Zarządzenie z 8 stycznia 2025, sygn. I C 829/24

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 27 listopada 2024 r.

Pozwem z dnia 15 kwietnia 2024 roku (...) S.A. w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej M. A. kwoty 14.266,99 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi naliczanymi od dnia 23 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty od należności głównej, która na dzień sporządzenia wyciągu z ksiąg bankowych wynosiła 9806,30 zł, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Strona powodowa wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że zawarła z pozwaną w dniu 26 stycznia 2017 roku umowę o wydanie i używanie karty kredytowej. Pozwana nie wywiązała się z warunków łączącej strony umowy, wobec czego strona powodowa wezwała pozwaną do zapłaty zobowiązania, a następnie wypowiedziała umowę. Pomimo kierowanych do pozwanej wezwań nie dokonała on spłaty wymagalnych zobowiązań wskazanych w treści pozwu. Strona powodowa wskazała, iż na kwotę objętą niniejszym pozwem składa się kwota 9806,30 zł tytułem niespłaconej należności głównej oraz kwota 4460,69 zł z tytułu odsetek umownych naliczonych łącznie za okres od dnia 11 stycznia 2021 roku do dnia 22 czerwca 2023 roku.

W dniu 7 czerwca 2024 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Jastrzębiu-Zdroju wydał nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym zasądzając na rzecz strony powodowej należność objętą pozwem.

Od powyższego nakazu strona pozwana wniosła sprzeciw. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na jej rzecz od strony powodowej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Pozwana zaprzeczyła jakoby miała wykorzystać limit kredytowy we wskazanej w pozwie kwocie, kwota 9806,30 zł nie została pozwanej przekazana, nie dokonywała ona również żadnych transakcji kartą kredytową na wskazaną kwotę. Dodatkowo pozwana podniosła, iż powód w żadnym stopniu nie wykazał w jaki sposób w oparciu o służące temu wskaźniki naliczał zmienne oprocentowania od rzekomo wykorzystanej kwoty kredytu, jaki czasookres miały zostać przyjęty do naliczania oprocentowania, a także okresów jakie zostały przyjęte do naliczania odsetek. Niezależnie od wyżej wskazanych zarzutów pozwana podniosła, że powództwo winno zostać oddalone ze względu na jego przedwczesność, albowiem Bank przed wytoczeniem powództwa nie spełnił obowiązku wynikającego z art. 75C ustawy prawo bankowe zakreślając pozwanej odpowiedni termin do złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, a także że powództwo pozostaje przedawnione, a to z uwagi na to, iż jest związane z działalnością gospodarczą strony powodowej, a tym samym termin przedawnienia wynosi 3 lata.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 26 stycznia 2017 roku M. A. zawarła z (...) Bank (...) Spółką Akcyjną umowę nr (...) o wydanie i używanie karty kredytowej (...) S.A. W ramach umowy powód zobowiązał się na zasadach i warunkach określonych w umowie i Regulaminie wydawania i używania karty kredytowej (...) S.A do wydania posiadaczowi karty kredytowej ważnej do ostatniego dnia miesiąca i roku wskazanego na karcie jako termin ważności karty, identyfikującej posiadacza karty oraz do rozliczenia operacji dokonanych przy użyciu karty. Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy i była automatycznie przedłużana na kolejne okresy 12 miesięcy, o ile posiadacz karty lub Bank nie wypowie umowy.

W pkt. 3 umowy wskazano, iż Bank przyznał posiadaczowi karty limit kredytowy w wysokości wynoszącej w dniu zawarcia umowy 10 000 zł, z którego korzysta posiadacz karty dokonując operacji kartą. Kwota zadłużenia była oprocentowana w stosunku rocznym, według zmiennej stopy procentowej. W dniu zawarcia umowy stopa oprocentowania kredytu wynosiła 10% w stosunku rocznym. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 10,48%. Całkowity koszt limitu kredytowego wynosił 1216 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez posiadacza karty wyniosła 11 216 zł i stanowiła sumę kosztu limitu kredytowego oraz przyznanego limitu kredytowego. Formą i sposobem uruchomienia oferty było wydanie karty.

W pkt. 11 umowy wskazano, iż od dnia następującego po upływie terminu wypowiedzenia umowy, od całości zadłużenia Bank pobiera odsetki od zadłużenia przeterminowanego. Stopa procentowa zadłużenia przeterminowanego odpowiada aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikającej z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w dniu zawarcia umowy wynosiła dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych tj. 14% w stosunku rocznym.

Zgodnie z pkt. 50 umowy Bank mógł wypowiedzieć umowę jedynie z ważnych przyczyn, tj. niedotrzymania przez posiadacza karty zobowiązań dotyczących warunków udzielania limitu kredytowego określonych w umowie, lub negatywnej oceny zdolności kredytowej w ujęciu jakościowym i ilościowym posiadacza karty. Termin wypowiedzenia umowy przez (...) Bank (...) wynosił 2 miesiące i był liczony od dnia następującego po dniu doręczenia wypowiedzenia posiadaczowi karty (pkt. 51 umowy).

(dowód: umowa nr (...) o wydanie i używanie karty kredytowej (...) S.A k. 11-17, podstawowe warunki realizacji produktu kredytowego i innych rodzajów zaangażowani o charakterze kredytowym k.76-82)

Strona powodowa przedłożyła dokument stanowiący zawiadomienie o przekroczeniu limitu zaległości na rachunku karty kredytowej z dnia 7 września 2020 roku. W zawiadomieniu wskazano, iż aktualne saldo zadłużenia pozwanej wynosi 10 121,04 zł. Nadto do dnia 6 września 2020 roku nie wpłynęła żadna kwota regulująca przekroczenie limitu karty oraz powstałe zadłużenie na rachunku karty kredytowej (...) S.A. Pozwana została powiadomiona o konieczności dokonania wpłaty w wysokości 806,26 zł na rachunek karty kredytowej o numerze (...), w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania zawiadomienia. Brak zapłaty miał skutkować wypowiedzeniem umowy o wydanie i używanie kart kredytowej (...) S.A. Jednocześnie pozwana została powiadomiona o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia na rachunku karty kredytowej w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania.

(dowód: zawiadomienie o przekroczeniu limitu i zaległości na rachunku karty kredytowej z dnia 17.09.2020r. k.18)

W dniu 5 listopada 2020 roku pozwanej została wypowiedziana umowa o wydanie
i używanie karty kredytowej (...) S.A Okres wypowiedzenia wynosił 2 miesiące. Zadłużenie z tytułu umowy na dzień wypowiedzenia umowy wynosiło 9 806,30 zł.

(dowód: wypowiedzenie umowy o wydanie i używanie karty kredytowej (...)S.A wraz z dowodem nadania oraz odbioru, a także pełnomocnictwami pracowników banku do wypowiedzenia umowy k.23-27)

Strona powodowa przedłożyła dokument stanowiący historię operacji na kontrakcie kredytowym z dnia 11 kwietnia 2024 roku. Zgodnie z dokumentem w dniu 26 stycznia 2021 roku na rachunek bankowy wskazany w umowie została wypłacona kwota 9 806,30 zł.

(dowód: historia operacji na kontrakcie kredytowym k. 30-31)

Dnia 21 kwietnia 2021 roku strona powodowa skierowała do pozwanej pismo stanowiące informację o zadłużeniu. Pozwana została poinformowana, iż w związku z niewywiązaniem się z warunków zawartej umowy jest zobowiązana do zapłaty na rzecz (...) S.A według stanu zadłużenia na dzień 20 kwietnia 2021 roku kwoty 10 202,61 zł, na którą składały się kwota 9 806,30 zł z tytułu niespłaconego kapitału oraz kwota 39631 zł z tytułu odsetek umownych. Pozwana została wezwana do spłaty zadłużenia w terminie do 28 kwietnia 2021 roku.

(dowód: informacja o zadłużeniu z dnia 21.04.2021r. k.32)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych dokumentów, które Sąd uznał zgodnie z art. 244 i 245 oraz art. 308 k.p.c.

Przeprowadzone dowody były wystarczające do oceny zasadności powództwa i wydania wyroku, zgodnie z art. 227 k.p.c.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Strona powodowa w toku niniejszego postępowania wskazywała, że zawarła z pozwaną umowę o wydanie i używanie karty kredytowej z dnia 26 stycznia 2017r. Na potwierdzenie powyższego strona powodowa przedłożyła wydruk umowy oraz między innymi dokument stanowiący historię operacji na kontrakcie kredytowym.

Podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 69 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (tekst jednolity Dz.U.2015.128, dalej: Prawo bankowe), zgodnie z którym przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Na mocy umowy bank zobowiązuje się do oddania do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z tych środków na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

W ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała, że aby przysługiwało jej roszczenie wobec pozwanej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Sąd podzielił twierdzenia pozwanej, która słusznie wskazała, iż brak jest dowodu świadczącego, iż wykorzystała limit we wskazanej w pozwie kwocie, bowiem kwota 9 806,30 zł nie została jej udostępniona. Zdaniem pozwanej nie zostało wykazane, że otrzymała kwotę bądź to na rachunek bankowy, bądź wypłacała taką kwotę w bankomacie lub też dokonywała transakcji kartą kredytową na wskazaną kwotę. Dowodu wypłacenia kwoty limitu nie stanowi z całą pewnością dokument stanowiący historię operacji na kontrakcie kredytowym. W rzeczonym dokumencie wskazano bowiem, że uruchomienie kredytu nastąpiło z dniem 26 stycznia 2021 roku. Powyższe pozostaje sprzeczne z twierdzeniami powoda jakoby do zawarcia umowy a tym samym udostępnienia limitu kredytowego miało dojść w dniu zawarcia umowy, tj. 26 stycznia 2017 roku. Na podstawie wskazanych dowodów nie sposób uznać, że uruchomienie kredytu dotyczy umowy zawartej z pozwaną, a wobec czego nie sposób uznać, że pozwanej faktycznie została wypłacona kwota limitu. Dodatkowo, skoro uruchomienie kredytu miałoby nastąpić z dniem 26 stycznia 2021 roku, strona powodowa nie przedstawiła żadnego dowodu stanowiącego źródło zobowiązania, z którego powyższa kwota mogłaby wynikać.

Idąc dalej, wskazać należy, iż zgodnie z umową, Bank miał przyznać posiadaczowi karty limit kredytowy w wysokości wynoszącej w dniu zawarcia umowy 10 000 zł, z którego posiadacz karty miał korzystać dokonując operacji kartą. W dokumencie stanowiącym historię operacji na kontrakcie kredytowym wskazano natomiast, że pozwanej udostępniono kwotę 9 806,30 zł. Sąd zatem powziął poważne wątpliwości co do kwestii wysokości udostępnienia limitu kredytowego pozwanej, a w konsekwencji co do kwestii czy bank spełnił warunki umowy zawartej z pozwaną.

Zgodnie z treścią norm art. 3 i art. 6 k.p.c., strony procesu cywilnego mają obowiązek powoływać dowody bez zwłoki, aby postępowanie mogło być przeprowadzone sprawnie
i szybko. Przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń
o faktach, z których wywodzi dla siebie korzystne skutki, jest nie tyle jej prawem czy obowiązkiem procesowym, co ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony nakazuje jej podjąć wszelkie czynności procesowe w celu udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne skutki prawne. W pełni uprawniona jest zatem konstatacja, że wierzyciela dochodzącego od dłużnika spełnienia świadczenia obciąża ciężar wykazania przysługującej mu wobec dłużnika wierzytelności, tj. wykazania wszystkich faktów, z którymi właściwe przepisy materialne wiążą powstanie wierzytelności o określonej treści i rozmiarze (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 26.03.2015 r., sygn. akt V CSK 312/14, LEX nr 1712826). Ewentualne ujemne skutki nieprzedstawienia dowodu obciążają zatem stronę, która nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 15.07.1999 r., sygn. akt I CKN 415/99, LEX nr 83805). Wszelkie dowody, jakimi dysponuje strona powodowa na wykazanie zasadności swoich roszczeń powinny być co do zasady przedstawione i załączone do pozwu, w przeciwnym bowiem wypadku podlegają prekluzji dowodowej i pominięciu zgodnie z art. 207 § 6 k.p.c.

Powód nie przedłożył zatem dowodów świadczących o istnieniu zobowiązania. Z przedłożonych do sprawy dokumentów nie wynika, aby pozwanej została udostępniona kwota objęta limitem kredytowym, również z przedłożonych wyciągów z rachunku bankowego nie wynika fakt korzystania przez pozwaną z przyznanych jej środków.

Reasumując, należy uznać, iż materiał dowodowy przedstawiony przez stronę powodową w zestawieniu z argumentacją pozwanej w sposób niewątpliwy wskazuje, że żądanie pozwu nie jest uzasadnione tak co do zasady, jak i co do wysokości.

W związku z powyższym Sąd w punkcie 1 wyroku oddalił powództwo.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. 2 wyroku na zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 § 1-3 k.p.c. Strona pozwana wygrała proces w całości, a zatem należy się jej od strony powodowej zwrot kosztów procesu w pełnej wysokości – tj. w kwocie 3617 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na poniesione przez pozwaną koszty procesu składają się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 3600 zł, zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Jastrzębie-Zdrój, dnia 08.01.2025r.

Sędzia Aleksandra Wilkos

Sygnatura akt I C 829/24upr

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

J. (...)

(...)