sygn. I CZ 116/11 28 października 2011 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 28 października 2011, sygn. I CZ 116/11

Data orzeczenia 28 października 2011
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CZ 116/11
POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie z powództwa Fundacji Pomocy Chorym na Zanik Mięśni
z siedzibą w S.
przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rozwoju Regionalnego
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 października 2011 r.,
zażalenia strony powodowej na postanowienie w przedmiocie kosztów
zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 25 stycznia 2011 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Powód Fundacja Pomocy Chorym Na Zanik Mięśni z siedzibą w S. zaskarżył
postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r. Zarzucając, że zaskarżone postanowienie
narusza art. 98 § 1, art. 100 i art. 102 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 4 w związku z § 6
pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w
sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniósł o zmianę
zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz powoda kwoty 12 312 zł
tytułem zwrotu kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego
postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu. Ponadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów
postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia
2011 r. odrzucił zażalenie powoda na postanowienie o kosztach procesu w I
instancji zawarte w punkcie 1b wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2011
r., jako niedopuszczalne w świetle art. 3941
§ 1 pkt 2 k.p.c. W odpowiedzi na
zażalenie powoda Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, reprezentująca
pozwany Skarb Państwa – Ministra Rozwoju Regionalnego, wniosła o oddalenie
zażalenia w części w jakiej nie zostało ono odrzucone oraz o zasądzenie kosztów
postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący zarzuca naruszenie
przez Sąd Apelacyjny art. 100 k.p.c. Zarzut ten nie jest trafny z dwóch powodów.
Po pierwsze, przepis ten przewiduje, że w razie częściowego uwzględnienia
powództwa - a z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w zaskarżonym wyroku
Sądu Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r. - sąd może koszty wzajemnie znieść
lub rozdzielić stosunkowo. Ustawodawca zastosował tu alternatywę, co oznacza, że
to orzekający w sprawie sąd ma wybór i jego rozstrzygnięcie będzie poprawne
3
zarówno wtedy gdy orzeka o wzajemnym zniesieniu kosztów jak i wtedy gdy je
stosunkowo rozdziela na strony. Skarżący nie podważa w zażaleniu tego, że w
rozpoznawanej sprawie sąd nie miał podstaw do wzajemnego zniesienia kosztów.
Jego zdaniem bardziej sprawiedliwe byłoby jednak stosunkowe rozdzielnie
kosztów. Taki wniosek także nie jest jednak trafny. Wyliczenie należnych stronom
kosztów, zawarte w uzasadnieniu zażalenia, obarczone jest bowiem dwoma
zasadniczymi błędami. W wyliczeniu tym skarżący uwzględnił koszty poniesione
także w I instancji, a w tym zakresie jego zażalenie trafnie, jako niedopuszczalne,
zostało odrzucone przez Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2011 r.
Ponadto, skarżący kwestionuje wynikające z § 12 ust. 4 powołanego wyżej
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, zróżnicowanie opłat za zastępstwo
procesowe, w zależności od tego, czy strona jest zastępowana przez
pełnomocnika, który reprezentował ją w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym,
czy też przez nowego pełnomocnika ustanowionego dla postępowania przed
Sądem Najwyższym, bezzasadnie przyjmując, że jest to zróżnicowanie
niesprawiedliwe. Ponadto, na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na
zażalenie, to uznanie powództwa przez pozwanego spowodowała uwzględnienie
żądania powoda w tak znacznym stopniu. W tej sytuacji, wbrew wywodom
zawartym w uzasadnieniu zażalenia, orzeczenie Sądu Apelacyjnego co do
wzajemne zniesienia pomiędzy stronami kosztów postępowania apelacyjnego i
kasacyjnego nie tylko znajduje w pełni oparcie w art. 100 k.p.c., ale jest ono także
rozstrzygnięciem uwzględniającym interesy obu stron. Mając to na uwadze
postanowienie to nie narusza również art. 98 § 1 i art. 102 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt
4 w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
k.p.c.
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania
zażaleniowego orzeczono na podstawie § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
4
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.
1349 ze zm.).