Wyrok z 26 września 2024, sygn. I C 480/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 września 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Małgorzata Żelewska

Protokolant: protokolant Adrianna Bochniak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2024 r. w G.

sprawy z powództwa Gminy M. G.

przeciwko M. K.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powódki Gminy M. G. na rzecz pozwanej M. K. kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 480/24

Uzasadnienie wyroku z dnia 26 września 2024 roku

Powódka Gmina M. G. wniosła pozew przeciwko M. K. domagając się zapłaty od pozwanej kwoty 33.697,08 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

- 8.424,27 zł od dnia 21 lipca 2023 roku do dnia zapłaty,

- 8.424,27 zł od dnia 21 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty,

- 8.424,27 zł od dnia 21 października 2023 roku do dnia zapłaty,

- 8.424,27 zł od dnia 21 listopada 2023 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że pozwana zalega z zapłatą odszkodowania z tytułu bezumownego korzystania z gruntu gminnego położonego w G. przy ul. (...) o powierzchni 18 m ² obejmującego działki nr (...) obręb (...) W. za okres od 1 listopada 2020 roku do 31 grudnia 2022 roku w łącznej kwocie 33.697,08 zł. Mimo wezwania do zapłaty z dnia 26 października 2023 roku do dnia wniesienia pozwu pozwana nie uregulowała ww. należności.

(pozew, k. 2-2v)

W dniu 24 kwietnia 2024 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

(nakaz zapłaty, k. 27)

Pozwana zaskarżyła ww. nakaz zapłaty w całości i wniosła o oddalenie powództwa. Pozwana co do zasady zakwestionowała możliwość domagania się przez powódkę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntu, powołując się na treść korespondencji wymienianej przez strony. Jak wskazała pismem z dnia 9 grudnia 2020 roku powódka zażądała natychmiastowego zdemontowania reklamy w razie nielegalnego zajmowania gruntu, a po złożeniu przez pozwaną wyjaśnień przez dwa lata nie reagowała na to, że pozwana nadal korzysta z gruntu, co utwierdzało pozwaną w przeświadczeniu, że pozostaje w dobrej wierze. Z kolei, w piśmie z dnia 5 października 2022 roku powódka uzależniła obciążenie pozwanej obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntu od nieusunięcia reklamy w terminie 7 dni. Jednakże ostatecznie strony zawarły umowę i odpadła konieczność usunięcia reklamy, a zatem nie spełnił się ww. warunek, od którego uzależniona była zapłata ww. świadczenia. Poza tym pozwana zarzuciła nieudowodnienie wysokości roszczenia i podniosła zarzut nadużycia prawa podmiotowego.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 32-50)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka Gmina M. G. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa - składającej się m.in. z działek ewidencyjnych nr (...) obręb (...) W. – objętej księgą wieczystą nr (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Gdyni.

(dowód: wydruk aktualnej treści księgi wieczystej nr (...), k. 14-15)

Na części działek nr (...) o powierzchni 18 m ² położonych przy ul. (...) w G. przed 15-18 laty temu został posadowiony nośnik reklamowy należący do spółki (...), której wspólnikiem był mąż pozwanej Z. K.. Spółka ta korzystała z ww. gruntu na podstawie umowy zawartej ze spółką (...), na rzecz której uiszczała odpowiednie wynagrodzenie za korzystanie z gruntu. Po pewnym czasie użytkownikiem gruntu stała się spółka (...), która nie domagała się żadnych należności za korzystanie z ww. gruntu. Około 2016-2017 nośnik reklamowy nabyła pozwana M. K..

(dowód: zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109, przesłuchanie pozwanej, płyta CD k. 109)

Pismem z dnia 9 grudnia 2020 roku Gmina M. G. poinformowała pozwaną, iż jest użytkownikiem wieczystym ww. gruntu, na którym znajduje się m.in. billboard reklamowy należący do pozwanej i w związku z tym zobowiązała pozwaną do przedstawienia w terminie 7 dni dokumentów potwierdzających posiadany tytuł prawny do ekspozycji tego billboardu, a w przypadku nielegalnego zajmowania gruntu wezwała do natychmiastowego demontażu tego nośnika reklamowego i poinformowania o tym fakcie Gminy.

(dowód: pismo powódki z dnia 9 grudnia 2020r., k. 53, zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109)

W odpowiedzi, w dniu 6 stycznia 2021 roku mąż pozwanej Z. K. – w imieniu pozwanej – złożył wyjaśnienia za pośrednictwem poczty elektronicznej (przesyłając je na adres wskazany w piśmie z dnia 9 grudnia 2020 roku), wskazując, że przez okres 8 lat poprzednik prawny pozwanej płacił za najem gruntu pod ww. nośnik reklamowy, a po zmianie właściciela nikt nie żądał już zapłaty. Pozwana wskazała, że nie było jej wiadomo, że prawa do gruntu ma inny podmiot, a także wyjaśniła, że nośnik został ustawiony z zachowaniem odpowiedniej odległości od ulicy, a jego treść jest zgodna z przepisami. Jednocześnie, pozwana wniosła o kontakt telefoniczny bądź e – mailowy w celu przyspieszenia wyjaśnienia sprawy.

(dowód: wydruk e – maila z dnia 6 stycznia 2021r., k. 54, zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109)

Powódka w żaden sposób nie odniosła się do ww. wyjaśnień.

(dowód: zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109, przesłuchanie pozwanej, płyta CD k. 109)

Pismem z dnia 5 października 2022 roku powódka wskazała, że na skutek wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 30 września 2022 roku stwierdzono, że na ww. działce znajduje się billboard reklamowy. W piśmie tym zaznaczono, że umieszczenie reklamy na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste Gminy M. G. wymaga zawarcia umowy cywilno – prawnej, a nadto, że przedmiotowa nieruchomość objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta G. z dnia 27 maja 2009 roku, zgodnie z którym na tym terenie nie dopuszcza się lokalizacji reklam. W związku z powyższym powódka wezwała pozwaną do demontażu spornego nośnika reklamowego w terminie 7 dni od otrzymania pisma i poinformowania o tym facie powódki, zastrzegając, że niezastosowanie się do wezwania będzie skutkować naliczaniem odszkodowania z tytułu bezumownego zajęcia terenu w wysokości netto 60 zł miesięcznie za 1 m ² powierzchni reklamy, zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta G. nr (...) z dnia 20 marca 2007 roku.

(dowód: pismo powódki z dnia 5 października 2022r., k. 55, zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109)

Po otrzymaniu ww. pisma, pozwana zwróciła się do powódki - pismem z dnia 20 października 2022 roku - o możliwość odpłatnego korzystania z ww. gruntu pod nośnik reklamowy o wymiarach 6m x 3m, zaznaczając, że nośnik znajduje się z dala od pasa drogowego i nie narusza żadnych norm.

(dowód: wniosek pozwanej z dnia 20 października 2022r., k. 56, zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109)

Pismem z dnia 12 grudnia 2022 roku powódka poinformowała, że Prezydent Miasta G. wyraził zgodę na zawarcie umowy na okres jednego roku. W załączeniu przesłano cztery egzemplarze umowy z prośbą o zapoznanie się, podpisanie i odesłanie trzech egzemplarzy. Zgodnie z przesłanym projektem umowy użytkownik miał ponosić opłatę w kwocie 720 zł netto miesięcznie tj. 8.640 zł netto rocznie. Umowa miała zostać zawarta na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2023 roku.

(dowód: pismo z dnia 12 grudnia 2022r., k. 57, umowa, k. 58-59)

Pozwana podpisała przesłane egzemplarze umowy i odesłała je pozwanej.

(dowód: przesłuchanie pozwanej, płyta CD k. 109)

Już po zawarciu umowy, pismem z dnia 1 lutego 2023 roku powódka poinformowała pozwaną, że jest ona zobowiązania do uiszczenia opłaty z tytułu korzystania i czerpania pożytków z ww. nieruchomości:

- za okres od 20 listopada do 31 grudnia 2020 roku w wysokości 1.815,48 zł brutto;

- za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 roku w wysokości 15.940,80 zł brutto;

- za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 roku w wysokości 15.940,80 zł brutto.

Jednocześnie, powódka wezwała do uiszczenia całej kwoty w czterech ratach po 8.424,27 zł brutto każda płatnych w terminach do 20 lipca 2023 roku, 20 sierpnia 2023 roku, 20 października 2023 roku i 20 listopada 2023 roku. Przedmiotowe wezwanie zostało pozwanej doręczone w dniu 10 lutego 2023 roku.

W odpowiedzi, pismem z dnia 15 lutego 2022 roku pozwana odmówiła zapłaty. Mimo tego pozwana wystawiła faktury na kwoty po 8.424,27 zł z terminami zapłaty jak w piśmie z dnia 1 lutego 2023 roku. Pozwana konsekwentnie odsyłała powódce faktury VAT, nie dokonując zapłaty.

Pozwana wystąpiła o przedłużenie w formie aneksu ekspozycji reklamy. Pismem z dnia 4 stycznia 2024 roku powódka wezwała do przedłożenia opinii Plastyka Miasta G., wskazując, że do czasu przedłożenia ww. opinii sprawa dotycząca przedłużenia umowy zostanie wstrzymana. Pismem z dnia 7 maja 2024 roku powódka poinformowała pozwaną, że wniosek o przedłużenie został rozpatrzony negatywnie, gdyż lokalizacja reklamy nie spełnia wymagań w zakresie odległości od skrzyżowania, fundamentu znajdującego się pod gruntem, konstrukcji reklamy na dwóch słupach, usytuowania nie prostopadle do pasa jezdni, odległości od znaków drogowych oraz od krzewów i drzew przewidzianych w uchwale Rady Miasta G. z dnia 30 sierpnia 2023 roku. Jednocześnie, wezwała pozwaną do usunięcia reklamy, wyznaczając termin protokolarnego odbioru gruntu na dzień 4 czerwca 2024 roku.

(dowód: pismo powódki z dnia 1 lutego 2023 roku, k. 61 wraz z zpo, k. 5-6, pismo pozwanej z dnia 15 lutego 2023r., k. 62-63, pismo powódki z dnia 14 kwietnia 2023r., k. 64-64v, pismo pozwanej z dnia 4 sierpnia 2023r., k. 65-66, pismo pozwanej z dnia 7 sierpnia 2023r., k. 67, pismo powódki z dnia 31 sierpnia 2023r., k. 68, pismo pozwanej z dnia 28 grudnia 2023r., k. 69, pismo powódki z dnia 4 stycznia 2024r., k. 70, pismo powódki z dnia 7 maja 2024r., k. 71, faktury VAT, k. 10-13, zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109)

Pozwana usunęła reklamę przed wyznaczonym terminem odbioru.

(dowód: zeznania świadka Z. K., płyta CD k. 109)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, dowodu z zeznań świadka Z. K., a także dowodu z przesłuchania pozwanej.

Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności wymienionych w ustaleniach stanu faktycznego dokumentów prywatnych w postaci umowy czy korespondencji stron. Podkreślić bowiem należy, iż dokumenty prywatne przedstawione przez strony nie były kwestionowane, a nadto nie noszą żadnych śladów przerobienia, podrobienia, czy innej manipulacji. Nadto, większość z nich została uwierzytelniona przez fachowych pełnomocników.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zeznań pozwanej oraz świadka Z. K.. W ocenie Sądu zeznania wymienionych osób są szczere, wewnętrznie spójne i zbieżne ze sobą, a także znajdują potwierdzenie w treści przedłożonych dokumentów prywatnych w postaci obszernej korespondencji prowadzonej przez strony na przestrzeni lat 2020-2024. Nadto, zeznania te nie budzą wątpliwości Sądu w świetle zasad logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego.

Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. Zgodnie z treścią art. 225 k.c. obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego. Natomiast stosownie do art. 224 § 2 k.c. od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.

W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Jak wskazuje się w orzecznictwie zgodnie z art. 224 § 1 k.c. posiadacz w dobrej wierze nie jest zobowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i dopiero utrata przymiotu dobrej wiary ma znaczenie decydujące dla powstania roszczenia o powyższe wynagrodzenie, bowiem w myśl art. 224 § 2 k.c. z chwilą dowiedzenia się przez posiadacza w dobrej wierze o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, staje się on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i zmienia się zasadniczo zakres jego odpowiedzialności względem właściciela (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015r., I ACa 58/15, L.). Pojęcie dobrej wiary oznacza stan psychiczny osoby (określonego podmiotu prawnego) wyrażający się w błędnym, ale usprawiedliwionym jej przekonaniu o istnieniu jakiegoś prawa lub stosunku prawnego lub też sytuacji istotnej z punktu widzenia prawa, mimo że rzeczywisty stan prawny obiektywnie oceniany jest odmienny (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2013r., I ACa 62/13, L.). Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 7 k.c., jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary. Domniemanie to jest wzruszalne, ale ciężar jego obalenia spoczywa na dochodzącym roszczenia, który z przypisania złej wiary pozwanej wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.

Powyższe oznacza, że w niniejszym procesie ciężar obalenia domniemania dobrej wiary pozwanej spoczywał na stronie powodowej. W ocenie Sądu powódka nie sprostała temu obowiązkowi. Podkreślić należy, iż w szczególnych okolicznościach rozpatrywanego przypadku nie sposób przypisać pozwanej złej wiary w okresie od dnia 1 listopada 2020 roku do 31 grudnia 2022 roku. Co prawda z treści pisma z dnia 9 grudnia 2020 roku pozwana uzyskała wiedzę o tym, że powódce przysługuje prawo użytkowania wieczystego spornego gruntu, na którym został wcześniej usytuowany nośnik reklamowy, jednak późniejsze postępowanie powódki mogło pozwaną pozostawić w usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że korzystanie z gruntu odbywa się za aprobatą Gminy M. G.. W przedmiotowym piśmie z dnia 9 grudnia 2020 roku powódka zażądała przedstawienia przez pozwaną w terminie 7 dni dokumentów potwierdzających posiadany tytuł prawny do ekspozycji billboardu, a w przypadku nielegalnego zajmowania gruntu wezwała do natychmiastowego demontażu tego nośnika reklamowego i poinformowania o tym fakcie Gminy. W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 6 stycznia 2021 roku małżonek pozwanej wysłał do powódki e – maila (na adres wskazany w wezwaniu), w którym szczegółowo wyjaśnił podstawy korzystania ze spornego gruntu. Powódka w żaden sposób nie zareagowała na powyższą wiadomość, przez okres prawie dwóch lat w żaden sposób nie kontaktowała się z pozwaną w sprawie korzystania ze spornego gruntu. Bezczynność powódki, brak ustosunkowania się do złożonych przez pozwaną wyjaśnień przedstawionych w e – mailu z dnia 6 stycznia 2021 roku, w szczególności brak wskazania, że powódka nie uznaje tych wyjaśnień i żąda natychmiastowego wydania gruntu bądź zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie, mogły jedynie utwierdzać pozwaną w przeświadczeniu, że korzystanie z gruntu odbywa się za zgodą Gminy M. G.. Zauważyć należy, że zawarte w ww. piśmie wezwanie do wydania gruntu było aktualne jedynie w przypadku niewykazania tytułu prawnego do korzystania ze spornego gruntu. Zatem, skoro po złożeniu wyjaśnień przez pozwaną powódka nie wystąpiła z żądaniem windykacyjnym, pozwana miała uzasadnione podstawy, by uznać, że powódka uznaje wyjaśnienia za wystarczające dla wykazania tytułu prawnego. Bez znaczenia pozostaje, że pozwana udzieliła wyjaśnień po upływie wyznaczonego terminu, skoro powódka w żaden sposób nie sygnalizowała, że nie akceptuje tych wyjaśnień. Nadto, co istotne, termin do złożenia wyjaśnień nie był terminem ustawowym, zawitym, nie powodował żadnych negatywnych skutków w sferze prawa materialnego. Zresztą czynienie pozwanej zarzutu z powodu kilkudniowego opóźnienia budzi tym większe zdziwienie, że powódka zwlekała z ustosunkowaniem się do wyjaśnień pozwanej przez okres 22 miesięcy. Należy również zauważyć, iż z zeznań świadka oraz pozwanej jednoznacznie wynika, że gdyby wówczas powódka zażądała wydania gruntu, to usunęliby nośnik reklamowy, jaki znajdował się na nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym powódki. Zeznania co do możliwości wydania gruntu należy uznać za wiarygodne, tym bardziej, że w związku z sytuacją pandemiczną z usług reklamowych pozwanej rezygnowali dotychczasowi najemcy, stąd dalsze korzystanie z tego nośnika nie miało dla pozwanej znaczenia gospodarczego.

Po raz kolejny roszczenia wobec pozwanej powódka zgłosiła dopiero w piśmie z dnia 5 października 2022 roku, wskazując na konieczność zawarcia umowy cywilno – prawnej, a także podnosząc, że przedmiotowa nieruchomość objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta G. z dnia 27 maja 2009 roku, zgodnie z którym na tym terenie nie dopuszcza się lokalizacji reklam. W przedmiotowym piśmie powódka wezwała pozwaną do demontażu spornego nośnika reklamowego w terminie 7 dni od otrzymania pisma i poinformowania o tym facie powódki, zastrzegając, że niezastosowanie się do wezwania będzie skutkować naliczaniem odszkodowania z tytułu bezumownego zajęcia terenu w wysokości netto 60 zł miesięcznie za 1 m ² powierzchni reklamy, zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta G. nr (...) z dnia 20 marca 2007 roku. Zważyć należy, iż w następstwie tego wezwania, strony zawarły umowę na rok 2023. W nawiązaniu stosunku prawnego z pozwaną nie przeszkodziły powódce rzekome niezgodności eksponowania reklam z zapisami planu miejscowego, co tylko wskazuje na bezpodstawność tego zarzutu. Przy zawarciu przedmiotowej umowy powódka nie zgłaszała żadnych roszczeń odnośnie okresu wcześniejszego, nie domagała się uznania tych roszczeń na piśmie przez pozwaną etc. W stosunkach gospodarczych zwyczajowo przy zawarciu umowy na kolejny okres reguluje się dotychczasowe kwestie sporne. Jest to wyraz lojalności w stosunku do kontrahenta. Wystąpienie przez powódkę z wcześniej niezgłaszanymi roszczeniami o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie za okres od dnia 1 listopada 2020 roku do 31 grudnia 2022 roku już w trakcie obowiązywania nowego kontraktu należało uznać za sprzeczne z dobrymi obyczajami. Za logiczne należy również uznać twierdzenia pełnomocnika pozwanej, iż sens oświadczenia złożonego w piśmie z dnia 5 października 2022 roku należy rozumieć w ten sposób, że warunkiem naliczania wynagrodzenia (zwanego w tym piśmie odszkodowaniem) jest nierozebranie nośnika reklamowego posadowionego wbrew woli powódki. Z treści pisma wynika, że obowiązek uiszczenia ww. świadczenia miał być ze skutkiem „na przyszłość”. Wobec zalegalizowania tego nośnika poprzez zawarcie umowy pozwana nie musiała rozbierać nośnika, a tym samym – stosownie do treści ww. pisma - nie musiała ponosić ww. świadczenia. Obowiązek zapłaty zaktualizowałby się, gdyby powódka podtrzymała wolę rozebrania nośnika (co przy po zawarciu porozumienia nie miało już miejsca).

W ocenie Sądu postępowanie pozwanej, która nie miała wiedzy odnośnie praw powódki do gruntu przed grudniem 2020 roku należało uznać za w pełni usprawiedliwione. W okresie objętym żądaniem pozwu Gmina M. G. nie wystąpiła z roszczeniem windykacyjnym, nie komunikowała pozwanej w sposób jednoznaczny i jasny, że korzystanie z gruntu odbywa się wbrew woli powódki, a także nie występowała z roszczeniem o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie. Postępowanie pozwanej należy uznać za usprawiedliwione w szczególności, gdy weźmie się pod uwagę fakt kilkunastoletniego, niezakłóconego korzystania przez nią i jej poprzednika prawnego ze spornego gruntu. Początkowo bowiem poprzednik prawny pozwanej uiszczał wynagrodzenie za korzystanie z gruntu na rzecz (...). Kolejny podmiot posiadający prawa do gruntu, tj. Polnord już nie żądał od pozwanej zapłaty za posadowienie nośnika reklamowego. W tym stanie rzeczy pozwana mogła poczytywać, że Gmina - podobnie jak Polnord – akceptuje fakt usytuowania na spornej nieruchomości nośnika reklamowego i nie domaga się z tego tytułu zapłaty.

Z kolei zachowanie Gminy w całej tej sytuacji pozostaje całkowicie nie do pogodzenia z dobrymi obyczajami i zasadami współżycia społecznego. Sposób komunikacji z pozwaną będącą przecież członkiem wspólnoty samorządowej w niniejszym przypadku był niedopuszczalny. Powódka przez wiele miesięcy w ogóle nie odnosiła się do wyjaśnień pozwanej, przez co utwierdzała ją w błędnym przeświadczeniu, że korzysta z gruntu za przyzwoleniem powódki, po czym po wielu miesiącach milczenia skierowała do niej wezwanie do rozebrania nośnika pod rygorem naliczania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie. A już całkowitą dezaprobatę musi budzić zgłoszenie roszczenia o zapłatę należności za okres poprzedzający po zawarciu umowy. Takie postępowanie organów jednostki samorządu terytorialnego, której ustawowym zadaniem jest działanie na rzecz członków wspólnoty samorządowej, nie może uzyskać pozytywnej oceny w kontekście zasad współżycia społecznego. Gdyby już na początku 2021 roku powódka zakomunikowała pozwanej, że wobec braku tytułu prawnego domaga się rozebrania nośnika reklamowego i wydania gruntu, z pewnością osiągnęłaby swój cel, gdyż pozwana nie zamierzała oponować przeciwko temu. Zatem, niezależnie od kwestii braku dobrej wiary, uzasadniony pozostawał zarzut nadużycia prawa podmiotowego.

Mając powyższe na względzie, na mocy art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. a contrario i art. 5 k.c. powództwo podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. wyroku na podstawie art. 98 §1 k.p.c. przy zastosowaniu § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, obciążając przegrywającą powódkę całością poniesionych przez pozwaną kosztów procesu, na które składały się: wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Od sumy tych kosztów na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.