Wyrok z 23 grudnia 2024, sygn. III RC 119/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 grudnia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu, Wydział III Rodzinny i Nieletnich

w składzie:

Przewodniczący sędzia Tomasz Simiński-Stanny

Protokolant stażysta Anna Tamiła

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. w G.

sprawy z powództwa małoletniej N. K. działającej przez matkę K. K. (1)

przeciwko A. K. (1)

o podwyższenie alimentów

orzekł:

I.  podwyższa od pozwanego A. K. (1) alimenty na rzecz małoletniej N. K., ustalone ostatnio na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 12.05.2015 r., sygn. akt I C 509/14 z kwoty 600 zł miesięcznie do kwoty 1000 zł (jeden tysiąc złotych) miesięcznie, płatne do 10. dnia każdego miesiąca do rąk przedstawiciela ustawowego małoletniej powódki - jej matki K. K. (1), począwszy od dnia 20 marca 2024 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  nadaje wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności;

IV.  zasądza od pozwanego A. K. (1) na rzecz małoletniej powódki N. K. kwotę 1025,-zł (jeden tysiąc dwadzieścia pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, płatną do rąk K. K. (1) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

V.  nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążyć Skarb Państwa.

Sygn. akt III RC 119/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 20 marca 2024 r. małoletnia powódka N. K., działająca przez przedstawiciela ustawowego - matkę K. K. (1), wniosła o podwyższenie alimentów od pozwanego A. K. (1) z kwoty 600 zł miesięcznie do kwoty 1900 zł miesięcznie, płatnych do dnia 10. każdego miesiąca, do rąk matki powódki - K. K. (1), poczynając od dnia wniesienia pozwu z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z kwot.

Swój pozew uzasadniła istotną zmianą w zakresie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionej oraz jej zdaniem zwiększeniem się możliwości zarobkowych pozwanego (k. 3-13 akt).

Pozwany A. K. (1) w odpowiedzi na pozew z dnia 19 kwietnia 2024 r. wniósł o oddalenie powództwa ponad kwotę 700 zł miesięcznie tytułem alimentów. W uzasadnieniu wskazał, że aktywnie uczestniczy w życiu córki i ponosi z tego tytułu liczne dodatkowe koszty jej utrzymania. Zakwestionował wydatki wskazane w pozwie jako zbytkowe i zawyżone. W jego ocenie powódka nie wykazała istotnej zmiany okoliczności uzasadniających podwyższenie alimentów do żądanej kwoty.

Postanowieniem z dnia 13 września 2024 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu udzielił zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanego do płacenia na rzecz powódki alimentów w kwocie 1000 zł miesięcznie - na czas trwania postępowania do jego prawomocnego zakończenia.

Obie strony były reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 12 maja 2015 r., w sprawie o sygn. akt I C 509/14 Sąd Okręgowy w Toruniu rozwiązał związek małżeński A. K. (1) i A. K. (2) (obecnie K.) przez rozwód. Jednocześnie sąd zobowiązał oboje rodziców do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania małoletniej córki i tytułem udziału w tych kosztach ojca zasądził od A. K. (1) na rzecz małoletniej N. K. rentę alimentacyjną w kwocie 600 zł miesięcznie.

Małoletnia N. K. miała wówczas niespełna 4 lata. Uczęszczała do przedszkola, które kosztowało 160 zł miesięcznie. Była dzieckiem zdrowym, prawidłowo rozwijającym się. Pozwany był właścicielem domu i samochodu. Prowadził własną działalność gospodarczą, świadcząc usługi informatyczne. Jego miesięczny dochód wynosił 1700 zł netto miesięcznie. Matka małoletniej powódki pracowała w firmie szkoleniowej jako manager sprzedaży. Mieszkała z małoletnią córką w wynajętym mieszkaniu. Czynsz najmu wynosił 1000 zł.

(Fakty bezsporne, dowód:

- dokumenty, wyrok SO w Toruniu - znajdujące się w aktach I C 509/14.)

Małoletnia N. K. urodziła się w dniu (...) Obecnie uczęszcza do 7 klasy w publicznej szkole podstawowej. Rozpoczęła naukę w prywatnej placówce, która kosztowała 600-720 zł miesięcznie. Pozwany nie wyrażał zgody na zapisanie dziecka do prywatnej szkoły. Ostatecznie rodzice w 5 klasie przepisali małoletnią do publicznej szkoły na jej życzenie. Małoletnia w prywatnej placówce uczęszczała na liczne dodatkowe zajęcia. Obecnie małoletnia uczęszcza na zajęcia jazdy konnej, na które przeważnie zawozi ją ojciec. Miesięcznie na ten cel przeznacza 400 zł. Wcześniej uczęszczała na lekcje tańca, które kosztowały 180 zł miesięcznie. Chciałaby chodzić na zajęcia na szarfach. Uczęszcza na basen. Małoletnia ma bogate życie towarzyskie.

Wyprawka szkolna dla małoletniej kosztowała około 500 zł. Ponadto w roku szkolnym 2023/2024 składki na wyjścia szkolne wyniosły łącznie 472 zł. Ponadto matka przekazywała córce niewielkie kwoty na posiłki lub przekąski oraz kieszonkowe. Matka małoletniej pobiera świadczenie (...) na zakup wyprawki.

Matka organizuje córce wypoczynek w okresie letnim i zimowym. Zabiera także córkę na kilkudniowe wyjazdy, np. do W..

Małoletnia jest zasadniczo dzieckiem zdrowym, nie przyjmuje na stałe żadnych leków. U małoletniej zdiagnozowano płaskostopie i skoliozę, w związku z czym uczęszcza do fizjoterapeuty do T.. Wizyty nie odbywają się co miesiąc, tylko w dłuższych odstępach czasu. Jedna wizyta kosztuje 150 zł. Pozostaje pod opieką ortopedy. Ponadto uczęszcza prywatnie do stomatologa i ortodonty. Wizyty u tych lekarzy kosztują przeważnie 100-150 zł. Dotychczas rodzice dzielili się po połowie kosztami leczenia ortodontycznego małoletniej. Matka małoletniej powódki przewiduje, że w perspektywie 2 lat dziewczynka będzie wymagała stałego aparatu ortodontycznego.

K. K. (1) ma 37 lat. Z zawodu jest terapeutką i trenerem biznesu. Od 10 lat prowadzi własną działalność gospodarczą. Swoje miesięczne dochody określiła na 5000 zł netto miesięcznie. Mieszka z córką w wynajętym mieszkaniu, za które płaci 1350 zł miesięcznie. Nie ma innych dzieci na utrzymaniu. Pobiera świadczenie wychowawcze 800+ na małoletnią.

Pozwany A. K. (1) ma 38 lat. Posiada wyższe wykształcenie informatyczne. Jest zatrudniony jako informatyk w Spółdzielni Mieszkaniowej w G.. Otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 4500 zł netto miesięcznie. Dodatkowo prowadzi własną działalność gospodarczą, świadcząc usługi informatyczne. W dniu 17 grudnia 2024 r. złożył wniosek o zawieszenie wykonywanej działalności gospodarczej. Podawał, że jego działalność jest nierentowna, ponieważ jest duża konkurencja w tym zawodzie.

Pozwany w 2023 r. z prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął przychód w wysokości 156 070,92 zł, zaś dochód w wysokości 20 884,82 zł. Ponadto za okres od stycznia 2024 r. do sierpnia 2024 r. jego przychód wyniósł 109 416,34 zł, zaś dochód 15 073,93 zł.

Pozwany spłaca kredy hipoteczny zaciągnięty w trakcie małżeństwa. Do spłaty pozostało ok. 220 000 zł. Rata kredytu wynosi ok. 1800 zł miesięcznie. Ponadto spłaca kredyt zaciągnięty w ramach prowadzonej przez niego działalności. Rata wynosi 1000 zł miesięcznie.

Pozwany mieszka w domu o pow. 100 m ², stanowiącym jego wyłączną własność. Za ogrzewanie nieruchomości płaci ok. 4000 zł rocznie. Ponadto korzysta z dwóch samochodów osobowych i motorówki. Co miesiąc przeznacza na wyżywienie ok. 600 zł, na fryzjera 30 zł, na paliwo ok. 250 zł miesięcznie. Na ubiór przeznacza ok. 400 zł co 5 miesięcy.

Pozwany ma na utrzymaniu jeszcze jedną małoletnią córkę (lat 8), na która płaci alimenty w wysokości 600 zł miesięcznie.

W czasie trwania niniejszej sprawy kontakty pozwanego z córką były rzadsze. W okresie od września 2024 r. do grudnia 2024 r. małoletnia spędziła z ojcem tylko jeden weekend i około 7 razy spędziła z nim czas bez nocowania. W ocenie matki małoletniej powódki dziewczynka woli spędzać czas z gronem znajomych, aniżeli jeździć do ojca. Pozwany z kolei uważa, że małoletnia woli spędzać czas w domu, ponieważ matka często wyjeżdża służbowo i nie kontroluje tego co robi córka w wolnym czasie. W jego ocenie matka powódki jest niegospodarna i lekkomyślnie wydaje środki na utrzymanie córki, np. poprzez zapisanie małoletniej do prywatnej placówki, zmianę lekarza ortodonty, zapisanie córki do fizjoterapeuty w T., a nie w G..

Pozwany we własnym zakresie kupuje córce prezenty z okazji urodzin i świąt, organizuje jej wypoczynek i atrakcyjne formy spędzani czasu wolnego. W 2021, 2022, 2023 i 2024 r. był z córką na wczasach zagranicznych w Egipcie. Pozwany ponosi połowę kosztów leczenia ortodontycznego. Kupił córce laptopa. Ponadto rodzice dzielą się większymi jednorazowymi wydatkami na córkę, np. zakupem telefonu. Gdy córka wyraża taką wolę pozwany kupuje jej odzież i kosmetyki.

(Dowód:

- odpis aktu urodzenia k. 14, 110-112 akt,

- paragony i potwierdzenia transakcji k. 18-105, 141, 166, 205-207, 211, 231 akt,

- umowa, program i warunki imprezy k. 107-108 akt,

- (...) k. 121-123, 242-243 akt,

- lista operacji i potwierdzenie wykonania przelewu k. 124-126, 131-132, 135-136, 142, 168-170, 173, 178-179, 235-236 akt,

- fotografie k. 127,129-130, 143 akt,

- faktury k. 128, 171, 177, 208-210 akt,

- potwierdzenie zamówienia k. 133-134 akt,

- umowa o udział w imprezie turystycznej k. 138-140 akt,

- szczegóły rezerwacji k. 166-167 akt,

- bilety na żużel k. 172, 174-176 akt,

- dokumentacja medyczna k. 191-194 akt,

- wiadomości z dziennika elektronicznego k. 196-204 akt,

- wypowiedzenie umowy k. 230 akt,

- umowa alimentacyjna k. 232-233 akt,

- zeznanie podatkowe k. 241-241v akt,

- potwierdzenie przyjęcia wniosku k. 245 akt,

- przesłuchanie powódki K. K. (1) k. 181-181v, 237v-238 akt,

- przesłuchanie pozwanego A. K. (1) k. 181v-182, 238-239 akt.)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o bezsporne twierdzenia stron, dokumenty przedłożone przez strony oraz przesłuchanie stron.

Sąd zasadniczo uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Wątpliwości w zakresie swojej przydatności dowodowej budziły jedynie przedstawione przez oby dwie strony rachunki i potwierdzenia dokonania operacji bankowych, które miały świadczyć o wydatkach poczynionych na dziecko. Z powyższych dokumentów wynika jedynie fakt dokonania płatności za różnego rodzaju produkty i usługi, nie sposób jednak stwierdzić czy faktycznie zakupy te były w całości przeznaczone dla małoletniej powódki. Ponadto część z nich została dokonana z firmowych rachunków bankowych stron. Sąd w tym zakresie wykazał więc daleko idącą nieufność i ostrożność.

Sąd dał wiarę w zeznaniom powódki K. K. (1) i pozwanego A. K. (1) w zakresie w jakim znalazło to odzwierciedlenie w ustalonym stanie faktycznym.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 138 k.r.o. strony w razie zmiany stosunków mogą żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się zaś istotne zwiększenie, zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się lub zmniejszenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, w skutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania przez stosowne zmniejszenie lub zwiększenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, a niekiedy nawet ustanie obowiązku alimentacyjnego. Zakres świadczeń wyznaczają natomiast, zgodnie z treścią art. 135 k.r.o., z jednej strony usprawiedliwione potrzeby uprawnionego, z drugiej zaś rzeczywiste możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Współzależność między tymi dwoma czynnikami wyraża się w tym, że usprawiedliwione potrzeby uprawnionego powinny być zaspokajane w takim zakresie, w jakim pozwalają na to możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury i doktryny prawniczej zatem dopiero ustalenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego, następnie porównanie tych wartości umożliwia ustalenie, czy i w jakim zakresie (w całości bądź w części) potrzeby uprawnionego mogą być zaspokojone przez zobowiązanego.

W myśl art. 133 k.r.o. rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, zakres potrzeb uprawnionego małoletniego dziecka wyznacza przede wszystkim dyrektywa zaspokajania przez rodziców potrzeb ekonomicznych dziecka zgodnie z zasadą równej stopy życiowej (por. wyrok SN z dn. 7.06.1972 r., III CZP 43/72, OSNCP 1972, nr 11, poz. 198; uchwał SN z dn. 31.01.1986 r., III CZP 76/85, OSNC 1987, nr 1, poz. 4).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu powód wykazał, że nastąpiła zmiana jego usprawiedliwionych potrzeb, która uzasadniała dokonanie zwiększenia wymiaru renty alimentacyjnej. Odnośnie wysokości żądania, Sąd uznał że zasługiwało ono na uwzględnienie tylko w części.

Każdorazowo, rozpoznając sprawę o zmianę wymiaru alimentów, należy odnieść się do treści ostatniego orzeczenia w tym przedmiocie lub ugody zawartej między stronami.

Po raz ostatni wymiar obowiązku alimentacyjnego pozwanego wobec małoletniej powódki został ustalony wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 12 maja 2015 r. wydanym w sprawie sygnatura akt I C 509/14. Na mocy tego wyroku renta alimentacyjna na rzecz małoletniej powódki N. K. została ustalona na kwotę 600 zł miesięcznie. Od czasu ustalenia wymiaru alimentów do dnia wydania wyroku w przedmiotowej sprawie upłynęło prawie 10 lat. Sąd nie ma wątpliwości, że przez ten okres potrzeby małoletniej powódki wzrosły. Powódka nie uczęszcza już do przedszkola, lecz do siódmej klasy szkoły podstawowej. Odpadły więc koszty zapewnienia jej opieki przedszkolnej, zaś pojawiły się związane z edukacją szkolną koszty corocznej wyprawki do szkoły (w tym także stroju i obuwia sportowego), opłat na komitet rodzicielski, ubezpieczenie, a także doraźne wydatki na wyjścia klasowe, wycieczki szkolne, zakup niezbędnych przyborów szkolnych w ciągu roku. Zwiększyły się wydatki na zakup obuwia i odzieży dla małoletniej oraz koszt jej wyżywienia, z uwagi na jej wiek i intensywny wzrost. Ponadto pojawiły się większe jednorazowe wydatki na zakup np. telefony lub laptopa, choć sąd ustalając wysokość kosztów utrzymania dziecka miał na uwadze, że pozwany partycypuje w tych wydatkach. Sąd miał również na uwadze ogólny wzrost kosztów utrzymania związanych z inflacją.

Z uwagi na rozwój małoletniej pojawiły się nowe wydatki na rozwój jej zainteresowań. Choć w ocenie sądu wydatkowanie po 700 zł miesięcznie na zajęcia dodatkowe dla małoletniej (jazda konna, tańce lub szarfy, basen) nie znajduje uzasadnienia w zakresie możliwości majątkowych i zarobkowych obojga rodziców. W ocenie sądu wydatki na ten cel powinny być po części finansowane ze świadczenia wychowawczego.

Małoletnia wymaga wizyt u fizjoterapeuty, ortopedy, ortodonty i stomatologa, przy czym wizyty u tych specjalistów obywają się w dłuższych odstępach czasu. Zdaniem sądu korzystanie z usług lekarzy lub fizjoterapeuty w T. należy uznać za zabytkowe i nieuzasadnione okolicznościami. Małoletnia nie cierpi na żadną rzadką czy wymagającą specjalistycznego sprzętu chorobę, a jedynie na płaskostopie i skoliozę. Są to popularne schorzenia u dzieci i z pewnością w G. przyjmują specjaliści, którzy są w stanie zapewnić powódce odpowiednią opiekę medyczną.

Ustalając koszty leczenia powódka sąd miał na uwadze, że pozwany ponosi połowę kosztów leczenia ortodontycznego. W ocenie sądu podnoszone przez matkę małoletniej obawy co do dalszego uczestnictwa pozwanego w tych wydatkach pozbawione były obiektywnych podstaw. Pozwany bowiem łoży na ten cel dobrowolnie od wielu lat. Ponadto na tym etapie nie sposób uwzględniać ewentualnych przyszłych kosztów założenia stałego aparatu ortodontycznego, które przecież mogą ale nie muszą powstać.

Sąd ustalając wysokość alimentów miał na uwadze, że mimo iż matka małoletniej powódki przedłożyła liczne dokumenty mające obrazować wysokość kosztów utrzymania córki, to jednak nie przedstawiła dokumentów potwierdzających ponoszenie kosztów kolonii w okresie letnim i zimowym, które określiła na 6000 zł rocznie. W ocenie sądu wydatek ten jako ponadprzeciętny i niestandardowy powinien zostać wykazany odpowiednimi dowodami. Ponadto sąd uznał, że nie ma podstaw do zobowiązywania pozwanego do udziału w kosztach wypoczynku i urodzin organizowanych przez matkę małoletniej powódki, gdyż we własnym zakresie zapewnia córce tego typu atrakcje. Sąd uznał za zawyżone również wydatki na edukację małoletniej. Nie sposób uznać, że małoletnia co roku wymaga zakupu nowego plecaka, piórnika, worka na w-f, czy przyborów geometrycznych. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że tego typu przybory wystarczają na 2-3 lata. Sąd za zawyżone uznał również wydatki na zakup kosmetyków i środków czystości dla małoletniej w wysokości 200 zł miesięcznie. N. ma 13 lat i z całą pewnością nie zużywa wszystkich swoich kosmetyków w ciągu jednego miesiąca. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że tego typu produkty wystarczają na 2-3 miesiące użytkowania. Ponadto powódka nie przedstawiła żadnej dokumentacji medycznej, z której wynikałoby, że wymaga suplementacji witamin lub żelaza. Małoletnia powinna mieć zapewnioną standardową, pełnowartościową dietę, a suplementy stosować tylko pod nadzorem lekarza. Sąd stoi na stanowisku, że na potrzeby małoletniej powódki w zakresie wydatków mieszkaniowych mogą składać się tylko te wydatki mieszkaniowe matki, które przekraczają koszty, które ponosiłby zamieszkując sama w mieszkaniu, a więc np. zwiększone zużycie prądu, wody, kosztów ogrzewania, wywozu śmieci, itp. Sąd ustalając konieczne koszty utrzymania powódki miał na uwadze, że nie choruje na żadne alergie i nie ma żadnych szczególnych potrzeb w zakresie wyżywienia i środków czystości.

Na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, a także w oparciu o zasady doświadczenia życiowego Sąd przyjął, że udowodnione miesięczne potrzeby małoletniej powódki obejmują: 750 zł - wyżywienie, 250 zł - odzież i obuwie, 70 zł - koszt zakupu środków higieny i kosmetyków, a także doraźnie leków, 70 zł - koszt wyprawki szkolnej i bieżących potrzeb szkolnych, 100 zł - koszt kieszonkowego i rozrywki, 200 zł - koszt udziału małoletniej w utrzymaniu mieszkania, 60 zł - telefon, 100 zł - wydatki na leczenie, 400 zł - zajęcia dodatkowe. Łącznie daje to kwotę 2000 zł.

W pozostałym zakresie w ocenie sądu strona powodowa nie wykazała, aby konieczne było ponoszenie innych kosztów utrzymania małoletniej. Jeżeli są ponoszone wyższe wydatki na utrzymanie dziecka, to w ocenie sądu należy je potraktować jako zbytkowe. Należy także mieć na względzie, że małoletnia otrzymuje świadczenie z programu „800+”, z którego mogą, a nawet powinny być finansowane np. zajęcia dodatkowe, czy innego rodzaju wydatki nie zaliczające się do „usprawiedliwionych kosztów utrzymania dziecka”.

W odniesieniu do sytuacji majątkowej i zarobkowej pozwanego stwierdzić należy, że uległa ona poprawie. Pozwany jest zatrudniony jako informatyk w Spółdzielni Mieszkaniowej w G. i zadeklarował, że jego wynagrodzenie za pracę wynosi 4500 zł netto miesięcznie. Nie przedstawił jednak zaświadczenia o dochodach, a także zeznania podatkowego ze wszystkich swoich źródeł dochodów, a także szczegółowej księgi przychodów i rozchodów za okres ostatnich 3 miesięcy. Niechęć pozwanego do przedstawienia tych dokumentów sąd poczytuje jego próbę ukrycia przez niego swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Sąd nie dał wiary pozwanemu w zakresie w jakim twierdził, że trudno jest znaleźć kontrahentów, świadcząc usługi informatyczne. W rzeczywistości branża IT jest jedną z najszybciej rozwijających się i ciągle poszukuje nowych pracowników. Ponadto niejako zasadą jest, że branża nie zatrudnia informatyków w ramach umowy o pracę, a oferuje umowy osobom prowadzącym własną działalność gospodarczą. Pozwany w roku 2023 r. osiągnął przychód w wysokości ok. 150 000 zł, a w okresie od stycznia 2024 r. do sierpnia 2024 r. w wysokości ok. 100 000 zł. Jego dochody są istotnie niższe jednak, zasady doświadczenia życiowego wskazują, że każdy przedsiębiorca stosuje optymalizację podatkową np. poprzez dokonywanie w odpowiednim czasie inwestycji, czy wliczanie w koszty prowadzonej działalności części kosztów utrzymania. Pozwany deklarował, że zamierza zamknąć swą działalność, jednak przedłożył jedynie wniosek o jej zawieszeniu, który może w każdej chwili odwołać.

Biorąc powyższe pod uwagę, sąd doszedł do przekonania, że sytuacja majątkowa pozwanego jest dobra i z całą pewnością pozwala mu na łożenie wyższych alimentów niż dotychczasowe. Przy ustalaniu renty alimentacyjnej sąd miał na uwadze, że ponosi on dodatkowe koszty związane z utrzymaniem córki, np. poprzez zapewnianie jej zagranicznych wycieczek, czy partycypowanie w kosztach leczenia i zakupu sprzętów elektronicznych. Sąd podwyższając obowiązek alimentacyjne musiał mieć na uwadze, że pozwany ma na utrzymaniu jeszcze jedno małoletnie dziecko.

Mając powyższe na uwadze, podstawie art. 138 k.r.o. w zw. z art. 135 § 1 i 2 k.r.o. Sąd orzekł jak w pkt I wyroku, w pozostałym natomiast zakresie powództwo oddalił jako bezzasadne (pkt II).

O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono w punkcie na podstawie z art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie IV. wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 100 k.p.c. Powód i pozwany korzystali w niniejszej sprawie z pomocy profesjonalnych pełnomocników. Wartość przedmiotu sporu w sprawie wyniosła 15 600 zł. Strona powodowa wygrała sprawę w 30 %, a uległa z żądaniem w 70%. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. wynagrodzenie pełnomocnika powódki wyniosło 3600 zł. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów z dnia 22 października 2015 r. ( wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego wyniosło 120 zł. Wobec tego sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1025 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

O nieuiszczonych kosztach sądowych sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, obciążając nimi Skarb Państwa (pkt V. wyroku).

Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełn. powódki, przez PI,