Wyrok z 2 stycznia 2025, sygn. I C 213/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 stycznia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni, I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: sędzia Joanna Jank

po rozpoznaniu dnia 2 stycznia 2025 roku w G.
na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...) w G.
przeciwko J. S.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego J. S. na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...) w G. kwotę 1.905,15 zł (tysiąc dziewięćset pięć złotych piętnaście groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego J. S. na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...) w G. kwotę 5.439,00 zł (pięć tysięcy czterysta trzydzieści dziewięć złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygnatura akt I C 213/24

Uzasadnienie wyroku z dnia 2 stycznia 2025 roku

Powódka Wspólnota Mieszkaniowa ul. (...) w G. wniosła pozew przeciwko J. S. domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 36.439,94 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że pozwany jest członkiem powodowej wspólnoty mieszkaniowej i nie czyni zadość swoim obowiązkom finansowym określonym w art. 13-14 ustawy o własności lokali. W okresie od stycznia do grudnia 2023 roku pozwany zalega z zapłatą bieżących zaliczek tytułem kosztów zarządu nieruchomością wspólną, należności na poczet funduszu remontowego oraz opłat bieżących za własny lokal. Zadłużenie wynika z naliczeń zgodnie z rozliczeniem kosztów, zaliczkami okresowymi lokalu i uwzględnieniem wpłat pozwanego. W sierpniu 2023 roku dokonano rozliczenia mediów za lata 2020-2023.

(pozew, k. 3-4)

W dniu 9 stycznia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I Nc 384/23 Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

(nakaz zapłaty, k. 31)

W toku sprawy powódka cofnęła pozew co do kwoty 34.534,79 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia wobec dokonania przez pozwanego wpłaty w dniu 29 grudnia 2023 roku, podtrzymując powództwo w pozostałym zakresie. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 roku Sąd uchylił nakaz zapłaty i umorzył postępowanie co do kwoty 34.534,79 zł.

(oświadczenie powoda, k. 36, postanowienie z dnia 17 stycznia 2024r., k. 41)

Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wniósł o oddalenie powództwa. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia co do kwoty 1.905,15 zł, wskazując, że domniemane zobowiązanie dotyczy roku 2019. Dalej, pozwany podniósł, że na początku 2019 roku powódka zawarła umowę o administrowanie z Centrum Administracji i (...) sp. z o.o. w G.. Od początku administrator nie wykonywał swoich obowiązków bądź wykonywał je w sposób nienależyty, narażając wspólnotę na straty. Pierwszego rozliczenia za okres 2020-2023 administrator dokonał dopiero w dniu 28 sierpnia 2023 roku. Rozliczenie to nie obejmowało jednak roku 2019 i pozostałej do zapłaty kwoty 1.905,15 zł. Pod koniec grudnia pozwany dokonał spłaty kwoty, jaką uważał za należną, nie mogąc wcześniej doprosić się bieżących rozliczeń. Pozwany zaprzeczył, by administrator dokonywał jakichkolwiek czynności w celu rozwiązania problemu. Wbrew uchwale wspólnoty administrator nie wszczynał windykacji w sytuacji dwumiesięcznego zadłużenia, bo nie wiedział jakiej kwoty żądać. Nawet wezwanie z listopada 2023 roku zlecił firmie zewnętrznej. Pozwany wskazał, ze nigdy nie odmawiał płatności, żądał jedynie rozliczenia swoich rachunków. Jak wskazał powołane w pozwie wezwanie do zapłaty z dnia 14 grudnia 2022 roku nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Pozwany stoi na stanowisku, że nie może ponosić kosztów spowodowanych zaniechaniami i błędami administratora. Nadto, podniósł, że przedstawione rozliczenia mają błąd polegający na obciążeniu członków wspólnoty różnicą w odczytach liczników wody w wysokości wg wyliczeń. Należną kwotę za rok 2023 i wyrównanie za okres od 2020 roku pozwany zapłacił zgodnie ze specyfikacją.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 47-49)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany J. S. jest właścicielem stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego nr (...) o powierzchni 178,59 m ² położonego w G. przy ulicy (...), dla którego Sąd Rejonowy w Gdyni prowadzi księgę wieczystą nr (...). Z prawem własności tego lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej w wysokości 5/20 części.

(dowód: wydruk aktualnej treści księgi wieczystej nr (...), k. 21-23)

W okresie od stycznia do grudnia 2023 roku wysokość zaliczek z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz utrzymania lokalu kształtowała się następująco: 1.569,80 zł (styczeń), 1.798,47 zł (luty-marzec), 1.880,62 zł (kwiecień-maj), 1.348,06 zł (czerwiec-lipiec), 1.359,82 zł (sierpień- wrzesień), 1.926,62 zł (październik-listopad), 1.954,20 zł (grudzień). Wysokość zaliczek została określona na podstawie planu finansowo – gospodarczego uchwalonego przez właścicieli lokali wchodzących w skład powodowej wspólnoty mieszkaniowej.

(dowód: zawiadomienia o wymiarze opłat, k. 6-12, plan finansowo - gospodarczy, k. 62-63, informacja o podjętych uchwałach, k. 64)

Zgodnie z obowiązującym w powodowej wspólnocie mieszkaniowej regulaminem rozliczanie zużycia zimnej wody dla poszczególnych lokali odbywa się wyłącznie na podstawie faktycznych kosztów zużycia zimnej wody (otrzymywanych od (...)). Stawka za zużycie 1m ³ wody i kanalizacji jest zgodna z obowiązującą dla miasta G. w danym okresie. Właściciele obciążeni są za zużycie zimnej wody w ilości wykazanej na liczniku indywidualnym. Powstałe różnice pomiędzy sumą liczników indywidualnych wszystkich właścicieli a licznikiem głównym (tzw. uchyb) rozliczane są od m ² powierzchni użytkowej wszystkich lokali.

(dowód: regulamin rozliczania kosztów za centralne ogrzewanie oraz zimną wodę, k. 65-66v)

W okresie objętym żądaniem pozwu początkowo pozwany przesyłał administratorowi informację o stanie liczników wody, do której dołączał zdjęcia wodomierzy, natomiast po wymianie wodomierzy – stan liczników był odczytywany drogą radiową. Pozwany deklarował zużycie zimnej wody na poziomie 2.094 m ³ (na dzień 30 grudnia 2019 roku), 2.200 m ³ (30 lipca 2020 roku), 2.270 m ³ (11 stycznia 2021 roku).

(dowód: wydruk wiadomości e - mail z dnia 30 lipca 2020r., k. 51, wydruki e – maili pozwanego, k. 115-123, faktury VAT, k. 109-14)

W dniu 28 sierpnia 2023 roku powódka dokonała rozliczenia mediów za okres od 1 stycznia 2020 roku do 30 czerwca 2023 roku. Za rok 2020 określono niedobór w rozliczeniu kosztów centralnego ogrzewania, zimnej wody i kanalizacji w kwocie 1.904,15 zł, za rok 2021 rok w kwocie 5.820,90 zł, za rok 2022 w kwocie 5.308,92 zł, zaś za pierwsze półrocze 2023 roku w kwocie 3.254,79 zł. Przy rozliczeniu kosztów zimnej wody i kanalizacji za rok 2020 powódka przyjęła początkowy stan licznika na poziomie 2.094 m ² i symulowany stan na koniec roku na poziomie 2.263,94 m ² i określiła całoroczny koszt na kwotę 1.603,47 zł, co przy uwzględnieniu wpłaconych zaliczek w kwocie 792,54 zł, dało niedobór w kwocie 810,93 zł.

(dowód: rozliczenie mediów, k. 13-16, kartoteka finansowa za 2023, k. 38, zeznania świadka F. K., płyta CD k. 102)

W okresie od 14 maja 2019 roku do 30 grudnia 2022 roku pozwany dokonał pięciu wpłat na łączną kwotę 68.400,31 zł, w tytułach wpłaty podając „zgodnie z przesłaną specyfikacją” bądź „naliczenia prognozowane zgodnie z wymiarami opłat za dany rok”.

(dowód: potwierdzenia wpłaty, k. 17)

Pismem z dnia 30 października 2023 roku powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 35.195,55 zł tytułem zadłużenia za okres do października 2023 roku włącznie.

(dowód: wezwanie do zapłaty, k. 20)

W dniu 29 grudnia 2023 roku pozwany wpłacił na rzecz powódki kwotę 34.534,79 zł tytułem „opłaty za 2023r. plus korekty za 2021, 2022, 01-06 2023 – wg wyliczeń B. - zgodnie z e-mailem z 29.12.2023”.

(dowód: potwierdzenie wpłaty, k. 37, kartoteka finansowa za 2023, k. 38, wydruk e – maila z dnia 29 grudnia 2023r., k. 52)

W e – mailu z dnia 29 grudnia 2023 roku skierowanym do administratora wspólnoty mieszkaniowej pozwany wskazał m.in. że z tytułu zaliczki za styczeń 2023 roku uiścił kwotę 1.568,80 zł, a także stwierdził, że niedopłaty wynikające z wyliczeń administratora wynoszą 14.384,61 zł, stąd brak podstaw do korekty w kwocie 16.288,76 zł i w związku z tym nierozliczona pozostaje kwota 1.904,15 zł.

(dowód: wydruk e – maila z dnia 29 grudnia 2023r., k. 52)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów oraz dowodu z zeznań świadka F. K..

Oceniając moc dowodową przedstawionego przez strony materiału dowodowego Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania autentyczności i wiarygodności złożonych dokumentów prywatnych szczegółowo wymienionych w ustaleniach stanu faktycznego. Zważyć bowiem należy, iż przedmiotowe dokumenty prywatne nie noszą żadnych śladów przerobienia, podrobienia, czy innej manipulacji, stąd nie ma podstaw, aby uznać, że zostały stworzone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Zresztą żadna ze stron nie wnosiła zastrzeżeń co do ich autentyczności, czy też zgodności przedstawionych odpisów z oryginałami dokumentów. Podobnie, za wiarygodny dowód w sprawie Sąd uznał także wydruki komputerowe w postaci kartotek finansowych czy zawiadomień o wymiarze opłat, wydruków korespondencji e – mailowej stron. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 k.p.c. Wydruki komputerowe stanowią, bowiem „inny środek dowodowy”, o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 29 września 2017r., I ACa 448/17, L.). Podkreślić przy tym należy, iż uwierzytelnienie wydruku komputerowego lub kserokopii dokumentu nie stanowi wymogu uznania ich za inny środek dowodowy w rozumieniu art. 309 k.p.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2023r., (...) 739/22, L.). Zdaniem Sądu nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że przedstawione wydruki zostały przerobione bądź w inny sposób zmanipulowane i nie odpowiadają zapisom komputerowym z daty dokonania wydruku. Jednocześnie, należało mieć na względzie, że w połączeniu z pozostałymi dowodami przedstawionymi przez powódkę w toku niniejszego postępowania ww. wydruki tworzą spójny obraz zadłużenia pozwanego.

Niewiele do sprawy wniosły zeznania świadka, który nie znał szczegółów rozliczeń lokalu pozwanego, a jego zeznania dotyczyły głównie sposobu rozliczania kosztów stosowanego przez administratora wspólnoty mieszkaniowej w zakresie zimnej wody w okresie objętym żądaniem pozwu. W ostatecznym rozrachunku jednak – wobec cofnięcia przez pozwanego zarzutów co do sposobu rozliczania kosztów zużycia wody w 2020 roku – zeznania te nie miały większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości, gdyż wobec niekwestionowania przez pozwanego wysokości zaliczek za okres od stycznia do grudnia 2023 roku, uiszczenia przez niego prawie całości należności z tytułu zaliczek, a także wycofania zarzutu dotyczącego rozliczenia kosztów zużycia zimnej wody za rok 2020 kwestia wysokości kosztów obciążających pozwanego z tytułu utrzymania nieruchomości wspólnej, kosztów zarządu i kosztów utrzymania lokalu pozwanego nie była sporna i była możliwa do ustalenia na podstawie przedstawionych dowodów z dokumentów i wydruków komputerowych.

Przechodząc do szczegółowych rozważań należy podkreślić, iż podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 13-15 ustawy z dnia ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tekst jednolity Dz.U. z 2021 poz.1048 ze zm.). W myśl art. 13 ust. 1 powołanej ustawy właściciel jest obowiązany m.in. ponosić wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu i uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Zgodnie natomiast z art. 14 ww. ustawy na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:

1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację,

2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę,

3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali,

4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości,

5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.

W związku z zaspokojeniem przez pozwanego w toku niniejszego postępowania przeważającej części roszczenia i umorzenia postępowania w tej części, ostatecznie przedmiotem sprawy pozostawało roszczenie o zapłatę 1 zł z tytułu zaliczki za miesiąc styczeń 2023 roku oraz kwoty 1.904,15 zł z tytułu rozliczenia kosztów zużycia mediów za rok 2020. Jeśli chodzi o tę pierwszą należność, to jak wynika z zawiadomienia o wymiarze opłat (k. 6) wysokość zaliczki należnej za miesiąc styczeń 2023 roku wynosiła 1.569,80 zł. W e – mailu z dnia 29 grudnia 2023 roku skierowanym do administratora pozwany wskazał m.in. że z tytułu zaliczki za styczeń 2023 roku uiścił kwotę 1.568,80 zł. Jak wyjaśnił na rozprawie niedopłata wynikała z jego pomyłki i wobec tego uznał roszczenie w tym zakresie. Zgodnie zaś z treścią art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Konsekwencją uznania przez pozwanego powództwa jest konieczność uwzględnienia przez sąd powództwa w zakresie, w jakim pozwany uznał powództwo bez potrzeby przeprowadzania w tym zakresie postępowania dowodowego. Uznanie powództwa przez pozwanego nie wiąże sądu orzekającego, o tyle, że wydając orzeczenie w sprawie jest on obowiązany dokonać oceny uznania powództwa pod kątem istnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 213 § 2 k.p.c. – sprzeczność z prawem, z zasadami współżycia społecznego lub zamiar obejścia prawa. Uznanie powództwa jest bezwarunkowym oświadczeniem woli i wiedzy pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne (zob. wyrok SA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2017r., VI ACa 1914/16, L.). W rozpatrywanym przypadku Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek przemawiających za tym, że uznanie powództwa jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.

Natomiast, początkowo pozwany kwestionował rozliczenie kosztów mediów za rok 2020, wskazując, że rzeczywiste zużycie wody było niższe niż wynikające z rozliczenia. W piśmie procesowym z dnia 10 września 2024 roku pozwany cofnął zarzut błędnego rozliczenia zużycia zimnej wody w 2020 roku, lecz zarzucił nieprawidłowe dopisanie różnicy, nie wynikające z jego zużycia i nie wyjaśnienia przyczyn takiego zapisu. Pozwany wyraził obawę, czy różnica w zużyciu wody opomiarowanej, która pojawiła się w 2023 roku nie istniała wcześniej, lecz została ukryta pod inną pozycją kasową. Nadto, podniósł, że zaliczki były wyliczane w zaniżonej wysokości z uwzględnieniem zużycia wody na poziomie 7 m ³, podczas gdy rzeczywiste średnie zużycie wody dla lokalu pozwanego wynosi powyżej 11 m ³ miesięcznie. Odnosząc się do zarzutu błędnego rozliczenia wody, należy wskazać, że stan wyjściowy do rozliczenia wody w okresie objętym pozwem wynosił 2.094 m ³. Takie zużycie uwzględniono na ostatni dzień roku 2019 (k. 13). Powyższe zużycie jest zgodne z faktycznym odczytem licznika nr (...) nadesłanym pozwanego (k. 123v). Kolejny udokumentowany odczyt liczników nastąpił w dniu 30 lipca 2020r., kiedy pozwany przesłał administratorowi zdjęcia licznika wskazujące na stan zużycia wody w wysokości 2.200 m ³ (k. 115v). W dniu 18 stycznia 2021 roku pozwany przesłał e – maila ze zdjęciem przedstawiającym stan wodomierza na dzień 11 stycznia 2021 roku na poziomie 2.270 m ³ (k. 121). W rozliczeniu zużycia wody za rok 2020 uwzględniono odczyt symulowany na dzień 31 grudnia 2020 roku na poziomie 2.263,94 m ³. Jak wynika z porównania tego odczytu symulowanego z rzeczywistym wskazaniem licznika na dzień 11 stycznia 2021 roku był on niższy od rzeczywistego o 7 m ³. Nie ma więc mowy o zawyżeniu odczytu symulowanego. Wręcz przeciwnie był on nieco niedoszacowany, stąd przy rozliczeniu roku 2020 pozwany zapłacił nieco niższe koszty. Bez znaczenia pozostaje zarzut pozwanego dotyczący uwzględnienia przy wymiarze zaliczki zbyt niskiego zużycia wody. Wszak, pozwany mógł zwrócić się o jego podwyższenie, co skutkowałoby późniejszymi niższymi dopłatami.

Mając zatem na względzie wszystkie przytoczone powyżej okoliczności, na podstawie art. 13-15 ustawy z dnia ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.905,15 złotych. Nadto, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. od ww. kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 22 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty. We wskazanej dacie roszczenie było już wymagalne. Roszczenie o zapłatę pozostałej części zaliczki stało się wymagalne stosownie do art. 15 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym zaliczki na pokrycie kosztów zarządu są płatne z góry do dnia 10-ego każdego miesiąca. Natomiast roszczenie o zapłatę kosztów zużycia wody stało się wymagalne zgodnie z art. 455 k.c. niezwłocznie po wezwaniu do zapłaty, a to nastąpiło pismem z dnia 30 października 2023 roku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, zasądził od przegrywającego niniejszy spór pozwanego na rzecz powódki kwotę 5.439 zł, na co składała się opłata sądowa od pozwu (1.822 zł), opłata za czynności fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym w stawce minimalnej zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (3.600 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Rozstrzygając o kosztach procesu Sąd miał na względzie, że pozwany winien być traktowany jako strona przegrywająca spór także w odniesieniu do żądania co do którego powód cofnął pozew. Podkreślić należy, iż zasadą jest, że w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Jednakże dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady, jeżeli powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia powództwa. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda. W rozumieniu przepisów o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) pozwanego należy uznać wówczas za stronę przegrywającą sprawę (zob. postanowienie SN z 12 kwietnia 2012 r., II CZ 208/11, L.). Innymi słowy, ponieważ w przypadku cofnięcia pozwu sąd nie bada merytorycznie sprawy, a umarza postępowanie w sprawie, przepisy dają podstawę do przyjęcia, że pozwanemu należą się koszty procesu, gdyż to powód przegrał sprawę. Sąd nie ma obowiązku badania z urzędu przyczyny cofnięcia pozwu. W związku z tym, cofając pozew, powód powinien wskazać, że doszło do tego, gdyż pozwany spełnił świadczenie wymagalne w chwili wytoczenia powództwa, przedstawiając na tę okoliczność stosowne dowody (zob. T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Komentarz. Art. 1–505 ³⁹. Tom I, Warszawa 2019). Zważyć należy, iż cofając pozew powódka powołała się na zaspokojenie roszczenia przez pozwanego już po wniesieniu pozwu. Okoliczność ta jednoznacznie wynika z przedstawionego potwierdzenia zapłaty z dnia 29 grudnia 2023 roku. Nadto, mając na względzie, że przed wniesieniem pozwu powódka bezskutecznie wzywała pozwanego do zapłaty, to nie ulegało wątpliwości, że pozwany dał powód do wytoczenia niniejszego powództwa. Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.