Zarządzenie z 2 września 2024, sygn. IX C 41/24

UZASADNIENIE

wyroku z 22 sierpnia 2024 r.

Krajowy Ośrodek (...) w W. pozwem z 2 grudnia 2020 r. wniósł o zasądzenie od pozwanego K. O. kwoty 4.865,13 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także zwrot kosztów procesu.

W uzasadnieniu podniesiono, że 6 maja 2005 r. między A. (...) a pozwanym została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości rolnej składającej się z działki ewidencyjnej o numerze (...), położonej w gminie Ś., o powierzchni 0,6800 ha. Umowę zawarto na okres od 6 maja 2005 r. do 30 września 2015 r., a po jej wygaśnięciu wezwano pozwanego do wydania nieruchomości, co nastąpiło dopiero 10 stycznia 2020 r. Dalej wskazano, że z uwagi na brak wydania przedmiotu dzierżawy powodowi przysługiwało prawo do naliczania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotu dzierżawy, zgodnie z art. 39b ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Na kwotę dochodzoną pozwem składało się wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości za okres od 1 stycznia 2019 r. do 10 stycznia 2020 r. w wysokości 4.720,48 zł oraz skapitalizowane odsetki naliczone do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu (do 1 grudnia 2020 r.) – 144,65 zł.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 30 grudnia 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I Nc 1052/20 Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Opolu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pismem z 4 października 2022 r. (k. 54) strona powodowa wniosła o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego syndyka masy upadłości K. O..

Postanowieniem z 28 lutego 2023 r. uchylono powyższy nakaz zapłaty oraz wezwano do udziału w sprawie syndyka masy upadłości K. O..

Syndyk masy upadłości K. O. wniósł o zawieszenie postępowania wobec wierzytelności objętych postępowaniem upadłościowym, a w stosunku do pozostałych, powstałych po 7 lutego 2018 r. – o oddalenie powództwa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniósł, że strona powodowa odebrała przedmiot dzierżawy od K. O. na długo przed ogłoszeniem upadłości, gdyż faktyczne zakończenie dzierżawy nastąpiło najpóźniej w 2015 r., a wyłącznie na skutek jednostronnego działania strony powodowej i jej zwłoki do przejęcia nieruchomości doszło dopiero w 2020 r. Zdaniem syndyka do naliczania należności za okres 2019 r. i 2020 r. doszło jedynie na skutek bezczynności strony powodowej. Ponadto syndyk wniósł o odrzucenie pozwu jako niedopuszczalnego oraz umorzenie postępowania z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, powołując się na to, iż w tej samej sprawie toczyło się postępowanie o sygn. I C 1001/21.

Pismem z 28 grudnia 2023 r. strona powodowa cofnęła powództwo względem pozwanego K. O..

Na skutek losowania z 4 stycznia 2024 r. sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą i przydzielono ją nowemu referentowi.

Postanowieniem z 1 marca 2024 r. umorzono postępowanie w części, tj. w stosunku do pozwanego K. O..

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Umową numer (...) z 6 maja 2005 r. (...) (obecnie Krajowy Ośrodek (...)) zawarła z K. O. umowę dzierżawy nieruchomości rolnej o powierzchni 0,6800 ha, położonej w obrębie W., gmina Ś., składającej się z działki o numerze ewidencyjnym (...), km 1, w skład której wchodziły następujące klasoużytki: (...) 0,5600 ha, RV – 0,1200 ha. Umowa została zawarta na okres od 6 maja 2005 r. do 30 września 2015 r. i mogła być przedłużona za porozumieniem stron (§2 umowy). Dzierżawca zobowiązał się do informowania wydzierżawiającego o każdej zmianie adresu pod rygorem uznania za skuteczne doręczenie korespondencji pod adres znany wydzierżawiającemu w chwili zawarcia umowy (§3 ust. 2 pkt b umowy). Dzierżawca zobowiązał się płacić wydzierżawiającemu roczny czynsz dzierżawny w jednej lub dwóch ratach w wysokości równowartości 1,2 q pszenicy. Czynsz miał być płatny w wysokości wynikającej z przemnożenia odpowiedniej ilości pszenicy przez średnią krajową cenę skupu pszenicy opublikowaną przez GUS za dane półrocze roku kalendarzowego, zgodnie z otrzymanym wezwaniem do zapłaty. Czynsz dzierżawny miał być płacony jednorazowo w terminie do 30 września według ceny za I półrocze danego roku kalendarzowego (§7 umowy). Dzierżawca zobowiązał się wydać przedmiot umowy w ciągu jednego miesiąca bądź w uzgodnionym z wydzierżawiającym terminie, najpóźniej po zbiorach (§9 ust. 4 umowy).

dowód:



umowa dzierżawy, k. 11-12.

Pismem z 6 października 2015 r. (...) poinformowała K. O. o tym, że w związku z niewydaniem protokołem zdawczo-odbiorczym m. in. nieruchomości numer (...) o powierzchni 0,6800 ha, położonej w obrębie W., gmina Ś., objętej wygasłą 30 września 2015 r. umową dzierżawy numer (...) od 1 października 2015 r. rozpocznie naliczanie opłaty z tytułu bezumownego użytkowania gruntów zgodnie z art. 39b ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa w wysokości 18,155 dt pszenicy w stosunku rocznym (3,631 dt pszenicy x 5).

dowód:



pismo z 6 października 2015 r., k. 13.

Prawomocnym wyrokiem zaocznym z 19 listopada 2019 r. Sąd Rejonowy w Kluczborku nakazał K. O., aby wydał Krajowemu Ośrodkowi (...) m. in. nieruchomość rolną położoną na terenie gminy Ś., obręb W., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka o numerze (...).

dowód:



wyrok zaoczny z 19 listopada 2019 r., k. 90 akt I C 1001/21.

Pismem z 25 listopada 2019 r. K. O. oświadczył Krajowemu Ośrodkowi (...), że nie użytkuje działki o numerze (...) i wyraża zgodę na jej jednostronne odebranie.

Krajowy Ośrodek (...) odebrał przedmiot dzierżawy 10 stycznia 2020 r., co potwierdzono protokołem zdawczo-odbiorczym.

dowód:



protokół zdawczo-odbiorczy, k. 14.

Krajowy Ośrodek (...) pismem z 21 lipca 2020 r. przedstawił K. O. wyliczenie opłaty z tytułu bezumownego użytkowania nieruchomości składającej się z działki o numerze (...), jednocześnie informując o zmianie przepisu art. 39b ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. W dokumencie wskazano, że wysokość czynszu w stosunku rocznym na dzień żądania zwrotu nieruchomości wynosi 3,631 dt, a wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości za okres od 1 stycznia 2019 r. do 10 stycznia 2020 r. wynosi łącznie 4.720,48 zł, w tym 710,82 zł za okres od 1 stycznia 2019 r. do 25 czerwca 2019 r., 121,15 zł za okres od 26 czerwca 2019 r. do 30 czerwca 2019 r., 3.660,05 zł za okres od 1 lipca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. i 228,46 zł za okres od 1 stycznia 2020 r. do 10 stycznia 2020 r.

dowód:



pismo z 21 lipca 2020 r. wraz z rozliczeniem, k. 17-18,



raport, k. 20.

K. O. był wzywany przez Krajowy Ośrodek (...) do zapłaty należności z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z działki o numerze (...).

dowód:



zawiadomienie o płatności, k. 13-14, 19



wezwania do zapłaty, k. 15-16, 21-24.

Postanowieniem z 7 lutego 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt (...)of, Sąd Rejonowy w Opolu ogłosił upadłość K. O. jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (punkt 1) i wyznaczył syndyka masy upadłości w osobie B. K. (punkt 5).

dowód:



postanowienia z 7 lutego 2018 r., k. 81.

Pozwem z 2 grudnia 2020 r. wniesionym do tutejszego Sądu Krajowy Ośrodek (...) domagał się zasądzenia od K. O. kwoty 17.706,89 zł z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości położonej w gminie Ś., składającej się z działek o numerach (...) w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 10 stycznia 2020 r.

dowód:



pozew w sprawie o sygn. akt I C 1001/21 wraz z załącznikami, k. 108-109, 122-141.

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o dowody z dokumentów, zaoferowane przez stronę powodową, których prawdziwość i treść nie były kwestionowane, a wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu. Pod uwagę wzięto również dokumenty znajdujące się w aktach sprawy o sygn. akt I C 1001/21.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jako zasadne zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Bezsporne w sprawie było to, że K. O. i (...) zawarli 6 maja 2005 r. umowę dzierżawy nieruchomości rolnej położonej w W., składającej się z działki o numerze (...) o powierzchni 0,6800 ha na okres od 6 maja 2005 r. do 30 września 2015 r., a protokół zdawczo-odbiorczy sporządzono dopiero 10 stycznia 2020 r. Nie było kwestionowane również to, że strona powodowa jest następcą prawnym wydzierżawiającego. Okolicznością bezsporną było także to, że postanowieniem z 7 lutego 2018 r. ogłoszono upadłość K. O. jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Strona pozwana nie podważała wysokości dochodzonego roszczenia, a jedynie wskazywała, że to strona powodowa ponosi odpowiedzialność za zbyt późne odebranie wydzierżawianej nieruchomości, a wierzytelność powinna być zaspokojona w toku postępowania upadłościowego. Ponadto syndyk podniósł, że pozew winien zostać odrzucony z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.

Materialnoprawną podstawę roszczenia stanowił art. 39b ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U.2024.589 t.j.), zgodnie z którym osoba władająca nieruchomością wchodzącą w skład (...) bez tytułu prawnego jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Krajowego Ośrodka wynagrodzenia za korzystanie z tej nieruchomości w wysokości stanowiącej 30-krotność wywoławczej wysokości czynszu, który byłby należny od tej nieruchomości, gdyby była ona przedmiotem umowy dzierżawy po przeprowadzeniu przetargu. Wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, ustala się na dzień, w którym Krajowy Ośrodek zażądała zwrotu nieruchomości (art. 39 ust. 2). W niniejszej sprawie podkreślić jednak należy, że 26 czerwca 2019 r. nastąpiła nowelizacja cytowanego przepisu, który do 25 czerwca 2019 r. stanowił, że wysokość wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości wynosi 5-krotność wywoławczej wysokości czynszu, który byłby należny od tej nieruchomości, gdyby była ona przedmiotem umowy dzierżawy po przeprowadzeniu przetargu.

Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że stosownie do treści art. 144 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (dalej: pr. upadł.) po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym (art. 144 ust. 2 pr. upadł.). Postępowanie sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne w sprawie wszczętej przeciwko upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości, może być podjęte przeciwko syndykowi tylko w przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym wierzytelność ta po wyczerpaniu trybu określonego ustawą nie zostanie umieszczona na liście wierzytelności (art. 145 ust. 1 pr. upadł.). Jednym ze skutków ogłoszenia upadłości jest utrata przez upadłego prawa zarządu i prawa rozporządzania mieniem wchodzącym w skład masy upadłości ( art. 75 pr. upadł.). Zmiana ta pociąga za sobą nie tylko niemożność dokonywania przez upadłego skutecznych czynności prawnych dotyczących masy upadłości, lecz także niemożność samodzielnego dokonywania czynności w postępowaniach dotyczących tego mienia. Uprawnienia te realizuje syndyk, który staje się osobą procesowo legitymowaną w sprawach dotyczących masy upadłości (P. Grzegorczyk [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Postępowanie rozpoznawcze, wyd. V, red. T. Ereciński, Warszawa 2016).

Wynikająca z cytowanych przepisów art. 144 pr. upadł. i art. 145 pr. upadł. legitymacja syndyka do udziału w postępowaniach dotyczących masy upadłości nabywa szczególnego znaczenia w odniesieniu do wierzytelności zaspokajanych w postępowaniu upadłościowym, które można podzielić doktrynalnie na dwie kategorie. Pierwsza to zobowiązania upadłego powstałe przed datą ogłoszenia upadłości. W tym wypadku prowadzenie postępowań przeciwko syndykowi jest możliwe po spełnieniu przesłanek z art. 145 ust. 1 pr. upadł. Drugą kategorią wierzytelności są zobowiązania masy upadłości (art. 230 ust. 2 pr. upadł.) i w tym wypadku nie stosuje się przepisu art. 145 ust. 1 pr. upadł., co oznacza, że w tych przypadkach wierzyciel może na zasadach ogólnych wytoczyć powództwo przeciwko syndykowi. Wierzytelności bowiem w stosunku do masy upadłości nie podlegają zgłoszeniu sędziemu-komisarzowi i nie podlegają umieszczeniu na liście wierzytelności. Jako zobowiązania masy upadłości podlegają co do zasady zaspokojeniu przez syndyka na zasadach ogólnych, z modyfikacjami wynikającymi z art. 343 pr. upadł. (por. D. Chrapoński [w:] Prawo upadłościowe. Komentarz, wyd. II, red. A. J. Witosz, Warszawa 2021). Innymi słowy, jeżeli wierzytelność powstała przed ogłoszeniem upadłości, a więc dotyczy upadłego podmiotu, to właściwa jest droga postępowania upadłościowego, jeśli zaś wierzytelność powstała po ogłoszeniu upadłości, czyli w stosunku do masy upadłości, to właściwa jest droga procesu przeciwko syndykowi masy upadłości. Nie ma zatem przeszkód do rozpoznania roszczenia w procesie, jeśli dotyczy wierzytelności powstałych po ogłoszeniu upadłości.

Skoro postanowieniem z 7 lutego 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt V GU 205/17 of, Sąd Rejonowy w Opolu ogłosił upadłość K. O. jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej to zasadnym było wezwanie syndyka masy upadłości do udziału w sprawie i kontynuowanie postępowania z jego udziałem. Na skutek cofnięcia pozwu w stosunku do pozwanego K. O., Sąd umorzył postępowanie w części, tj. w stosunku do samego pozwanego. Wierzytelność strony powodowej o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości za okres od 1 stycznia 2019 r. do 10 stycznia 2020 r., choć ma swoje źródło w umowie zawartej przed ogłoszeniem upadłości, to powstała już po ogłoszeniu upadłości, więc jest wierzytelnością do masy upadłości. Również związane z nią odsetki stanowią wierzytelność do masy upadłości i powinny być zaspokajane z masy upadłości na bieżąco przez syndyka. Jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie zachodzi dopuszczalność drogi sądowej, a proces o wierzytelności powstałe po ogłoszeniu upadłości może się toczyć i prowadzić do wydania rozstrzygnięcia, wobec czego nie było podstaw do zawieszenia czy umorzenia postępowania, o co wnosił syndyk.

W tym miejscu należy także wyjaśnić, że syndyk masy upadłości wnosił o odrzucenie pozwu, powołując się na powagę rzeczy osądzonej, a konkretnie wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt I C 1001/21, toczącej się przed Sądem Rejonowym w Opolu. Przypomnienia wymaga, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (art. 366 k.p.c.). Wprawdzie przywołana sprawa toczyła się między tymi samymi stronami, jednak dotyczyła innego roszczenia, bowiem strona powodowa dochodziła w niej wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości położonej w gminie Ś., składającej się z działek o numerach (...), a nie działki (...), która jest objęta niniejszym postępowaniem. Z uwagi na to, że przedmiot obu spraw był różny, Sąd oddalił wniosek syndyka.

Przechodząc do materialnej oceny roszczenia należy wskazać, że w ocenie Sądu powództwo było zasadne, albowiem mimo zakończenia umowy dzierżawy 30 września 2015 r. K. O. nie wydał stronie powodowej nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej o numerze (...), aż do 10 stycznia 2020 r. Do tego dnia władał nieruchomością bez podstawy prawnej, co uzasadnia naliczenie wynagrodzenia, zgodnie z treścią art. 39b ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Sama wysokość dochodzonego roszczenia nie była kwestionowana przez stronę pozwaną, zatem należało ją uznać za bezsporną (art. 229 k.p.c. w zw. z art. 230 k.p.c.). Pozwany syndyk podnosił jednakże, że to strona powodowa ponosi odpowiedzialność za zbyt późne odebranie nieruchomości od K. O., a odebranie przedmiotu dzierżawy nastąpiło jeszcze przed ogłoszeniem upadłości, przy czym twierdzenia te są w ocenie Sądu niezasadne, a to wyłącznie dzierżawca swoim zachowaniem sprawił, że wydanie gruntu nastąpiło dopiero 10 stycznia 2020 r. W trakcie rozprawy 25 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. akt I C 1001/21 K. O. tłumaczył, że nie wydał stronie powodowej nieruchomości, bowiem wyjechał do Holandii, jednak sama ta okoliczność nawet jeśli jest prawdziwa to nie usprawiedliwia braku wykonywania swoich obowiązków wynikających z zawartych umów. To dzierżawca miał obowiązek zwrócić przedmiot dzierżawy w ciągu jednego miesiąca od zakończenia umowy, czego nie uczynił i nie sposób obciążać tą okolicznością strony powodowej. Syndyk w niniejszym postępowaniu powoływał się na okoliczność, iż skoro upadły zawiadomił Krajowy Ośrodek (...) o tym, że nie jest zainteresowany działką, to strona powodowa mogła samodzielnie dokonać jej odbioru, co zresztą uczyniła jednostronnie, lecz dopiero w 2020 r. Podkreślenia jednak wymaga, że strona pozwana nie przedstawiła żadnego dowodu na to, aby K. O. w jakikolwiek formalny sposób składał takie oświadczenia (...). W trakcie przesłuchania w sprawie o sygn. I C 1001/21 wskazał, że czynił to telefonicznie i za pośrednictwem swojego ojca, jednak ani nie ustanowił go swoim pełnomocnikiem, ani nie przedłożył dowodów potwierdzających te słowa. Takich dokumentów nie przedstawił również syndyk w niniejszym postępowaniu, brak jest zatem jakiegokolwiek dowodu dla wykazania faktu zwrotu przedmiotu dzierżawy przed 10 styczniem 2020 r.

Z treści protokołu zdawczo-odbiorczego wynika, że oświadczenie K. O. o zaprzestaniu użytkowania działki o numerze (...) i wyrażeniu zgody na jej jednostronne odebranie przez wydzierżawiającego wpłynęło do Krajowego Ośrodka (...) dopiero 27 listopada 2019 r., zatem po upływie ponad 4 lat od czasu, kiedy to dzierżawca zgodnie z umową winien zwrócić przedmiot dzierżawy. Co więcej, bierność dzierżawcy wywołała konieczność wszczęcia postępowania sądowego w przedmiocie nakazania wydania przez niego nieruchomości. Na skutek uwzględnienia żądania, Sąd Rejonowy w Kluczborku wyrokiem zaocznym z 19 listopada 2019 r. (sygn. akt I C 576/19) nakazał K. O. wydanie działki o numerze (...) Krajowemu Ośrodkowi (...). Podkreślenia wymaga, że strona powodowa podjęła działania zmierzające do odbioru nieruchomości niezwłocznie i ostatecznie nastąpiło to już 10 stycznia 2020 r., zatem nie sposób jej przypisać żadnej zwłoki w działaniu.

Zdaniem Sądu wyłącznie zachowanie dzierżawcy doprowadziło do powstania roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości, bowiem mimo obowiązku wynikającego z §9 ust. 1 samej umowy dzierżawy nie zwrócił nieruchomości. Ponadto był nie tylko wzywany do wydania gruntów, ale również wielokrotnie informowany o naliczaniu wynagrodzenia oraz wzywany do jego zapłaty. Wszystkie te pisma K. O. zignorował. Nie ma też żadnego potwierdzenia, by poinformował stronę powodową o tym, że nastąpiła zmiana jego miejsca zamieszkania, a w szczególności, że mieszka w Holandii, a taki obowiązek ciążył na nim zgodnie z §3 ust. 2 lit. b umowy. Należy przy tym podkreślić, że w 2018 r. na potrzeby postępowania upadłościowego posługiwał się adresem (...)-(...) Ś., ul. (...) jako swoim adresem zamieszkania, pod który również strona powodowa kierowała do niego korespondencję przedprocesową. Niewątpliwie zatem K. O. musiał zdawać sobie sprawę z tego, że ma obowiązek zwrotu przedmiotu dzierżawy, a na skutek zaniechania tej czynności rozpoczęto naliczanie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z niej. Analiza całokształtu jego zachowania prowadzi do uznania, że lekceważąco podchodził do swoich obowiązków prawnych i wybiórczo realizował swoje zobowiązania, w zależności od tego, czy mogły przynieść korzystne dla niego skutki. Taka postawa nie zasługuje na ochronę prawną i nie sposób podzielić twierdzenia, że to strona powodowa ponosi odpowiedzialność za przejęcie nieruchomości dopiero w 2020 r. Ponadto zdaniem Sądu to K. O. a nie Krajowy Ośrodek (...) miał obowiązek poinformować syndyka o okoliczności braku zwrotu nieruchomości po zakończeniu umowy dzierżawy.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że w okresie objętym niniejszym pozwem, tj. od 1 stycznia 2019 r. do 10 stycznia 2020 r. K. O. był osobą władającą nieruchomością bez tytułu prawnego, o której mowa w art. 39b ust. 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Dzierżawca nie dochował bowiem warunków umowy zawartej ze stroną powodową i nie zwrócił przedmiotu dzierżawy po jej zakończeniu, co potwierdza treść wyroku Sądu Rejonowego w Kluczborku z 19 listopada 2019 r. W niniejszej sprawie nie wykazano ponadto, by dzierżawca prowadził jakąkolwiek wymianę korespondencji z wydzierżawiającym przed oświadczeniem z 25 listopada 2019 r., które wpłynęło do (...) 27 listopada 2019 r., a w szczególności by zwrócił nieruchomość przed 10 stycznia 2020 r.

Odnosząc się jeszcze do twierdzeń syndyka dotyczących możliwości uprzywilejowania strony powodowej w stosunku do innych wierzycieli, należy wskazać, że z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, najistotniejsze jest nie to, w jakiej kolejności strona powodowa zostanie zaspokojona, a to by rozstrzygnięcie zapadło w zgodzie z obowiązującymi przepisami.

Reasumując, analiza zgromadzonego w aktach materiału dowodowego doprowadziła do uznania, że na rzecz strony powodowej należało zasądzić od syndyka masy upadłości K. O. kwotę 4.865,13 zł, będącą sumą wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntu w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 10 stycznia 2020 r. (4.720,48 zł) oraz skapitalizowanych odsetek za opóźnienie naliczonych do dnia poprzedzającego złożenie pozwu (144,65 zł). Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że sama wysokość dochodzonego roszczenia nie była kwestionowana. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu, od dnia jego wniesienia, tj. 2 grudnia 2020 r. K. O. był wzywany do zapłaty należności, doręczono mu również rozliczenie wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, a syndyk wstąpił we wszystkie jego prawa i obowiązki wynikające z tego tytułu, zatem nie było podstaw ku temu, by zasądzić odsetki za opóźnienie od innej daty, o co zresztą nie wnosiła strona pozwana.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów znajduje uzasadnienie w treści art. 98 § 1 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w całości, dlatego stronie powodowej należał się zwrot poniesionych przez nią kosztów w wysokości 1.300 zł, na którą złożyły się opłata sądowa od pozwu (400 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (900 zł, ustalone na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). O odsetkach od kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Wprawdzie w niniejszej sprawie strona powodowa podjęła próbę doręczenia korespondencji pozwanemu K. O. za pośrednictwem komornika sądowego, jednak nie wniosła o zasądzenie jakiejkolwiek kwoty z tego tytułu, wobec czego nie zostały one uwzględnione w powyższej sumie.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

5.  (...)

O., (...)

(...)

(...)