Zarządzenie z 8 listopada 2024, sygn. I C 2065/24

Sygn. akt I C 2065/24

Uzasadnienie wyroku z dnia 17 października 2024 roku

Pozwem z dnia 30 listopada 2020 roku (data nadania przesyłki pocztowej) powód K. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej A. (...) Towarzystwa (...) w W. (dawniej: (...) Towarzystwo (...) w W.) (dalej także: „Ubezpieczyciel”) kwoty 7.902,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 listopada 2020 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że dochodzone pozwem roszczenie stanowi odszkodowanie z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego, kosztów parkingu oraz kosztów holowania w związku z kolizją drogową z dnia 3 września 2020 roku, wskutek której uszkodzeniu uległ pojazd marki O. (...) o nr rej. (...). Podniesiono, że sprawca zdarzenia posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności pojazdów mechanicznych u pozwanego ubezpieczyciela. Wysokość dochodzonego roszczenia stanowiła różnicę kosztów należnych z tego tytułu w wysokości 11.238,51 zł oraz kwoty uiszczonej przez pozwaną w wysokości 3.335,76 zł. Wyjaśniono, że powód nabył dochodzone pozwem roszczenie na podstawie umowy cesji wierzytelności zawartej z poszkodowaną.

(pozew – k. 1-4)

W odpowiedzi na pozew A. (...) Towarzystwo (...) w W., reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosło o oddalenie powództwa oraz zasądzenia na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany zakwestionował wysokość stawek dziennych najmu pojazdu zastępczego wynikających z faktury dołączonej do pozwu oraz długość okresu najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowaną, a ponadto wysokość stawek dziennych parkowania wynikających z faktury dołączonej do pozwu oraz długość okresu parkowania uszkodzonego pojazdu. W ocenie pozwanego zasadny okres najmu pojazdu zastępczego oraz parkowania uszkodzonego pojazdu wynosił 23 dni, tj. okres od daty szkody do dnia wysłania informacji o szkodzie całkowitej tj. do dnia 18 września 2020 roku oraz do 7 dni następujących po tym dniu na zagospodarowanie pojazdu. Pozwany wskazał, że uznana przez niego stawka dobowa za najem pojazdu jest równa kwocie 75,00 zł netto, zaś uznana przez niego stawka dobowa za parkowanie uszkodzonego pojazdu jest równa kwocie 20,00 zł netto. Strona pozwana podkreśliła również, że w toku postępowania likwidacyjnego informowała poszkodowanego o maksymalnych stawkach najmu pojazdu zastępczego akceptowanych przez ubezpieczyciela. Pozwany wskazał, że informował poszkodowanego o możliwości organizacji najmu pojazdu za jego pośrednictwem, partnerska firma współpracująca z pozwanym w dniu 10 września 2020 roku w odpowiedzi na zapytanie powoda przesłała wiadomość mailową z ofertą najmu pojazdu zastępczego, wobec której powód nie ustosunkował się. W ocenie ubezpieczyciela w ten sposób poszkodowany nie współdziałał z pozwanym ubezpieczycielem jako dłużnikiem, uchybił ciążącym na nim obowiązkom minimalizacji szkody, czym doprowadził do zwiększenia rozmiarów szkody.

(odpowiedź na pozew – k. 33-37)

W dalszym toku postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 3 września 2020 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) należący do D. M.. Pojazd sprawcy kolizji drogowej był objęty ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w A. (...) Towarzystwie (...) w W..

(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: akta szkody – płyta CD dołączona do odpowiedzi na pozew)

Przedmiotowa szkoda została zgłoszona A. (...) Towarzystwu (...) w W. w dniu 4 września 2020 roku i zarejestrowana pod nr (...).

(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: nagranie na płycie CD dołączonej do pozwu, akta szkody – płyta CD dołączona do odpowiedzi na pozew)

Podczas telefonicznego zgłoszenia szkody A. (...) Towarzystwu (...) w W., pracownik tego ubezpieczyciela poinformował zgłaszającego szkodę komunikacyjną w związku z uszkodzeniem pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...), o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela, ograniczając tę informację do wskazania możliwości organizacji takiego najmu, uznanych przez ubezpieczyciela stawek dobowych najmu oraz kontaktu do osoby odpowiedzialnej za organizację najmu pojazdu zastępczego. Pracownik A. (...) Towarzystwa (...) w W. nie udzielił informacji w przedmiocie szczegółowych warunków najmu pojazdu.

(dowód: wydruk wiadomości mailowej – k. 40, nagranie na płycie CD dołączonej do pozwu).

W dniu 3 września 2020 roku D. M. zawarła z K. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) umowę najmu pojazdu zastępczego na okres od dnia 3 września 2020 roku do dnia 28 października 2020 roku. Na podstawie umowy wynajęty był pojazd marki S. (...) o nr rej. (...), zaś od dnia 12 października 2020 roku wynajęty był pojazd marki S. (...) o nr rej. (...). Stawkę najmu pojazdu zastępczego ustalono na kwotę 180,00 zł netto za dobę. W umowie wskazano, że zgody wynajmującego wymaga podnajem oraz oddanie przedmiotu najmu do bezpłatnego używania osobom trzecim, a ponadto wszystkie zmiany i ulepszenia pojazdu. Wskazano, że w sprawach nieuregulowanych w umowie będą miały zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego.

Pojazd zastępczy został wydany D. M. w dniu 3 września 2020 roku, a zwrócony przez nią w dniu 28 października 2020 roku.

(okoliczności bezsporne, ponadto dowód: umowa najmu samochodu zastępczego – k. 12)

Od dnia 3 września 2020 roku do dnia 8 października 2020 roku D. M. parkowała uszkodzony pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) na płatnym parkingu serwisowym przy ul. (...) w W.. Wysokość opłaty za dobę parkowania ustalono na kwotę 30,00 zł.

(dowód: regulamin korzystania z miejsc parkingowych – k. 17)

W dniu 3 września 2020 roku D. M. jako cedent zawarła z K. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...), jako cesjonariuszem, umowę przelewu wierzytelności w postaci prawa do zwrotu kosztów z tytułu najmu pojazdu zastępczego, kosztów holowania i parkowania, jakie przysługiwały cedentowi z tytułu odpowiedzialności cywilnej sprawcy w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 3 września 2020 roku pod numerem (...) zarejestrowaną w A. (...) Towarzystwie (...) w W..

(dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 13-14)

D. M. upoważniła K. K. do działania w jej imieniu przy likwidacji szkody komunikacyjnej pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...), a w szczególności co zgłoszenia szkody, uzyskiwania telefonicznych i mailowych informacji na temat szkody, w tym dokumentów do wynajmu pojazdu zastępczego.

(dowód: upoważnienie – k. 15)

W dniu 4 września 2020 roku K. K. przesłał wiadomość mailową do A. (...) Towarzystwa (...) w W., w której zwrócił się o przesłanie umowy najmu pojazdu zastępczego zawierającej warunki najmu.

(dowód: wydruk wiadomości mailowej – k. 40)

W piśmie z dnia 7 września 2020 roku A. (...) Towarzystwo (...) w W. poinformowało D. M. o uznawanych stawkach dobowych najmu pojazdu zastępczego. Podano, że uznawana dzienna stawka dobowa najmu pojazdu zastępczego segmentu klasy C przy okresie najmu powyżej 14 dni wynosi 75,00 zł netto. W piśmie nie podano innych warunków najmu pojazdu zastępczego.

(dowód: akta szkody – płyta CD dołączona do odpowiedzi na pozew)

W dniu 10 września 2020 roku podmiot współpracujący z A. (...) Towarzystwa (...) w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przesłał K. K. wiadomość mailową dotyczącą zasad najmu pojazdu zastępczego. W wiadomości mailowej wskazano, że pojazd zastępczy to pojazd porównywalnej klasy z segmentem pojazdu poszkodowanego, marka i model pojazdu zastępczego są uzależnione od warunków lokalnych, poszkodowany ma możliwość wyjazdu pojazdem zastępczym za granicę (zależnie od kraju, do którego się wybiera) i nie ponosi z tego tytułu dodatkowych kosztów, nie ma przewidzianego limitu kilometrów dla pojazdu zastępczego, klient nie ponosi kosztów udziału własnego ani kaucji, koszty eksploatacyjne są po stronie poszkodowanego, w przypadku braku przyjęcia odpowiedzialności w szkodzie, koszty związane z pojazdem zastępczym są po stronie klienta, o długości wynajmu decyduje dział likwidacji szkód. Wskazano ponadto, że pozostałe kwestie są regulowane wewnętrznym regulaminem wypożyczalni, zaś to, która wypożyczalnia będzie obsługiwała najem, uzależnione jest od lokalizacji i dostępności pojazdów. W wiadomości podano numer telefonu oraz adres poczty mailowej, pod które należało się kontaktować w sprawie najmu pojazdu zastępczego. Do wiadomości załączono regulamin wypożyczalni obejmujący szczegółowe warunki najmu (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

(dowód: wydruk wiadomości mailowej – k. 39, pismo – k. 153-156)

D. M. nie skorzystała z propozycji najmu pojazdu zastępczego organizowanego przez A. (...) Towarzystwo (...) w W..

(okoliczność bezsporna)

D. M. zawarła umowę najmu pojazdu zastępczego z uwagi na to, że na co dzień poruszała się samochodem w celu dojazdu do pracy, opieki nad wnukiem, załatwiania formalności.

(dowód: oświadczenie – k. 18)

Pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) należący do D. M. kwalifikował się segmentu pojazdów klasy C.

(dowód: opinia biegłego sądowego z motoryzacji – k. 116-118)

Ceny najmu pojazdu zastępczego segmentu klasy C w 2020 roku wynosiła od 113,82 zł netto (14,00 zł brutto) za dobę do 200,00 zł netto (246,00 zł brutto) za dobę.

(dowód: opinia biegłego sądowego z motoryzacji – k. 116-118)

W dniu 8 października 2020 roku A. (...) Towarzystwo (...) w W. wypłaciło na rzecz D. M. kwotę 3.700,00 zł tytułem odszkodowania w związku ze szkodą całkowitą pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...) w wyniku kolizji z dnia 3 września 2020 roku.

(okoliczność bezsporna, ponadto dowód: potwierdzenie przelewu – k. 23).

W dniu 8 października 2020 roku D. M. zawarła z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. umowę sprzedaży pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...).

(dowód: umowa sprzedaży – k. 21)

W dniu 25 października 2020 roku D. M. nabyła nowy pojazd w miejsce uszkodzonego pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...).

(dowód: faktura VAT nr (...) – k. 22)

Pismem z dnia 29 października 2020 roku A. (...) Towarzystwo (...) w W. poinformowało o przyznaniu odszkodowania w wysokości 3.335,76 zł w związku ze szkodą komunikacyjną powstałą wskutek zdarzenia z dnia 3 września 2020 roku. Ubezpieczyciel uznał za zasadny koszt holowania w kwocie 648,21 zł, koszt parkowania w kwocie 565,80 zł oraz koszt najmu pojazdu zastępczego w kwocie 2.121,75 zł, przyjmując za zasadny okres najmu pojazdu zastępczego przez 23 dni przy stawce 75,00 zł netto za dobę oraz okres parkowania przez 23 dni przy stawce 20,00 zł netto za dobę.

(okoliczność bezsporna, ponadto dowód: pismo z dnia 29 października 2020 – k. 8-9)

W dniu 28 października 2020 roku K. K. wystawił fakturę VAT nr (...) na kwotę 11.238,51 zł brutto (9.137,00 zł netto) z tytułu kosztów holowania, parkowania i najmu pojazdu zastępczego przez D. M.. Koszt związany z holowaniem wskazano na kwotę 648,21 zł brutto (527,00 zł netto), koszt parkowania przez 35 dni przy stawce dobowej 30,00 zł netto na kwotę 1.291,50 zł brutto (1.050,00 zł netto), zaś koszt najmu pojazdu zastępczego przez 42 dni przy stawce dobowej najmu równej kwocie 180,00 zł netto na kwotę 9.298,80 zł brutto (7.560,00 zł netto).

(dowód: faktura VAT nr (...) – k. 10)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów dołączonych do akt sprawy, akt szkody znajdujących się na płycie CD dołączonej do odpowiedzi na pozew oraz nagrania rozmowy pracownika pozwanego ubezpieczyciela ze zgłaszającym szkodę, znajdującego się na płycie CD dołączonej do pozwu. Dowodom tym Sąd dał wiarę w całości. Strony nie zakwestionowały autentyczności tych dowodów. Sąd także, działając w tym zakresie z urzędu, nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności i mocy dowodowej.

Podstawę poczynionych ustaleń faktycznych stanowiły również zeznania świadków D. M. (k. 103-104) oraz P. K. (k. 104).

Zeznania wymienionych świadków Sąd uznał za wiarygodne w zakresie, w jakim nie były sprzeczne z dowodami z dokumentów. W tym zakresie zeznania te były spójne, jasne oraz logiczne, a ponadto znajdujące odzwierciedlenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym.

Sąd ustalił stan faktyczny również w oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu motoryzacji G. P. (k. 116-118), która to opinia była jasna, spójna oraz kompletna, jak również zawierała weryfikowalne wnioski. Strony postępowania nie zgłosiły zastrzeżeń do opinii biegłego sądowego, jak również Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania przedmiotowej opinii.

Dodatkowo czyniąc ustalenia faktyczne Sąd uwzględnił zgodne twierdzenia stron w trybie art. 229 k.p.c. oraz twierdzenia strony, którym przeciwnik nie zaprzeczył w trybie art. 230 k.p.c.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód domagał się od strony pozwanej zapłaty kwoty 7.902,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 listopada 2020 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego, kosztów parkingu oraz kosztów holowania w związku z zawartą przez poszkodowanego umową najmu i umową cesji.

Wskazać należy, że pomiędzy stronami bezspornym było, że w dniu 3 września 2020 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) należący do D. M.. Niesporne było również to, iż sprawcą przedmiotowego zdarzenia był kierujący pojazdem objętym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (OC) u pozwanego ubezpieczyciela. Poza sporem były również koszty związane z holowaniem uszkodzonego pojazdu, skoro pozwany wypłacił tę część odszkodowania w kwocie żądanej przez powoda.

Natomiast strona pozwana zakwestionowała roszczenie co do wysokości w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz kosztów parkowania. Główną osią sporu pomiędzy stronami był zakres odszkodowania z tytułu najmu przez poszkodowanego pojazdu zastępczego wynikający z uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego oraz stawki dobowej najmu, a ponadto zakres odszkodowania z tytułu parkowania uszkodzonego pojazdu wynikający z uzasadnionego okresu parkowania oraz stawki dobowej parkowania.

Zgodnie z art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może przenieść wierzytelność bez zgody dłużnika na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania; wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, powód poprzez przedłożoną do akt umowę przelewu wierzytelności z dnia 3 września 2020 roku zawartą pomiędzy poszkodowaną a powodem, wykazał, że nabył prawo do zwrotu kosztów z tytułu najmu pojazdu zastępczego, kosztów holowania i parkowania, jakie przysługiwały cedentowi z tytułu odpowiedzialności cywilnej sprawcy w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 3 września 2020 roku pod numerem (...) zarejestrowaną w A. (...) Towarzystwie (...) w W.. Wobec tego poszkodowana przeniosła swoje prawa z ubezpieczenia OC z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego na rzecz powoda.

W świetle powyżej przedstawionych rozważań nie ulegało wątpliwości, że cedent zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego w miejsce uszkodzonego podczas kolizji pojazdu, a ponadto umowę parkowania uszkodzonego pojazdu. Zwrot kosztów miał być pokryty przez ubezpieczyciela sprawcy jako element odszkodowania należnego poszkodowanej. Zbyła on jednak wierzytelność z tego tytułu na rzecz powoda.

Wskazać należy, że odpowiedzialność bezpośredniego sprawcy szkody wynika z art. 436 § 2 k.c., natomiast odpowiedzialność strony pozwanej ma charakter akcesoryjny na podstawie zawartej ze sprawcą zdarzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych co wynika z art. 822 k.c. oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2023 roku, poz. 2500). Stosownie do art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody (art. 805 k.c.). Poszkodowany może zgłosić swoje roszczenie albo wobec sprawcy szkody, albo też bezpośrednio wobec zakładu ubezpieczeń (art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych). W myśl zaś art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, przy czym zgodnie z art. 36 ust. 1 zd. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Z kolei zgodnie z ogólnymi zasadami odpowiedzialności odszkodowawczej sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (art. 361 § 1 k.c.). W braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.). Regułą jest zasada pełnego odszkodowania. Powinno ono bowiem przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę.

Na szkodę majątkową, do której naprawienia zobowiązany jest ubezpieczyciel, nie składa się jedynie koszt naprawy uszkodzonego pojazdu, czy różnica wartości pojazdu według stanu przed kolizją oraz po kolizji w przypadku szkody całkowitej, ale również m.in. koszt wynajmu pojazdu zastępczego w zakresie, w jakim pozostaje on w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Nie budzi obecnie wątpliwości, iż wydatki za najem pojazdu zastępczego, jako koszty niwelujące niemożność korzystania z pojazdu uszkodzonego lub zniszczonego w wypadku, stanowią część szkody podlegającej naprawieniu. Warunkiem jest, aby poniesione w tym celu wydatki były celowe i ekonomicznie uzasadnione, pozwalające na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się usunąć w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2003 roku, sygn. akt IV CKN 1916/00, LEX nr 462953, uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt III CZP 5/11, LEX nr 1011468, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 roku, sygn. akt III CZP 76/13, LEX nr 1392609, uchwała Sądu Najwyższego z dnia z dnia 24 sierpnia 2017 roku, sygn. akt III CZP 20/17, LEX nr 2340475).

Wydatki ekonomicznie uzasadnione to wydatki na najem pojazdu zasadniczo o podobnej klasie do pojazdu uszkodzonego lub zniszczonego, poniesione w oparciu o stawki czynszu najmu, które obowiązują na danym rynku lokalnym i w czasie naprawy pojazdu mechanicznego lub do czasu nabycia nowego pojazdu (w przypadku szkody całkowitej). Są to wydatki poniesione w następstwie zdarzenia szkodzącego, które nie powstałyby bez tego zdarzenia, prowadzące do powypadkowego zmniejszenia majątku poszkodowanego, czyli straty (art. 361 § 2 k.c.). Utrata możliwości korzystania z rzeczy wskutek jej zniszczenia stanowi szkodę majątkową. Jeżeli więc poszkodowany poniósł w związku z tym koszty, które były konieczne, na wynajem pojazdu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu. Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. W konsekwencji poza celowe i ekonomiczne uzasadnione wydatki wykraczają wydatki na najem samochodu zastępczego w sytuacji, gdy poszkodowany dysponuje innym sprawnym samochodem (uchwała składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt III CZP 5/11, LEX nr 1011468; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1997 roku, sygn. akt III CZP 14/97, LEX nr 29875).

Celowymi i ekonomicznie uzasadnionymi wydatkami za najem pojazdu zastępczego są koszty najmu ponoszone w okresie koniecznym do przeprowadzenia naprawy uszkodzonego pojazdu. Jako ten okres rozumie się: czas bezpośrednio przypadający na zgłoszenie szkody ubezpieczycielowi szkody; czynności likwidacyjne samodzielnie prowadzone przez ubezpieczyciela (np. okres oczekiwania przez poszkodowanego na otrzymanie kosztorysu w celu rozpoczęcia bez zbędnej zwłoki naprawy uszkodzonego pojazdu); czynności mieszczące się w ramach współdziałania stron w zakresie ustalenia zakresu szkody i kosztów naprawy (np. czas oczekiwania na akceptację kosztorysu sporządzonego przez zakład naprawczy); czas rzeczywistej naprawy uszkodzonego pojazdu, który uwzględnia oczekiwanie na zamówione części zamienne i możliwości organizacyjne zakładu naprawczego oraz inne obiektywne czynniki wpływające na proces naprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 roku, sygn. akt IV CK 672/03, LEX nr 146324; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 roku, sygn. akt III CZP 32/03, LEX nr 78592; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2004 roku, sygn. akt II CK 494/03, LEX nr 145121).

W przypadku szkody całkowitej uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego obejmuje czas od chwili uszkodzenia pojazdu poszkodowanego do momentu, w którym poszkodowany miał możliwość nabycia nowego pojazdu, a zatem może być to nawet okres po wypłacie odszkodowania z tytułu szkody całkowitej (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 roku, sygn. akt III CZP 76/13, LEX nr 1390629). Przyjmuje się, że poszkodowany powinien zdołać nabyć pojazd w ciągu tygodnia od dnia wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela. Należy podkreślić, że z uwagi na to, że utrata możliwości poruszania się własnym pojazdem jest szkodą poniesioną przez poszkodowanego wskutek kolizji, za którą odpowiada inny podmiot, to poszkodowany nie jest zobowiązany do zabiegania o pozyskiwanie środków na zakup nowego pojazdu z innych źródeł niż z odszkodowania przyznanego przez odpowiedzialnego za szkodę.

Pozbawienie poszkodowanego możliwości korzystania z pojazdu uszkodzonego w trakcie kolizji skutkuje tym, że ma on prawo wynająć pojazd zastępczy i pozostaje to w związku przyczynowym z kolizją – w rozumieniu powyższego przepisu. Normalnym następstwem, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c., jest niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego. Jeżeli więc poszkodowany poniósł w związku z tym koszty, które były konieczne, za wynajem pojazdu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2003 roku, sygn. akt IV CKN 1916/00, LEX nr 462953).

Należy wskazać, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie lub zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt III CZP 5/11, LEX nr 1011468).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy przyjąć, że za normalne następstwo zniszczenia pojazdu służącego poszkodowanemu do przemieszczenia się na co dzień należy uznać konieczność czasowego wynajęcia pojazdu zastępczego w celu możliwości kontynuowania normalnego i niezakłóconego załatwiania bieżących potrzeb życia codziennego w okresie, gdy szkoda nie została jeszcze naprawiona.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd nie miał wątpliwości, iż poszkodowana była uprawniona do żądania od strony pozwanej zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego przez okres od dnia uszkodzenia wskutek kolizji pojazdu do niego należącego do dnia, kiedy miała realną możliwość nabycia nowego pojazdu. W okolicznościach niniejszej sprawy okres najmu pojazdu zastępczego od dnia 3 września 2020 roku, tj. od dnia szkody komunikacyjnej do dnia 14 października 2020 roku, tj. do 7 dnia od wypłaty przez pozwaną odszkodowania z tytułu szkody całkowitej, stanowi uzasadniony okres najmu. Nie sposób było się zgodzić z twierdzeniami strony pozwanej, że uzasadniony okres najmu wynosił 23 dni, tj. okres od daty szkody do dnia wysłania informacji o szkodzie całkowitej tj. do dnia 18 września 2020 roku oraz 7 dodatkowych dni za zagospodarowanie pojazdu. W ocenie Sądu powód przedstawił wystarczające dowody do stwierdzenia, że najem pojazdu zastępczego w okresie wskazanym w pozwie był konieczny celem zapewnienia normalnego funkcjonowania poszkodowanej w życiu codziennym. Poszkodowana nie dysponowała w tym okresie innym pojazdem, za pośrednictwem którego mógłby przemieszczać się, jak przed dniem przedmiotowej kolizji drogowej. Należy wskazać, że samo poinformowanie poszkodowanej przez ubezpieczyciela o sposobie rozliczenia szkody, przy braku wypłaty odszkodowania nie powoduje, że okres najmu pojazdu zastępczego po dniu uzyskania takiej informacji należy uznać za niecelowy czy ekonomicznie nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutów związanych z czasem trwania najmu należy wskazać, że powód dochodzi odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego przez okres 42 dni i taki też czas przyjęto na fakturze, wyliczając łączny koszt najmu według stawki w kwocie 180,00 zł netto za dobę. Podkreślić należy, że do zdarzenia doszło w dniu 3 września 2020 roku i już od tego dnia poszkodowana została pozbawiona pojazdu, który był niezbędny do prawidłowego funkcjonowania w życiu codziennym. W ocenie Sądu za końcowy okres uzasadnionego najmu należy uznać datę przypadającą po 7 dniach od dnia wypłaty odszkodowania z tytułu szkody całkowitej, tj. po 7 dniach od dnia 8 października 2020. Z materiału dowodowego nie wynikało zaś, że poszkodowana odpowiada za przedłużenie postępowania likwidacyjnego. W konsekwencji Sąd przyjął, że uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wyniósł 42 dni, tak jak wskazano na fakturze przedłożonej do pozwu.

Należy przy tym wskazać, że jeśli powód udowodnia fakty - czas najmu pojazdu zastępczego – to na stronie pozwanej spoczywał ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających, jej zdaniem, oddalenie powództwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82, LEX nr 8416). Oznacza to, że to właśnie ubezpieczyciela obciąża obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających redukcję wysokości świadczenia odszkodowawczego. Poszkodowanej nie można natomiast obciążać obowiązkiem poszukiwania za ubezpieczyciela dowodów w zakresie okoliczności wyłączających lub ograniczających jego odpowiedzialność (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1994 roku, sygn. akt III CZP 107/94, LEX nr 4112). Należy w związku z tym zgodzić się z poglądem, że odmowa lub redukcja świadczenia odszkodowawczego – także z tytułu poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego – nie może być oparta wyłącznie na subiektywnym przekonaniu dłużnika (ubezpieczyciela) o niecelowości i nieekonomiczności tych wydatków. To strona pozwana powinna była wykazać, że adekwatny i uzasadniony czas najmu pojazdu powinien obejmować krótszy okres, czego jednak nie wykazano.

Odnośnie do stawki najmu pojazdu zastępczego wskazać należy, że koszt najmu pojazdu zastępczego przekraczający koszt zaproponowanej przez ubezpieczyciela oferty skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku, sygn. akt III CZP 20/17, LEX nr 2340475).

Analizując zasadność wysokości stawki dziennej za najem pojazdu zastępczego, przyjętej przez powoda, tj. w kwocie 180,00 zł netto za każdą dobę trwania najmu pojazdu, należało uznać, iż nie było podstaw do kwestionowania tych stawek. Sąd ustalił na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu motoryzacji, że stawki te odpowiadały stawkom obowiązującym na rynku lokalnym w 2020 roku.

Strona pozwana zarzuciła poszkodowanej, że nie dołożyła starań do zminimalizowania szkody, gdyż nie przyjęła najmu pojazdu w ramach oferty pozwanej, ale skorzystała z propozycji wybranego podmiotu zewnętrznego. Na dowód tego strona pozwana przedłożyła korespondencję mailową z powodem, z której wynika, że warunki umowy najmu pojazdu zastępczego zostały powodowi przesłane w dniu 10 września 2020 roku. Podkreślić należy, że pismo to zostało one doręczone powodowi w ósmym dniu licząc od dnia szkody komunikacyjnej i na niecały miesiąc przed dniem zakończenia najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowaną. Wobec terminu przedstawienie takiej propozycji poszkodowanej, należy uznać, że rzetelna oferta, której nieprzyjęcie mogłoby uzasadniać podniesienie wobec poszkodowanej zarzutu zwiększenia rozmiarów szkody, została przez pozwanego złożona dopiero w dniu 10 września 2020 roku.

Odnosząc się zaś do wcześniejszych informacji przekazanych przez pracownika pozwanej w przedmiocie oferty najmu pojazdu zastępczego należy podkreślić, że nie przedstawiały one szczegółowych warunków najmu pojazdu zastępczego. Strona pozwana nie określiła konkretnych zasad takiego najmu przed dniem 10 września 2020 roku. Ogólna informacja co do możliwości najmu pojazdu zastępczego przez stronę pozwaną oraz wskazanie jedynie uznawanych stawek dobowych najmu nie mogła zostać uznana za przedstawienie przez ubezpieczyciela oferty najmu pojazdu zastępczego. Nie wskazano warunków najmu w taki sposób, który umożliwiłby poszkodowanej podjęcie decyzji o skorzystaniu z oferty ubezpieczyciela. Strona pozwana w istocie nie dopełniła obowiązków informacyjnych ciążących na niej jako na przedsiębiorcy i nie przedstawiła należycie warunków najmu obowiązujących w firmie współpracującej. Tym samym nie pozwoliła poszkodowanej na dokonanie swobodnego i świadomego wyboru firmy wynajmującej. Wymaga podkreślenia, że w tym zakresie nie jest wystarczające bowiem powołanie się na samą wysokość stawki, która może być bowiem zależna od innych czynników (takich jak okres najmu, kaucja, limit kilometrów). Stwierdzenie, że rezygnacja z oferowanego przez ubezpieczyciela samochodu zastępczego na rzecz najmu prywatnego w danych okolicznościach nie była zaś celowa i ekonomicznie uzasadniona wymagałoby porównania wszystkich warunków najmu, nie zaś samej tylko stawki za samochód danej klasy. Sama niższa stawka dobowa najmu nie świadczy o tym, że proponowany przez ubezpieczyciela najem czyni zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanej. Powyższe nie może zostać uznane za przedstawienie przez ubezpieczyciela oferty najmu pojazdu zastępczego i stawianie poszkodowanej zarzutu, że z tej pozbawionej konkretnych warunków oferty nie skorzystała oraz przyczyniła się do zwiększenia szkody. W tych okolicznościach ani poszkodowanej, ani jego następcy prawnemu nie można stawiać zarzutu, że z takiej nieskonkretyzowanej oferty nie skorzystał i w ten sposób naruszył obowiązek minimalizacji szkody i przyczynił się do jej zwiększenia.

Wskazać należy, że poszkodowana miała prawo do wyboru podmiotu, od którego wypożyczy samochód zastępczy i jednocześnie nie miał obowiązku porównywania stawek na rynku, celem wybrania najniższej lub średniej (uchwała Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2003 roku, sygn. akt III CZP 32/03, LEX nr 78592). Jak wynika z opinii biegłego sądowego z zakresu motoryzacji, stawki dobowe najmu pojazdu naliczone przez powoda poszkodowanej nie przekraczały stawek obowiązującym na rynku lokalnym w 2020 roku. Ponadto sam fakt, iż istniały hipotetycznie na rynku możliwości znalezienia tańszej oferty, nie uzasadniało zarzutu, że poszkodowana z takiej oferty nie skorzystała. Bowiem jedynie rażąca dysproporcja kosztów w tym zakresie rodziłaby celowość ich obniżenia. Tylko więc w przypadku wykazania przez zakład ubezpieczeń, do czego nie doszło w okolicznościach niniejszej sprawy, nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące wierzyciela, na podstawie art. 354 k.c., wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania, można postawić zarzut powiększenia rozmiarów szkody przez wybranie oferty znacząco wyższej niż ceny obowiązujące ma danym rynku lokalnym, czy też zaproponowane przez ubezpieczyciela (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 roku, sygn. akt I CKN 1466/99, LEX nr 55243).

W konsekwencji Sąd uznał, że w okresie od dnia 3 września 2020 roku do dnia 10 września 2020 roku poniesiony przez poszkodowaną koszt najmu pojazdu zastępczego przy uwzględnieniu stawki 180,00 zł netto był ekonomicznie uzasadniony.

Sąd uznał za zasadny podniesiony przez pozwanego zarzut przyczynienia się poszkodowanej do zwiększenia rozmiaru szkody w zakresie, w jakim dotyczy kosztów najmu pojazdu zastępczego od dnia następnego po przedstawieniu przez pozwanego konkretnych informacji o możliwości organizacji najmu pojazdu zastępczego, co miało miejsce w dniu 10 września 2020 roku.

Obowiązek poszkodowanej jako wierzyciela zapobiegania szkodzie lub zmniejszania jej rozmiarów oraz współdziałania z ubezpieczycielem jako dłużnikiem w celu usunięcia powstałej szkody jednoznacznie wynika z art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 Kodeksu cywilnego oraz jest powszechnie akceptowany (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn.. akt III CZP 5/11, LEX nr 1011468, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku, sygn. akt III CZP 20/17, LEX nr 2340475). Powinność współdziałania obu stron stosunku odszkodowawczego w kierunku minimalizacji szkody leży w interesie nie tylko wyrządzających szkodę i poszkodowanych, ale głównie w interesie społecznym. Konsekwencją tej zasady jest sprawiedliwe rozłożenie ciężaru szkody (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 1987 roku, sygn. akt IV CR 156/87, LEX nr 3411). Korzyść dla ogółu ubezpieczonych polega na ograniczeniu kosztów ochrony ubezpieczeniowej, a przez to wysokości składek (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku, sygn. akt III CZP 20/17, LEX nr 2340475).

W sprawie niniejszej poza sporem pozostawała okoliczność, że pozwany przedstawił poszkodowanej propozycję skorzystania z najmu pojazdu zastępczego w wiadomości mailowej z dnia 10 września 2020 roku. Propozycja pozwanego pozostała jednak bez odpowiedzi ze strony poszkodowanej, która nie skorzystała z niej, nie podając przekonywającego usprawiedliwienia. W tych okolicznościach brak było zatem podstaw do przyjęcia, aby poszkodowana wypełniła w sposób należyty obowiązek współdziałania z ubezpieczycielem w celu usunięcia szkody lub zmniejszania jej rozmiarów. Dostatecznego usprawiedliwienia nie mogła stanowić okoliczność, że poszkodowana zawarła umowę najmu z osobą trzecią już w dniu 3 września 2020 roku, skoro najem pojazdu zastępczego trwał jeszcze przez półtorej miesiąca licząc od dnia przedstawienia oferty najmu w dniu 10 września 2020 roku.

Nie znajdują na uwzględnienie podnoszone przez poszkodowaną w oświadczeniu z dnia 28 października 2020 roku (k.19) przyczyny skorzystania z oferty najmu złożonej przez powoda i rezygnacji z oferty przedstawionej przez pozwanego. W oświadczeniu tym poszkodowana wskazała, że za wybraniem oferty przedstawionej przez powoda przesądziły gwarancja najmu na cały proces likwidacji szkody powiększony o kilkanaście dni na zakup nowego samochodu, brak kar i kaucji, brak limitów kilometrów oraz zgoda na korzystanie przez domowników.

Należy wskazać, że zgodnie z umową najmu zawartą przez poszkodowaną z powodem zgody wynajmującego wymagał podnajem oraz oddanie przedmiotu najmu do bezpłatnego używania osobom trzecim. Argumentację poszkodowanej w tym zakresie należy zatem uznać za chybioną.

Z przedstawionych przez pozwanego poszkodowanej warunków najmu wynika, że oferta pozwanego w przedmiocie organizacji najmu pojazdu nie przewidywała limitu kilometrów dla pojazdu zastępczego, zaś klient nie ponosił kosztów udziału własnego ani kaucji. Również w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie podane przez poszkodowaną motywy podjętej decyzji.

Wymaga wskazania, że z warunków umowy najmu przekazanej przez pozwanego nie wynika, aby najem organizowany przez pozwanego miał być ograniczony czasowo w taki sposób, który nie zapewniałby gwarancji uzasadnionych praw poszkodowanej. W wiadomości mailowej skierowanej do poszkodowanej wskazano jedynie, że o długości wynajmu decyduje dział likwidacji szkód. Wymaga wskazania, że nawet zapewnienie przez powoda poszkodowanej nieograniczonej czasowo możliwości najmu pojazdu zastępczego nie oznacza, że wszystkie koszty z tego tytułu miałyby być poszkodowanej zwrócone przez odpowiedzialnego za kolizję drogową, bowiem, jak już wskazano wyżej, w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego zwrotowi podlegają jedynie wydatki uzasadnione ekonomicznie i celowe, zatem koszty uzależnione od uzasadnionego okresu najmu pojazdu.

Wymaga podkreślenia, że zgodnie z umową zawarta przez poszkodowaną z powodem, w zakresie nieuregulowanym umową zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu cywilnego, nie oznacza, że najemca pojazdu zastępczego nie odpowiada za szkodę w związku z najmem takiego pojazdu. Powyższe oznacza jedynie, że o odpowiedzialności najemcy rozstrzygają odpowiednie przepisy Kodeksy cywilnego.

W ocenie Sądu uzasadnione jest oczekiwanie od poszkodowanej, aby po otrzymaniu kompleksowej i rzetelnej oferty najmu pojazdu zastępczego od ubezpieczyciela niespełna tydzień od dnia zgłoszenia szkody komunikacyjnej, odstąpiła od umowy najmu zawartej z powodem i oczekiwała na samochód z wypożyczalni współpracującej ze stroną pozwaną, skoro w dniu przedstawienia tej oferty brak było podstaw do przyjęcia, że postępowanie likwidacyjne skłania się już ku końcowi.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, iż za usprawiedliwione należało uznać poniesione koszty najmu pojazdu zastępczego za okres 42 dni w łącznej wysokości 4.907,70 zł brutto, w tym okres 8 dni przy stawce dobowej 180,00 zł netto (221,40 zł brutto) oraz okres 34 dni przy stawce dobowej 75,00 zł netto (92,25 zł brutto).

W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, że na szkodę majątkową, do której naprawienia zobowiązany jest ubezpieczyciel, składał się również koszt parkowania uszkodzonego pojazdu z uwagi na to, że koszt ten pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę.

W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania okresu parkowania przez poszkodowaną uszkodzonego pojazdu na parkingu powoda. Z uwagi na konieczność zapewnienia prawidłowego zabezpieczenia uszkodzonego pojazdu poszkodowana była uprawniona do odpłatnego pozostawienia uszkodzonego pojazdu na parkingu powoda. Sąd uznał za zasadny okres parkowania od dnia szkody komunikacyjnej, tj. od dnia 3 września 2020 roku do dnia sprzedaży wraku, tj. do dnia 8 października 2020 roku, czyli przez okres 35 dni. Zarzut pozwanego w przedmiocie nadmiernego okresu parkowania uszkodzonego pojazdu przybrał jedynie ogólnikową postać. Pozwany nie wykazał, aby poszkodowana miała możliwość wcześniejszego zbycia uszkodzonego pojazdu za ceną gwarantującą ochronę jej interesów.

Nie zostało również wykazane, aby stawka za parking w wysokości 30,00 zł za dobę była zbyt wygórowana i przekraczała stawki rynkowe. Strona pozwana kwestionowała fakturę nr (...), ale nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu, z którego wynikałoby, iż koszty parkingu były nieuzasadnione, czy też nie pozostawałyby w związku z przedmiotowym zdarzeniem.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, iż za usprawiedliwione należało uznać poniesione odszkodowanie z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego, kosztów parkingu oraz kosztów holowania w łącznej wysokości 6.847,41 zł brutto. Wobec tego, że strona pozwana uiściła na rzecz powoda kwotę 3.335,76 zł, na uwzględnienie zasługiwało powództwo w zakresie zasądzenie kwoty 3.511,65 zł. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c., który stanowi, że jeśli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, jeżeli nie spełnia go, pomimo, iż jest ono wymagalne. Poza tym zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, a także art. 817 k.c., zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że w dniu 29 listopada 2020 roku roszczenie powoda było już wymagalne, gdyż upłynął termin 30 dni na spełnienie świadczenia, dlatego od zasądzonej należności głównej Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 29 listopada 2020 roku do dnia zapłaty.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w pkt. 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 100 zdanie pierwsze k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powód wygrał postępowanie w 44%, wobec czego to strona pozwana została obciążona obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda w wysokości 221,96 zł. Na poniesione przez stronę powodową koszty procesu złożyły się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 500,00 zł ustalona w oparciu o art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym w kwocie 1.800,00 zł, ustalone w oparciu o § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz zaliczka uiszczona na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w kwocie 500,00 zł. Na poniesione przez stronę pozwaną koszty procesu złożyły się zaś: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym w kwocie 1.800,00 zł, ustalone w oparciu o treść § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Łącznie poniesione przez strony postępowania koszty procesu były równe kwocie 4.634,00 zł. Wobec powyższego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 221,96 zł odpowiadającą różnicy pomiędzy kosztami procesu poniesionymi przez strony postępowania, którymi pozwany powinien być obciążony z uwagi na wynik sprawy oraz kosztami procesu faktycznie przez niego poniesionymi.

Zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj.: Dz. U. z 2024 roku, poz. 959) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

W niniejszej sprawie pozostały nieuiszczone koszty sądowe związane z wynagrodzeniem przyznanym biegłemu sądowemu za sporządzenie opinii. Wynagrodzenie przyznane biegłemu wyniosło 900,47 zł, zaś na poczet tego wynagrodzenia pobrano od powoda zaliczkę jedynie w wysokości 500,00 zł.

Wobec powyższego, uwzględniając wynik sprawy, w pkt. 4 sentencji wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla W. M. w W. kwotę 176,21 zł tytułem 44% nieuiszczonych kosztów sądowych związanych z wynagrodzeniem przyznanym biegłemu sądowemu za sporządzenie opinii, zaś w pkt. 5 sentencji wyroku Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla W. M. w W. kwotę 224,26 zł tytułem 56% nieuiszczonych kosztów sądowych związanych z wynagrodzeniem przyznanym biegłemu sądowemu za sporządzenie opinii.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.

asesor sądowy Barbara Bukatczuk