniach naocznych świadków zdarzenia. Zdaniem Sądu postawa oskarżonego zaprzeczającego kierowaniu przez siebie pojazdem po spożyciu alkoholu stanowi jedynie przyjętą przez niego linię obrony, ukierunkowaną na dążenie do uniknięcia poniesienia odpowiedzialności karnej.

Sąd jako wiarygodne ocenił zeznania J. D., P. B. (1) i R. B., będących naocznymi świadkami tego, jako P. G., będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem osobowym poruszającym się po parkingu NOR w S.. Każdy z nich przedstawił przebieg zdarzenia w sposób chronologicznie uporządkowany i wewnętrznie spójny. Zeznania wskazanych świadków w sposób szczegółowy opisują w jaki sposób zachowywał się oskarżony P. G. oraz jakie działania w związku z tym podjęli świadkowie. Zeznania tychże świadków w pełni korespondują ze sobą i wzajemnie się uzupełniają. Waloru dowodowego zeznań nie umniejsza fakt niepamięci co do dokładnego położenia pojazdu w chwili, gdy oskarżony ruszył po rozmowie ze świadkami. Świadkowie wskazali bowiem w pewnym przybliżeniu miejsce zaparkowania pojazdu, z odniesieniem do charakterystycznych punktów parkingu; należy mieć także na uwadze, że zdarzenie miało miejsce w porze nocnej, a zatem widoczność w miejscu zdarzenia była ograniczona, jak również to, że całe zdarzenie przebiegało dynamicznie, świadkowie po dokonaniu określonych spostrzeżeń niezwłocznie podjęli decyzję o uniemożliwieniu kierowcy prowadzenia pojazdu i natychmiast podjęli działania w tym kierunku. Nie zmienia to jednak oceny zeznań świadków, którzy w sposób niebudzący wątpliwości przedstawili kluczowe dla kwestii odpowiedzialności karnej okoliczności, tj. kierowanie przez oskarżonego samochodem w stanie wskazującym na uprzednie spożywanie alkoholu. Wiarygodności zeznań J. D. nie podważa także fakt, że został on przesłuchany przez funkcjonariuszy Policji w terminie późniejszym z uwagi na spożywanie przez niego alkoholu w czasie, kiedy doszło do zdarzenia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania. Treść bowiem złożonych przez niego zeznań pozostaje w zgodzie z zeznaniami pozostałych naocznych świadków zdarzenia. Świadkowie ci są przy tym osobami obcymi wobec oskarżonego, nie pozostają z nim w konflikcie, a tym samym w ocenie Sądu nie mieli interesu w składaniu bezpodstawnych zeznań obciążających P. G.. Wersję naocznych świadków zdarzenia potwierdzają także uznane przez Sąd za wiarygodne zeznania T. W., będącego pracownikiem firmy świadczącej usługi w zakresie pomocy drogowej. Świadek ten holował pojazd oskarżonego w związku z przedmiotowym zdarzeniem z parkingu NOR w S.. Wskazał on, że gdy przyjechał on na parking F. (...) stał w poprzek miejsc parkingowych, co przeczy twierdzeniom samego oskarżonego że trzej nieznani mężczyźni podeszli do jego samochodu, który stał zaparkowany na miejscu postojowym, gdyż chciał w nim spędzić noc.

Za wiarygodne uznano także zeznania Z. G. i K. D., funkcjonariuszy Policji, którzy przedstawili przebieg przeprowadzonych w związku ze zdarzeniem czynności służbowych. Również w toku rozprawy głównej świadkowie podtrzymali złożone uprzednio zeznania. Niepamięć na etapie postępowania sądowego szczegółów zdarzenia oraz wykonywanych czynności znajduje uzasadnienie w upływie czasu, a także znacznej ilości przeprowadzanych przez funkcjonariuszy interwencji.

Do podstawy dowodowej nie włączono zeznań R. G., jako że nie posiadał on wiedzy o okolicznościach istotnych w sprawie.

P. G. stanął pod zarzutem popełnienia występku z art. 178a § 1 k.k. Występku o którym mowa w tym przepisie dopuszcza się ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym.

Dla bytu tego przestępstwa koniecznym jest wykazanie zachowania sprawcy polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. jest umyślne i może być popełnione zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia zrealizowania przez oskarżonego P. G. znamion przedmiotowo-podmiotowych występku z art. 178a § 1 k.k. w ten sposób, że w dniu 26 lipca 2016r. w miejscowości S. na terenie parkingu NOR, gm. N., pow. N., woj. (...), prowadził samochód F. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości. Na fakt prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości w sposób niewątpliwy wskazują zeznania naocznych świadków zdarzenia - J. D., P. B. (1) i R. B., którzy na chwilę przed rozpoczęciem jazdy przez oskarżonego rozmawiali z nim i spostrzegli, że jego zachowanie, tj. bełkotliwa mowa oraz chwiejny sposób poruszania się, wskazuje na znajdowanie się przez P. G. pod wpływem alkoholu. Świadkowie ci w sposób korespondujący ze sobą przedstawili dalsze okoliczności zdarzenia, a zatem udanie się przez oskarżonego P. G. do samochodu, kierowanie przez niego pojazdem, moment zatrzymania go przez świadków celem uniemożliwienia dalszej jazdy, wezwanie Policji i przybycie funkcjonariuszy na miejsce zdarzenia. Na prowadzenie pojazdu w okolicznościach przedstawionych przez naocznych świadków w sposób pośredni wskazują także zeznania T. W., który po przybyciu na parking NOR w S. celem odholowania pojazdu oskarżonego stwierdził, że pojazd ten nie stał zaparkowany na miejscu parkingowym, ale stał w poprzek miejsc parkingowych. Zeznania tej treści potwierdzają wersję naocznych świadków, którzy podali, że zatrzymali samochód oskarżonego w trakcie jego przemieszczania się po parkingu i że pojazd ten nie był przestawiany do chwili przybycia na miejsce zdarzenia patrolu Policji. Stan nietrzeźwości oskarżonego P. G. w chwili zdarzenia znajduje potwierdzenie w wynikach przeprowadzonych zarówno na miejscu zdarzenia, jak i w KPP N. badań stanu trzeźwości kierowcy. Również sam oskarżony przyznał w swych wyjaśnieniach, że kilka godzin przed zdarzeniem spożywał alkohol. Decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym po uprzednim spożyciu alkoholu musiał zatem zdawać sobie sprawę z nieuchronności zrealizowania znamion przestępstwa z art. 178a § 1 k.k.

W świetle powyższych okoliczności należało uznać oskarżonego P. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, za co wymierzono mu grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda.

Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego oskarżonemu przestępstwa, a także dotyczące osoby sprawcy, a mające znaczenie dla wymiaru kary. Zgodnie z dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., Sąd baczył, aby dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała społeczną szkodliwość czynu, realizowała cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczności obciążające przyjęto uprzednią karalność oskarżonego oraz istotny stopień nietrzeźwości, jako że stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego wyniosło 0,86 mg/l, a zatem ponad 1,7‰.

W efekcie należało przyjąć umiarkowany stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz taki sam stopień winy oskarżonego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał za zasadne orzeczenie wobec P. G. kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł. W ocenie Sądu liczba stawek dziennych nie przekracza stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego występku. Z kolei wysokość stawki dziennej spełnia określone w art. 33 § 3 k.k. przesłanki ustalenia jej wysokości. Sąd miał bowiem na uwadze, że oskarżony posiada wprawdzie na utrzymaniu małoletnie dziecko i obecnie nie osiąga dochodu, jednak z uwagi na wiek i stan zdrowia posiada możliwości zarobkowania, a zatem także uiszczenia kary grzywny w orzeczonym wymiarze. Przyjęta wysokość stawki dziennej nie stanowi zatem nadmiernego obciążenia dla oskarżonego, a z drugiej strony jest dolegliwością, która spełni wobec oskarżonego cele prewencji szczególnej. Jednocześnie będzie dla społeczeństwa jasnym sygnałem, że działania przestępne spotykają się z konkretną reakcją wymiaru sprawiedliwości.

Kierując się dyspozycją art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego P. G. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. (...) na okres 3 lat. Orzeczony wymiar środka karnego jest konieczny i zarazem wystarczający dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary oraz zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez wyeliminowanie zagrożeń, jakie mógłby spowodować oskarżony P. G..

Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeczono od oskarżonego P. G. świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczenie wskazanego świadczenia w związku z popełnieniem występku z art. 178a § 1 k.k. ma charakter obligatoryjny, a jego wysokość odpowiada minimalnej kwocie przewidzianej we wskazanym przepisie art. 43a § 2 k.k.

Z uwagi na dyspozycję art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. (...) zaliczono oskarżonemu P. G. okres zatrzymania prawa jazdy.

Jednocześnie na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych mając na uwadze, że poniesienie ich w obecnej sytuacji majątkowej oskarżonego, wobec którego orzeczono świadczenie pieniężne, byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe.