Postanowienie SN z 21 września 2011, sygn. I CSK 426/11
Data orzeczenia
21 września 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z urzędu
przy uczestnictwie E. G.
o umieszczenie uczestniczki w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 września 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania
od postanowienia Sądu Okręgowego
z dnia 28 kwietnia 2011 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy
zmienił na skutek apelacji uczestniczki E. G. postanowienie Sądu Rejonowego z
dnia 10 lutego 2011 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na umieszczenie i leczenie
uczestniczki w szpitalu psychiatrycznym przez wykreślenie z tego postanowienia
słowa „pobyt i leczenie”, w pozostałym zaś zakresie apelację oddalił.
W skardze kasacyjnej, skierowanej przeciwko temu postanowieniu,
uczestniczka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu
do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3983
§ 1 k.p.c., skarga kasacyjna może być oparta
na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię
lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów
postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wyłączono natomiast, na podstawie art. 3983
§ 3 k.p.c., możliwość oparcia skargi
kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów. W ten
sposób zharmonizowano podstawy kasacyjne z charakterem postępowania
kasacyjnego i zakresem rozpoznania skargi (art. 39813
§ 2 k.p.c.) oraz określono
w sposób jednoznaczny funkcję Sądu Najwyższego, jako sądu prawa,
sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania
(art. 183 ust. 1 Konstytucji).
Z art. 3983
k.p.c. wynika, że dopuszczalne jest oparcie skargi kasacyjnej
na podstawie naruszenia przepisów postępowania, z wyłączeniem jednak zarzutów
dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów, nawet wtedy, gdy
naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji
skarga kasacyjna ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub
oceny dowodów i niewskazująca na inne naruszenia prawa jest niedopuszczalna
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05,
OSNC 2006, nr 4, poz. 76).
3
Osnowa i uzasadnienie skargi kasacyjnej wniesionej przez uczestniczkę
wskazują, że skarga ta została oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących
ustalenia faktów i oceny dowodów. Skarżąca starała się co prawda wskazać,
że podstawę kasacyjną stanowi także naruszenie art. 368 § 1 pkt w zw. z art. 373
k.p.c., przez niewezwanie pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku
formalnego apelacji polegającego na nieprecyzyjnym wskazaniu zakresu
zaskarżenia, skarżąca nie wykazała jednak, jaki istnieje związek między tym
zaniechaniem a merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, zważywszy że apelacja
uczestniczki została częściowo uwzględniona. Powołana podstawa ma więc
charakter czysto fasadowy i nie stanowi w istocie rzeczywistej podstawy kasacyjnej.
W tej sytuacji, skarga kasacyjna oparta na podstawie, której kodeks
postępowania cywilnego nie przewiduje, podlega odrzuceniu (art. 3986
§ 2 k.p.c.).