Wyrok z 21 listopada 2024, sygn. I1 C 1546/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 listopada 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Berent

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz

po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa Fundacji (...) z siedzibą w G.

przeciwko T. M. (1)

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powódki Fundacji (...) z siedzibą w G. na rzecz pozwanego T. M. (1) kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I 1 C 1546/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 21 listopada 2024 roku

I.

(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1.  Powódka Fundacja (...) z siedzibą w G. wystąpiła z powództwem przeciwko T. M. (1), domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 11.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenia zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

2.  W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że A. S. (1) (była żona pozwanego) była użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w G. przy ul. (...) i właścicielką posadowionego na niej budynku biurowo – warsztatowego. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 roku Sąd Okręgowy w Toruniu zobowiązał ją do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie zwrotnego przeniesienia ww. praw na rzecz T. M. (1). W dniu 5 października 2016 roku A. S. (1) wydzierżawiła uprzednio założonej Fundacji (...) cały budynek wraz z przynależnym gruntem. W dniu 26 października 2018 roku pozwany złożył oświadczenie przed notariuszem o wyrażeniu zgody na przeniesienie na niego ww. praw. W akcie notarialnym wskazano, że wydanie nieruchomości nastąpi do dnia 10 listopada 2018 roku. Odpis aktu doręczono A. S. (1). W dniu 26 października 2018 roku prawo pozwanego zostało ujawnione w księdze wieczystej. W dniu 19 listopada 2018 roku pozwany pozbawił powódkę posiadania ww. nieruchomości poprzez założenie na bramę wjazdową kłódki i łańcucha oraz drugiego łańcucha z kłódką na bramce wejściowej i opróżnił wszystkie pomieszczenia. Wyrokiem z dnia 31 grudnia 2018 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu nakazał pozwanemu przywrócić powódce posiadanie. Pozwany nie wykonał dobrowolnie ww. wyroku, a częściowe przywrócenie posiadania nastąpiło dopiero w dniu 18 listopada 2022 roku w efekcie czynności podjętych przez komornika. Pozwany jednak nadal zajmuje część pomieszczeń. Gdyby nie ten fakt, powódka mogłaby wynająć te pomieszczenia na wolnym rynku.

3.  W niniejszym postępowaniu powódka dochodzi odszkodowania w postaci utraconych korzyści z tytułu czynszu najmu za okres od 19 listopada 2022 roku do 30 września 2023 roku, szacując wysokość możliwego do uzyskania czynszu na kwotę 1.000 zł miesięcznie.

(pozew, k. 3-9)

II.

(stanowisko pozwanego)

4.  Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości jako oczywiście bezzasadnego i o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Zdaniem pozwanego, powódka domaga się zasądzenia odszkodowania za okres, w którym pozwany bezspornie władał nieruchomością. Wprowadzenie powoda w posiadanie nastąpiło w dniu 18 listopada 2022 roku. Pozwany rozwiązał umowę, na której istnienie powołuje się powódka, zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku. Dotąd powódka nie wydała mu nieruchomości, kwestionując skuteczność złożonych po dniu 18 listopada 2022 roku oświadczeń prawokształtujących tj. rozwiązania umowy za wypowiedzeniem, rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, odstąpienia od umowy na skutek odmowy spełnienia świadczenia.

(odpowiedź na pozew, k. 82-85)

III.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

5.  Do 26 października 2018 roku A. S. (1) była użytkownikiem wieczystym gruntu o powierzchni 00.08.14 ha, położonego w G. przy ul. (...) oraz właścicielką budynku biurowo – warsztatowego, dla których Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadzi księgę wieczystą nr (...), a także właścicielką nieruchomości gruntowej położonej w G. przy ul (...) o powierzchni 00.9.97 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...).

6.  W dziale III. ww. ksiąg wieczystych na rzecz pozwanego T. M. (1) było wpisane ograniczone prawo rzeczowe w postaci dożywotniej, osobistej i bezpłatnej służebności polegającej na prawie korzystania z jednego pomieszczenia położonego na parterze budynku z wc oraz pomieszczenia gospodarczego o łącznej powierzchni 33 m ², położonych po prawej stronie od głównego wejścia z samodzielnym wejściem, z oświetleniem i ogrzewaniem na koszt uprawnionego, z prawem obejścia całej nieruchomości, a także z prawem wjazdu na teren nieruchomości.

(fakty bezsporne, wpisy w księgach wieczystych nr (...))

7.  Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 1953/15 Sąd Okręgowy w Toruniu nakazał A. S. (1) złożenie oświadczenia woli, że przenosi zwrotnie na rzecz T. M. (1) prawo użytkowania wieczystego gruntu gminy – miasto G. o powierzchni 00.08.14 ha, położonego w G. przy ul. (...) oraz prawo własności stanowiącego odrębną od gruntu nieruchomość budynku biurowo – warsztatowego, dla których Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadzi księgę wieczystą nr (...), a także prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w G. przy ul (...) o powierzchni 00.9.97 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...).

8.  W dniu 26 października 2018 roku T. M. (1) złożył przed notariuszem oświadczenie o wyrażeniu zgody na przeniesienie na niego ww. praw. Tego samego dnia pozwany został wpisany w księdze wieczystej nr (...) jako użytkownik wieczysty gruntu oraz właściciel budynku oraz jako właściciel nieruchomości w księdze wieczystej nr (...).

(fakty bezsporne)

9.  Od 2014 roku pozwany T. M. (1) korzystał z ww. pomieszczenia będącego przedmiotem służebności osobistej z wyłączeniem innych osób.

10.  (dowód: przesłuchanie pozwanego T. M. (1), płyta CD k. 182, zeznania świadka B. K., płyta CD k. 155, zeznania świadka M. B., płyta CD k. 155)

11.  W dniu 24 sierpnia 2016 roku A. S. (1) i J. T. złożyli przed notariuszem oświadczenie o ustanowieniu fundacji pod nazwą Fundacja (...) z siedzibą w G.. A. S. (1) została członkiem zarządu fundacji.

(dowód: oświadczenie o ustanowieniu fundacji, k. 48-50)

12.  W dniu 5 października 2016 roku A. S. (1) zawarła z powódką Fundacją (...) z siedzibą w G. umowę dzierżawy, na podstawie której oddała powódce do wyłącznego używania i pobierania pożytków - na okres 15 lat - cały budynek dwukondygnacyjny położony w G. przy ul. (...) o powierzchni 638,18 m ² składający się z 16 pomieszczeń i piwnicy wraz z przynależnym gruntem, na który składały się dwa ogrody i wybrukowany teren przed budynkiem z fontanną.

(dowód: umowa dzierżawy z dnia 5 października 2016 r., k. 10-14)

13.  Wyrokiem zaocznym z dnia 31 grudnia 2018 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I C 2724/18 Sąd Rejonowy w Grudziądzu nakazał pozwanemu T. M. (1) przywrócić Fundacji (...) w G. utracone przez nią na skutek działania pozwanego posiadanie nieruchomości położonych w G. przy ul. (...), objętych księgami wieczystymi (...) (zabudowanej budynkiem usługowym, dwukondygnacyjnym) oraz (...), poprzez przywrócenie stanu poprzedniego, to jest nakazanie pozwanemu usunięcia łańcuchów i kłódek zamontowanych na bramie wjazdowej do nieruchomości i bramce wejściowej, opuszczenia tych nieruchomości oraz usunięcia osób reprezentujących jego prawa wraz z ich rzeczami i nakazanie oddania ww. nieruchomości w posiadanie powódki.

14.  Na skutek rozpoznania sprzeciwu pozwanego, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2019 roku Sąd utrzymał w mocy ww. wyrok zaoczny.

(dowód: wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 31 grudnia 2018 r., k. 15, wyrok z dnia 7 grudnia 2019 r., k. 16 wraz z uzasadnieniem, k. 19-34)

15.  Na podstawie ww. tytułu wykonawczego powódka wszczęła przeciwko pozwanemu postępowanie egzekucyjne. Przedmiotowe postępowanie prowadził Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Grudziądzu D. L.. W dniu 18 listopada 2022 roku w toku czynności egzekucyjnych pozwany wydał klucze od bramy wjazdowej oraz od pomieszczeń wewnętrznych. W protokole Komornik zaznaczył, że w terminie 7 dni wierzyciel zobowiązał się do zabrania swoich ruchomości z terenu nieruchomości i budynku w miejscu czynności.

(dowód: protokół z dnia 18 listopada 2022r., k. 168-171)

16.  Powódka nie składała na skarg na bezczynność komornika, ani też nie zaskarżyła postanowienia o kosztach postępowania wydanego po stwierdzeniu zakończenia postępowania egzekucyjnego.

(dowód: przesłuchanie członka zarządu powodowej fundacji (...), płyta CD k. 182)

Sąd zważył co następuje:

IV.

17.  Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, dowodu z zeznań świadków B. K. i M. B., a także dowodu z przesłuchania stron.

(ocena dowodów)

18.  Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów wymienionych w ustaleniach stanu faktycznego. Podkreślić bowiem należy, iż dokumenty w postaci protokołu sporządzonego przez komornika czy odpisów orzeczeń sądów powszechnych zapadłych w sprawach z udziałem stron mają charakter dokumentów urzędowych, które zgodnie z art. 244 k.p.c. korzystają z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą wyrażonych w nich oświadczeń, czego w toku niniejszego postępowania żadna ze stron nie kwestionowała w trybie art. 252 k.p.c. W przypadku pozostałych przedłożonych przez strony dokumentów mających charakter dokumentów prywatnych, w tym m.in. umowy dzierżawy, Sąd również nie znalazł podstaw do odmowy przyznania im waloru autentyczności i wiarygodności, tym bardziej, że strony nie zgłaszały w tym względzie żadnych zarzutów.

19.  Nadto, ustalenia faktyczne w sprawie Sąd poczynił na podstawie dowodu z zeznań świadków B. K. i M. B.. Zeznania te były istotne i przydatne przede wszystkim w zakresie rozstrzygnięcia kwestii sposobu korzystania ze spornego pomieszczenia przed datą naruszenia posiadania przez pozwanego. Oboje świadkowie zgodnie zeznali, że sporne pomieszczenie na długo przed tym zdarzeniem znajdowało się we władaniu pozwanego. W tym względzie zeznania świadków należało uznać za szczere, zbieżne ze sobą i nie budzące wątpliwości w świetle zasad doświadczenia życiowego. W pozostałym zakresie zeznania te dotykały kwestii nie mających większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

20.  Z dużą ostrożnością należało podejść do oceny dowodu z przesłuchania stron. W świetle przedłożonych dowodów nie ulega bowiem wątpliwości, że pomiędzy pozwanym a członkiem zarządu powodowej fundacji, a zarazem byłą żoną pozwanego, trwa długoletni konflikt, co przekładało się na treść składanych przez nich zeznań.

21.  Rozbieżności w zeznaniach stron dotyczyły również okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności kwestii stwierdzenia, która ze stron korzystała z pomieszczenia położonego na parterze budynku przy ul. (...) o łącznej powierzchni 33 m ², a także zakresu wykonania tytułu wykonawczego.

22.  Jeśli chodzi o tę pierwszą kwestię, to A. S. (1) zeznała, że przed naruszeniem przez pozwanego posiadania powodowa fundacja była w posiadaniu również i tego spornego pomieszczenia. Przedstawicielka fundacji utrzymywała, że przedmiotowe pomieszczenie było udostępniane przez fundację w razie potrzeby osobom trzecim czy też pracownikom fundacji. Zdaniem A. S. (1) przed ingerencją pozwanego fundacja władała tym pomieszczeniem przez okres około trzech lat. Zgoła inną wersję przedstawił pozwany. T. M. (2) stwierdził bowiem, że korzystał z tego pomieszczenia od 2014 roku, zgodnie z treścią służebności osobistej wpisanej do księgi wieczystej, a powódka w ogóle nie miała do niego dostępu. Jak wskazał nigdy dobrowolnie nie wyzbył się posiadania tego pomieszczenia.

23.  W odniesieniu do egzekucji wyroku posesoryjnego A. S. (1) twierdziła, że został on przez komornika wykonany jedynie częściowo, tj. z wyłączeniem spornego pomieszczenia, albowiem rzekomo klucze do niego miały zostać pozostawione pozwanemu w celu jego opróżnienia. Przedstawicielka powodowej fundacji zeznała, że jedynie z grzeczności nie domagała się na drodze prawnej wykonania wyroku w całości i oczekiwała na wydanie kluczy. Pozwany T. M. (1) natomiast utrzymywał, że sporne pomieszczenie w ogóle nie było objęte egzekucją, a wyrok został zrealizowany w całości.

24.  W świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego Sąd dał w powyższym zakresie wiarę przesłuchaniu pozwanego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wyrok przywracający posiadanie został wykonany bez żadnych zastrzeżeń ze strony wierzyciela, tj. powodowej fundacji w dniu 18 listopada 2022 roku. Nie było sporu co do tego, że powódka nie składała skarg na bezczynność komornika, ani też nie wniosła środka zaskarżenia na postanowienie o kosztach postępowania wydanego po stwierdzeniu zakończenia postępowania egzekucyjnego. Stąd należało przyjąć, że wyrok posesoryjny został wykonany w całości. Gdyby było inaczej, to powódka z pewnością domagała się kontynuowania egzekucji. Nie sposób przy tym za wiarygodne uznać zeznań przedstawiciela powódki, że bezczynnie oczekiwała na wykonanie wyroku w pozostałej części z grzeczności, by nie robić nikomu problemów. Nadto, należy wskazać, że również z treści protokołu czynności komornika nie wynika, aby wyrok został wykonany tylko częściowo ani też, by wyznaczono dłużnikowi termin na opuszczenie spornego pomieszczenia. W protokole znajduje się jedynie adnotacja, że „w terminie 7 dni wierzyciel zobowiązał się do zabrania swoich ruchomości z terenu nieruchomości i budynku w miejscu czynności”. Nie ma tam w ogóle mowy o spornym pomieszczeniu. Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanego odnośnie do sprawowania przez niego władztwa nad przedmiotowym pomieszczeniem już od 2014 roku. Okoliczność ta wynika także z zeznań przesłuchanych w niniejszej świadków, którzy wskazywali, że już przed 2018 roku T. M. (1) korzystał z wyłączeniem innych osób z tego pomieszczenia.

25.  Natomiast, na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął dowód z opinii biegłego do spraw szacowania nieruchomości. W związku z uznaniem roszczenia za nieusprawiedliwione co do zasady, bezprzedmiotowe było bowiem prowadzenie postępowania dowodowego co do wysokości roszczenia.

V.

(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

26.  Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

27.  Przechodząc do szczegółowych rozważań należy wskazać, że w niniejszej sprawie powodowa fundacja domagała się zasądzenia od pozwanego kwoty 11.000 zł tytułem odszkodowania w zakresie utraconych korzyści obejmujących możliwy do uzyskania czynsz najmu pomieszczenia położonego na parterze budynku przy ul. (...) w G. o łącznej powierzchni 33 m ², w okresie od listopada 2022 roku do końca września 2023 roku.

28.  Swoje powództwo opierała na twierdzeniu, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Grudziądzu nakazujący pozwanemu przywrócenie powódce posiadania nieruchomości położonych przy ulicy (...) w G. nie został wykonany w całości, gdyż na skutek czynności egzekucyjnych przeprowadzonych przez Komornika sądowego w dniu 18 listopada 2022 roku nie zostało jej wydane sporne pomieszczenie. Z uwagi na brak możliwości korzystania z tego pomieszczenia w ww. okresie powódka miała ponieść szkodę we wskazanej wysokości. Swoje uprawnienie do władania sporną częścią nieruchomości powódka wywodziła z umowy dzierżawy, którą zawarła A. S. (1), która działała zarówno w imieniu własnym jak i w imieniu powodowej fundacji jako członek zarządu. Zważyć należy, iż strona powodowa nie twierdziła, aby łączyła ją z pozwanym jakakolwiek więź obligacyjna, stąd źródłem roszczeń powódki wobec pozwanego był czyn niedozwolony w postaci wyzucia z posiadania, które następnie zostało przywrócone. W tym stanie rzeczy podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 415 k.c., w myśl którego kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

29.  Jak wskazuje się w judykaturze i doktrynie podstawowym warunkiem umożliwiającym w ogóle dochodzenie roszczeń odszkodowawczych przez posiadacza jest istnienie posiadania. Posiadacz może ponieść szkodę tylko wtedy, gdy jest jej posiadaczem. W związku z powyższym należało uznać, że przesłanką roszczenia odszkodowawczego posiadacza, które dotyczy okresu utraty posiadania, jest jego przywrócenie w wyniku odzyskania posiadania lub wytoczenia powództwa w terminie rocznym od chwili utraty posiadania (art. 344 § 2 k.c. i art. 345 k.c.) ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1976 r. II CR 294/76, Legalis; J. Gudowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, wyd. II, 2016).

30.  Bez wątpienia w niniejszym przypadku doszło do przywrócenia posiadania powódce na skutek wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu, stąd wskazana powyżej przesłanka została zachowana. Niemniej, zdaniem Sądu, nie było to wystarczające do uwzględnienia powództwa. Zważyć bowiem należy, iż każdorazowymi okolicznościami warunkującymi powstanie obowiązku naprawienia szkody powstałej na skutek czynu niedozwolonego są: 1) wyrządzenie szkody; 2) zdarzenie (fakt), z którego wystąpieniem przepis ustawy łączy powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej po stronie określonych podmiotów; 3) istnienie adekwatnego związku przyczynowego między szkodą a zaistniałym zdarzeniem (faktem). W niniejszym przypadku powódka nie wykazała zaistnienia wymienionych przesłanek.

31.  Przede wszystkim należy wskazać, że powódka nie sprostała spoczywającemu nań ciężarowi dowodu i nie udowodniła bezprawnego i zawinionego zachowania pozwanego, które rodziłoby jego odpowiedzialność deliktową. Jak wskazano powyżej, przy okazji oceny dowodów, Sąd dał wiarę pozwanemu, że od 2014 roku nieprzerwanie korzystał on ze spornego pomieszczenia w granicach służebności osobistej ustanowionej na jego rzecz, która została ujawniona w dziale III. księgi wieczystej. Powyższy fakt wynika również z zeznań przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków. W konsekwencji należało uznać, że uprzednio powódka nigdy nie władała tym pomieszczeniem – nawet na podstawie umowy dzierżawy zawartej przez A. S. (2) w imieniu własnym i w imieniu powodowej fundacji.

32.  Dalej, należy wskazać, że wbrew twierdzeniom powódki wyrok posesoryjny został wykonany w całości. Za takim wnioskiem przemawia przede wszystkim fakt, że wyrok przywracający posiadanie został wykonany bez żadnych zastrzeżeń ze strony fundacji w dniu 18 listopada 2022 roku. Powódka nie składała bowiem skarg na bezczynność komornika, ani też nie zaskarżyła postanowienia o kosztach postępowania wydanego po stwierdzeniu zakończenia postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy, należało uznać, że wyrok przywracający posiadanie został wykonany w całości, zgodnie z jego treścią. Oznacza to, że egzekucja nie była w ogóle skierowana przeciwko przedmiotowemu pomieszczeniu.

33.  Jak wyjaśniono powyżej nie zasługują na wiarę twierdzenia powódki, że bezczynnie czekała ona na przywrócenie posiadania tego pomieszczenia. Skoro miał upłynąć termin, który powódka rzekomo miała wyznaczyć pozwanemu na opuszczenie pomieszczenia (co nie znajduje odzwierciedlenia w protokole), to powinna ona była podjąć działania zmierzające do przywrócenia posiadania również w ww. zakresie, a takowych bezspornie nie podejmowała. Wobec tego, mając na względzie, iż w dniu 18 listopada 2022 roku doszło do wykonania w całości wyroku przywracającego posiadanie, brak jest podstaw do wywodzenia roszczeń odszkodowawczych obejmujących okres po wykonaniu wyroku posesoryjnego. W tym względzie zachowanie pozwanego nie stanowiło naruszenia porządku prawnego i nie było bezprawne. Stąd zgłoszone roszczenie jest niezasadne niezależnie od oceny kwestii sprawowania władztwa nad lokalem.

34.  Nadto, w ocenie Sądu, nawet w przypadku przyjęcia, że powódka władała spornym pomieszczeniem, to nie wykazała szkody w zakresie lucrum cessans. Podkreślić należy, iż w przypadku dochodzenia naprawienia szkody o charakterze nie osiągniętego zysku ( lucrum cessans) koniecznym jest wykazanie przez właściciela nieruchomości, że w przypadku, gdyby jego lokal, nie był zajmowany przez osoby prawomocnie eksmitowane, uzyskałby z tytułu jego najmu dochód w wysokości kwoty dochodzonej w pozwie. Zważyć przy tym należy, iż według poglądów zawartych w orzecznictwie, ustalenie szkody w postaci utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny, gdyż polega na przyjęciu, na podstawie okoliczności, które wystąpiły po okresie spodziewanych korzyści, że korzyść w okresie poprzednim zostałaby osiągnięta. Jednakże utrata korzyści musi być przez żądającego odszkodowania udowodniona (art. 6 k.c.). Wprawdzie nie w sensie uzyskania co do tego pewności, ale z tak dużym prawdopodobieństwem, że uzasadnia ono w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, że utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001 r., IV CKN 119/01, LEX nr 52751; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001 r., IV CKN 382/00, LEX nr 52543). Ustalenie szkody w postaci utraconych korzyści ma wprawdzie charakter hipotetyczny, ale szkoda taka musi być przez osobę poszkodowaną wykazana z tak dużym prawdopodobieństwem, że uzasadnia ono w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, iż utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 1999r., III CKN 133/98, LEX nr 1213618, wyrok Sąd Najwyższego z dnia Z dnia 3 października 1979 r., II CR 304/79, OSNC 1980/9/164). W innym orzeczeniu z dnia 26 stycznia 2005 r., V CK 426/04, LEX nr 147221 Sądu Najwyższego podniósł, iż wykazanie szkody w postaci lucrum cessans z natury rzeczy ma charakter hipotetyczny. Nie sprzeciwia się to przyjęciu, że szkoda rzeczywiście powstała, jeżeli zostanie udowodnione tak duże prawdopodobieństwo osiągnięcia korzyści majątkowej przez poszkodowanego, że rozsądnie rzecz oceniając można stwierdzić, iż poszkodowany na pewno uzyskałby korzyść, gdyby nie wystąpiło zdarzenie, w związku z którym ten skutek był niemożliwy. Podobnie przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 października 2000 r., V CKN 111/00, LEX nr 52740, wskazując, iż przepis art. 361 §2 k.c. w części dotyczącej utraconych korzyści wymaga przyjęcia hipotetycznego przebiegu zdarzeń i ustalenia wysokiego prawdopodobieństwa utraty korzyści. Ustawodawca nie wskazał bliższych kryteriów budowania tych hipotez, pozostawiając je wiedzy i doświadczeniu życiowemu składu orzekającego, stosowanym odpowiednio do okoliczności sprawy. Biorąc powyższe okoliczności pod rozwagę podkreślić należy, iż rzeczą strony powodowej było w niniejszej sprawie uprawdopodobnienie okoliczności, które w normalnym toku rzeczy doprowadziłyby do uzyskania utraconej korzyści. Nie wystarczy zatem, że strona powoła się na ogólną możliwość uzyskania korzyści – tj. brak możliwości dysponowania spornym pomieszczeniem, gdyż w świetle powyższych rozważań powinna ona wykazać, że możliwość uzyskania utraconych korzyści (czynszu najmu) była realna w konkretnej sytuacji.

35.  W powyższym względzie powódka jednak nie sprostała spoczywającego na niej ciężarowi dowodu. Zważyć należy, iż z zeznań przedstawicielki powodowej fundacji wynikało, że sporne pomieszczenie było przez nią udostępniane nieodpłatnie i nie czerpała ona z tego tytułu jakichkolwiek korzyści. Skoro tak, to w ogóle nie może być mowy o utraconych dochodach. Ponadto, strona powodowa nie wykazała również, aby podejmowała jakiekolwiek czynności zmierzające do wynajęcia tego pomieszczenia w celach komercyjnych w okresie objętym żądaniem pozwu. Poza swoimi gołosłownymi zeznaniami strona powodowa nie zaoferowała na tę okoliczność żądnych wiarygodnych dowodów. W konsekwencji, powódka nie wykazała, że gdyby władała pomieszczeniem w okresie objętym żądaniem pozwu, to z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością odniosłaby korzyść we wskazanej wysokości.

36.  W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 415 k.c. a contrario Sąd oddalił powództwo.

VI.

(koszty procesu)

37.  O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, zasądził od przegrywającego niniejszy spór w całości powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.617 na którą składały się opłata za czynności pełnomocnika – radcy prawnego w stawce minimalnej, obliczona stosownie do treści § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (3.600 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

38.  Na podstawie art. 98 §1 k.p.c. Sąd zasądził od kosztów procesu odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty.