Postanowienie SN z 16 sierpnia 2011, sygn. I CSK 215/11
Data orzeczenia
16 sierpnia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 sierpnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z powództwa Stowarzyszenia Towarzystwa L. w P.
przeciwko BRE Bank S.A. w W.
o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 sierpnia 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 18 czerwca 2010 r.,
odrzuca skargę kasacyjną; oddala wniosek strony powodowej
o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
pozwanego BRE Banku S.A. z siedzibą w W. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31 sierpnia 2009 r. i zasądził od
pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania apelacyjnego.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwany BRE Bank S.A. w W. wniósł skargę
kasacyjną. Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2011 r. doręczonym w dniu 16 lutego
2011 r. (k. 281) pozwany został wezwany do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pismem z dnia
23 lutego 2011 r. pozwany uzupełniając brak formalny skargi kasacyjnej,
przedstawił dwa zagadnienia prawne z powołaniem się na art. 3989
§1 pkt 1.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984
§ 1 i 2 k.p.c., skarga kasacyjna – obok niezbędnych
elementów konstrukcyjnych w postaci oznaczenia zaskarżonego orzeczenia wraz
ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia,
wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu
żądanego uchylenia lub zmiany – powinna zawierać, jako jeden z jej elementów
formalnych, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie. Treść wniesionego w dniu 23 lutego 2011 r. pisma procesowego
wskazuje, że pozwany nie usunął jednak prawidłowo braku formalnego skargi
kasacyjnej, gdyż nie przedstawił odpowiedniej argumentacji, która stanowiłaby
uzasadnienie wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania, nie zaś stanowiłaby
powtórzenie samego wniosku w tym przedmiocie. Spełnienie wymagania
określonego w art. 3984
§ 2 k.p.c. nie jest wszak tożsame z powołaniem się jedynie
na przesłanki wymienione w art. 3989
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Uwzględniając zaś
odrębność przedmiotów regulacji stwierdzić należy, że choć argumentacja
skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać,
to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez
3
ustawodawcę, a określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c., gdyż tylko one i ich
uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku.
W tej sytuacji uchybienia formalne w zakresie wymagań stawianych skardze
kasacyjnej w art. 3984
§ 1 k.p.c. uzasadniały wydanie orzeczenia, jak w sentencji
(art. 3986
§ 2 k.p.c.).
Wiosek o zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem
Najwyższym zawarty w odpowiedzi powoda na skargę kasacyjną został oddalony.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, w razie odrzucenia skargi
kasacyjnej nie należy przyznawać kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która
w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podniosła zarzutu, że skarga ta powinna być
odrzucona (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01,
niepubl; orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C. II 1677/34, Zb. Urz. 1935,
poz. 204).