Wyrok z 6 marca 2025, sygn. II K 1570/23

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1570/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. C.

W okresie od dnia 10 czerwca 2022 roku do dnia 22 września 2023 roku w N. uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości protokołem ugody zawartym przed Sądem Okręgowym w (...), sygn. (...) z dnia 29 listopada 2018 roku, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w (...), sygn. (...) z dnia 25 czerwca 2020 roku, poprzez niełożenie na utrzymanie małoletniego T. C. reprezentowanego przez matkę - A. C., uzgodnionych alimentów w wysokości łącznie 700 złotych miesięcznie, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości przekracza równowartość 3 świadczeń okresowych wynikających z wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

P. C. i A. C. byli małżeństwem. Z tego związku posiadają syna T. C., urodzonego (...)

Sąd (...) wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygnatura (...) rozwiązał małżeństwo P. C. i A. C.. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad ich synem T. C. powierzył matce, ustalając jednocześnie przy niej miejsce jego pobytu. Nadto Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz małoletniego T. C. alimenty w kwotach po 700 zł miesięcznie, płatnych z góry do rąk A. C. do 10- tego dnia każdego miesiąca. Wcześniej strony ustaliły w ugodzie z dnia 29 listopada 2018 r. alimenty w wysokości 500 zł.

odpis wyroku Sadu (...) z 25 czerwca 2020 r., sygn. akt (...)

k. 4

odpis skrócony aktu urodzenia

k. 9

odpis protokołu z dnia 29 listopada 2018 r. ,w sprawie (...) Sądu (...)

k. 3

Oskarżony w okresie od 10 czerwca 2022 r. do 22 września 2023 r. dokonywał nieregularnych wpłat w wysokości niższej niż zasądzone alimenty. P. C. dokonał następujących wpłat:

- w dniu 9 czerwca 2022 r. kwotę 1000 zł tytułem alimentów za kwiecień i maj 2022 r.;

- w dniu 16 września 2022 r. kwotę 1000 zł tytułem alimentów za czerwiec i lipiec 2022 r.;

- w dniu 17 listopada 2022 r. kwotę 1000 zł tytułem alimentów za sierpień i wrzesień 2022 r.;

- w dniu 6 grudnia 2022 r. kwotę 500 zł tytułem alimentów za października 2022 r.;

- w dniu 1 marca 2023 r. kwotę 1000 zł tytułem alimentów za listopad i grudzień 2022 r.;

- w dniu 30 marca 2023 r. kwotę 1000 zł tytułem alimentów za styczeń i luty 2023 r.;

- w dniu 4 sierpnia 2023 r. kwotę 1000 zł tytułem alimentów za marzec i kwiecień 2023 r.;

- w dniu 30 sierpnia 2023 r. kwotę 1000 zł tytułem alimentów za maj i czerwiec 2023 r.

Nadto w dniu 27 marca 2023 r, wpłacił kwotę 500 zł wskazując w tytule przelewu „prezent urodzinowy T.".

Oskarżony realizował kontakty z T. C. do kwietnia 2023 r. Na każde spotkanie, które miało miejsce raz w miesiącu przynosił prezenty dla syna w wysokości nieprzekraczającej 700 zł.

dowody wpłaty

k. 85-89

potwierdzenia otrzymanych przelewów

k. 140-148

zeznania świadka A. C.

k.23-24, 30, 67, 136-138

W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie udało się uzyskać od oskarżonego żadnych pieniędzy.

P. C. nie figuruje w kartotece emerytalno-rentowej oraz w ewidencji osób ubezpieczonych w (...) Oddział (...) w L..

Oskarżony w okresie od 10 czerwca 2022 r. do 13 marca 2023 r. nie był zarejestrowany w (...) w miejscu swojego zameldowania jako bezrobotny.

Nadto nie wykazał do (...) żadnego dochodu do opodatkowania za lata 2021 i 2022.

pismo (...) przy Sadzie (...) wraz z załącznikiem

k. 1-2

pismo (...) Oddział (...) w L.

k. 12

pismo (...) w L.

k. 14

pismo Naczelnika III (...) w L.

k. 61-64

A. C. pracuje jako psycholog.
W okresie wskazanym w zarzucie osiągała dochody w wysokości 5000 zł. Nadto pobierała świadczenie 500 plus na syna. Z uzyskiwanych dochodów spłacała kredyt w wysokości 1 700 zł miesięcznie. T. C. chodzi do szkoły prywatnej, gdzie czesne w tym okresie wynosiło 450-500 zł miesięcznie. Nadto w okresie od 10 czerwca 2022 r. do 22 września 2023 r. raz byli na wakacjach nad polskim morzem przez okres tygodnia oraz w 2023 r. przez 2 tygodnie byli we Francji u znajomej. W okresie zimowym T. C. uczestniczył w półkoloniach narciarskich. Często małoletni pokrzywdzony chodził razem z matką do filharmonii, teatru, czy na wystawy, albo uczestniczył w innych wydarzeniach kulturalnych. W wolne weekendy A. C. organizowała synowi wycieczki po M..

Z uwagi na dochody A. C. nie wystąpiła do Funduszu Alimentacyjnego o wypłatę świadczenia.

zeznania świadka A. C.

k.23-24, 30, 67, 136-138

P. C. z zawodu jest inżynierem rolnictwa. Pracuje z tytułu czego uzyskuje dochód w kwocie 4000-4500 zł netto miesięcznie.

Oskarżony wyrokiem Sądu (...) z dnia 4 października 2022 r. sygn. akt (...) został skazany za przestępstwa z art. 190a § 1 kk na karę łączną 350 stawek dziennych po 10 zł każda stawka.

oświadczenie oskarżonego P. C.

82, 120

(...)

117-118

informacje o oskarżonym zebrane przez funkcjonariusza (...)

k. 102

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

P. C.

W okresie od dnia 10 czerwca 2022 roku do dnia 22 września 2023 roku w N. uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości protokołem ugody zawartym przed Sądem Okręgowym w (...), sygn. (...) z dnia 29 listopada 2018 roku, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w (...), sygn. (...) z dnia 25 czerwca 2020 roku, poprzez niełożenie na utrzymanie małoletniego T. C. reprezentowanego przez matkę - A. C., uzgodnionych alimentów w wysokości łącznie 700 złotych miesięcznie, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości przekracza równowartość 3 świadczeń okresowych wynikających z wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Sąd uznał za nieudowodnione, iż uchylanie się przez oskarżonego od wykonania obowiązku alimentacyjnego naraziło uprawnionego T. C. na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych

zeznania świadka A. C.

k.23-24, 30, 67, 136-138

dowody wpłaty

k. 85-89

potwierdzenia otrzymanych przelewów

k. 140-148

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

zeznania świadka A. C.

Dokonując ustaleń faktycznych Sąd dał wiarę przekonującym zeznaniom A. C.. Zarówno treść tych zeznań, które są wyczerpujące i spójne, mając na uwadze pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak i bezpośredni kontakt z tym świadkiem podczas rozprawy, nie dały żadnych podstaw do podważenia przedstawionego przez nią postępowania oskarżonego w zakresie uchylania się od wykonania obowiązku alimentacyjnego względem T. C., jak i ich sytuacji majątkowej. Nadto jej relacja została pozytywnie zweryfikowana uznanymi za rzetelne dowodami nieosobowym.

odpis wyroku Sadu (...) z 25 czerwca 2020 r., sygn. akt (...)

odpis skrócony aktu urodzenia

odpis protokołu z dnia 29 listopada 2018 r. ,w sprawie (...) Sądu (...)

dowody wpłaty

potwierdzenia otrzymanych przelewów

pismo (...) przy Sadzie (...) wraz z załącznikiem

pismo (...) Oddział (...) w L.

pismo (...) w L.

pismo Naczelnika III (...) w L.

informacje o oskarżonym zebrane przez funkcjonariusza (...)

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dokumentach - które to dowody nie były podważane przez strony i brak jest podstaw by odmówić im waloru wiarygodności. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy zostały sporządzone przez powołane do tego organy i nie zachodzą wątpliwości odnośnie ich autentyczności.

(...)

Obiektywny dowód dotyczący uprzedniej karalności oskarżonego.

opinia sądowo-psychiatryczna

Sąd w całości podzielił wnioski zawarte w opinii sądowo-psychiatrycznej. Opinia ta jest pełna, jasna oraz należycie umotywowana, a także spełnia wymogi określone w art. 200 kpk.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego P. C.

Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego P. C. w zakresie w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony wyjaśnił, że osiąga dochody na poziomie 4000 zł w związku z czym nie jest w stanie płacić alimentów w kwocie 700 zł. Nadto dodał, że dokonuje wpłat po 500 zł na konto, które miał wcześniej z żoną, na co posiada dowody. Wyjaśnił, że wspiera syna poprzez przekazywanie mu dodatkowych pieniędzy w kwocie 500 zł jako prezent na urodziny, kupuje mu ubrania i zabawki. Podniósł, iż spotyka się z synem raz w miesiącu, co generuje wydatki w kwocie minimalnie 1000 zł. Nadto wskazał, że ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania w W..

W ocenie Sąd to, że P. C. nie uiszcza w wyznaczonych terminach i w ustalonych wysokościach alimentów jest wyrazem jego złej woli. Jak wynika z dokumentów jego sytuacja majątkowa nie jest taka trudna, jak usiłował to przedstawić. Zajmuje mieszkanie w centrum W., co zapewne jest kosztowne. Nadto jak wynika z fotografii, jakie przysyła synowi stać go na kosztowne atrakcje. Wyrazem jego złej woli w niepłaceniu alimentów oraz jego faktycznej sytuacji majątkowej jest okoliczność, iż podczas spotkań przynosi synowi drogie zabawki czy ubrania, zamiast przekazać pieniądze, które wydatkował na te prezenty - na utrzymanie dziecka. Nadto na czas pobytu w N. korzysta z hoteli o podwyższonym standardzie, a nie moteli czy pensjonatów. Oskarżony dysponuje zatem wolnymi środkami. Dodatkowo należy zauważyć, iż oskarżony podnosi, że alimenty w ustalonej wysokości przekraczają jego możliwości finansowe, jednocześnie od czasu rozwodu nie inicjował postępowania o ich obniżenie.

W ocenie Sądu to, że oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu stanowi wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony, nie znajdującą potwierdzenia w przeprowadzonych dowodach.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

P. C.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Do znamion występku z art. 209 § 1 kk należą: zobowiązanie sprawcy z mocy orzeczenia sądowego, ugody zawartej przed sądem lub innym organem lub umową do wykonywania obowiązku alimentacyjnego jeżeli łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych albo jeżeli opóźnienie zaległego świadczenia innego niż okresowe wynosi co najmniej 3 miesiące.

Samo zachowanie zawierające się w pojęciu „uchylanie się" polega na niewypełnieniu ciążącego na sprawcy obowiązku, takiego jednak, który jest w ogóle możliwy do wykonania (wyr. SN z 9.5.1995 r., III KRN 29/95 , OSNKW 1995, Nr 9–10, poz. 64; wyr. SN z 4.9.2008 r., II KK 221/08, OSNwSK 2008, Nr 1, poz. 1755). Przestępstwa z art. 209 § 1a kk może zatem dopuścić się tylko ten, kto mógłby wykonać ciążący na nim obowiązek, ale nie czyni tego mimo realnych możliwości. Sprawca nie wypełnia zatem obowiązku, bo nie chce go wypełnić lub ten obowiązek lekceważy (post. SN z 17.4.1996 r., II KRN 204/96, Prok. i Pr. 1996, Nr 11, poz. 4). W pojęciu uchylania się zawarty jest zatem zawsze negatywny stosunek psychiczny sprawcy do świadczenia, sprawiający, że nie dopełnia on swojego obowiązku, mimo że ma obiektywną możliwość jego wykonania. Przestępstwo z art. 209 kk zachodzi w sytuacji powtarzającego się uchylania zabarwionego ujemnie z uwagi na złą wolę sprawcy, która wyraża się najczęściej w ignorowaniu w sposób tendencyjny obowiązku świadczenia opieki materialnej (wyr. SN z 3.7.2003 r., II KK 125/03, OSNwSK 2003, Nr 1, poz. 1458; wyr. SN z 27.2.1996 r., II KRN 200/95, Prok. i Pr. 1996, Nr 10, poz. 8; post. SA w K. z 13.12.2000 r., II AKz 289/00, KZS 2000, Nr 12, poz. 28).

W analizowanym stanie faktycznym obowiązek alimentacyjny został nałożony na oskarżonego P. C. ugodą zawartą przed Sądem (...) w dniu 29 listopada 2018 r., sygn. (...) w ramach toczącego się postepowania o rozwód. Wysokość tego świadczenia na kwotę 700 zł została zmieniona wyrokiem kończącym to postepowanie w dniu 25 czerwca 2020 r., sygn. (...). Oskarżony zobowiązany był płacić alimenty w takiej kwocie do 10-tego każdego miesiąca.

W okresie od 10 czerwca 2022 r. do 22 września 2023 r. P. C. uchylał się od wykonania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Niesystematycznie płacił alimenty, dowolnie sobie przyjmując ich wysokość. Doprowadził w ten sposób do powstania zaległości w wysokości przekraczającej trzykrotność świadczenia miesięcznego.

Sąd przyjął, że jego powtarzające się zachowanie, polegające na nieregularnym płaceniu rat alimentacyjnych w niższej wysokości niż ustalonych wyrokiem Sądu w okresie objętym zarzutem, stanowiło przejaw istnienia trwałego zamiaru, który wymagany jest dla bytu przestępstwa nie alimentacji. Oskarżony, jak sam przyznał posiada stały dochód. Mimo tego komornikowi nie udało się przeprowadzić egzekucji z jego wynagrodzenia, co świadczy, że nie ujawnił przed nim tego dochodu. Godną uwagi jest okoliczność, iż oskarżony za lata 2021 i 2022 r. nie wykazał w (...) żadnego dochodu. Powyższe wprost wskazuje, że oskarżony podejmuje działania zmierzające do uniemożliwienia wyegzekwowania od niego alimentów i jest dowodem na jego złą wolę w nieregulowaniu tego świadczenia. Pomijając to, stać oskarżonego na kupowanie dziecku kosztownych prezentów, jak również korzystanie z usług hoteli od podwyższonym standardzie. Gdyby rzeczywiście miał trudną sytuację materialną to przyjeżdżając na spotkania z synem do N. nocowałby w motelach lub pensjonatach, aby ograniczyć koszty. Nadto, gdyby poważnie traktował ciążący na nim obowiązek alimentacyjny poczyniłby oszczędności w tym zakresie, aby uzyskać środki na wywiązanie się z niego.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że zachowanie P. C. wyczerpało znamię „uchylania się". Oskarżony nie wypełniał ciążącego na nim obowiązku uiszczenia alimentów, gdyż go ignorował i po prostu nie chciał go wykonać. Jednocześnie miał obiektywną możliwość dostarczenia synowi środków utrzymania, gdyby miał taką wolę.

Powyższe rozważania nakazują ocenę zachowania oskarżonego jako wyczerpującego znamiona art. 209 § 1 kk.

P. C. dopuścił się zarzucanego mu czynu, działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Prezentował on negatywny stosunek psychiczny do ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, a jego zachowanie cechowało się nieustępliwością i chęcią postawienia na swoim w dążeniu do niepłacenia alimentów.

Czyn oskarżonego jest zawiniony. Zdawał sobie sprawę, jaki ciąży na nim obowiązek na mocy orzeczenia Sądu, a mimo tego nie dał temu posłuchu, uchylając się od płacenia alimentów. P. C. jest osobą dorosłą, w pełni poczytalną, miał on zatem możliwość rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające bezprawność czy winę.

Czyn oskarżonego cechuje wyższy niż znikomy stopień społecznej szkodliwości. P. C. swoim zachowaniem godził w podstawowe dobro, jakim jest rodzina i obowiązek opieki, objęte szczególną ochroną, zawartą w aktach prawnych o najwyższej randze. Uchylając się od płacenia alimentów na rzecz swojego syna, nie zabezpieczył materialnych podstaw egzystencji osoby mu najbliższej. Sąd przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu wziął również pod uwagę wysokie natężenie złej woli oskarżonego w stosunku do ciążących na nim obowiązków. Ponadto Sąd uwzględnił lekceważący stosunek oskarżonego do porządku prawnego i wydanych orzeczeń. P. C. świadomie ignoruje wyrok Sądu oraz zawarte tam postanowienia. Orzeczenia natomiast po to są, aby je stosować, co powinien zrozumieć.

W ocenie Sądu analiza zachowania oskarżonego prowadzi do wniosku, iż
w sposób świadomy zaniedbywał on swe obowiązki względem syna i lekceważył nie tylko przepisy prawa, ale przede wszystkim zasady współżycia społecznego. Istotnym dla sprawy jest okoliczność, iż czynu tego dopuścił się na szkodę własnego dziecka. Nie bez znaczenia była również motywacja oskarżonego. Podejmując taką decyzję chciał dokuczyć A. C. z którą pozostaje w konflikcie, przy czym konsekwencje jego zaniechań uderzały w syna.

Sąd nie przyjął natomiast, iż zachowanie oskarżonego narażało małoletniego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, co zresztą przyznała A. C.. Oskarżony częściowo płacił alimenty, a jego matka osiąga takie dochody, które pozwalają dziecku uczęszczać do prywatnej szkoły, uczestniczyć w płatnych półkoloniach zimowych czy wyjazdach wakacyjnych. Nadto dziecko ma możliwość zaspokojenia potrzeb kulturowych, bowiem razem z matką jeździ do filharmonii, muzeów, czy uczestniczy w innych wydarzeniach kulturalnych, a w wolne weekendy organizują wycieczki po M.. Z tych względów nie można było przyjąć, iż oskarżony dopuścił się czynu w kwalifikowanej postaci z art. 209 § 1a kk.

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. C.

I

I

Rozważając kwestię rodzaju i wysokości kary za przypisany oskarżonemu czyn, Sąd przy jej wymierzaniu kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 kk. Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego nim dobra. W ocenie Sądu żadne okoliczności nie uprawniają do naruszania dobra własnego dziecka, a zasadą powinno być powstrzymanie się od tego typu zachowań. Ponadto Sąd wziął pod uwagę okres uchylania się oskarżonego od łożenia na utrzymanie własnego syna, jak również uprzednie skazanie za przestępstwo. Sąd miał również na uwadze niskie pobudki, jakimi kierował się oskarżony przy popełnieniu tego czynu, chęć odegrania się na A. C. w toczącym się między nimi sporze.

Z drugiej strony należało uwzględnić, że oskarżony w okresie objętym zarzutem dokonywał pewnych wpłat. Sąd uznał, że karą adekwatną, spełniającą swoje funkcje i obejmującą jednocześnie całą karygodność działania oskarżonego P. C. będzie kara 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 24 godzin w stosunku miesięcznym. Oskarżony jest sprawcą, lekceważącym jawnie porządek prawny, popełniającym kolejne przestępstwo, tym razem nie alimentacji. Zarówno bowiem fakt wcześniejszego skazania go za przestępstwa, jak i konieczność wykonania orzeczonej kary nie zmienił jego postawy wobec dóbr chronionych prawem.

W ocenie Sądu, wymiar kary jest adekwatny do stopnia zawinienia oskarżonego, stopnia społecznej szkodliwości jego czynu i będzie wystarczającą dolegliwością pozwalającą na poprawę jego dotychczasowego zachowania, uzmysłowienie nieopłacalności tego typu przestępnych zachowań i konsekwencji prawnych, jakie ze sobą niosą. Wymierzona kara uświadomi oskarżonemu stopień naganności popełnionego czynu oraz fakt obowiązywania określonych wartości społecznych, zaspokoi potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i oddziaływania prewencyjnego.

Kara ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cel społeczny w ocenie Sądu zmobilizuje oskarżonego do działania poprzez wyrobienie w nim poczucia odpowiedzialności oraz wzbudzenie woli kształtowania jego społecznie pożądanych postaw jak i potrzeb przestrzegania porządku prawnego, a z drugiej strony nie będzie stanowić dla niego uciążliwości skoro oskarżony i tak nie pracuje na podstawie formalnej umowy.

Natomiast wynikający z kary ograniczenia wolności obowiązek pracy stanowi dla oskarżonego realną dolegliwość, gdzie w ocenie Sądu cele sprawiedliwościowe i prewencyjne z pewnością zostaną osiągnięte.

Nadto tak orzeczona kara spełni także swoje cele w zakresie prewencji generalnej.
Z uwagi na swój wymiar orzeczona względem niego kara jest w stanie wywołać w świadomości potencjalnego sprawcy refleksję nad relacją zachodzącą pomiędzy korzyściami uzyskanymi z czynu zarzucanemu oskarżonemu, a sumą ujemnych następstw związanych ze skazaniem za popełnione przestępstwo.

Samo postępowanie przed Sądem, a także dotychczas poniesione przez oskarżonego konsekwencje jego zachowania będą dla niego dostateczną przestrogą na przyszłość, wdrażając go do bezwzględnego poszanowania norm prawa i zasad współżycia międzyludzkiego.

Wymierzenie natomiast kary grzywny w przedmiotowej sprawie byłoby niecelowe. Kara tego rodzaju stanowiłaby dodatkowe obciążenie finansowe dla oskarżonego w sytuacji, gdy priorytetem powinno było przeznaczanie przez oskarżonego środków finansowych na zobowiązania alimentacyjne tak bieżące, jak i zaległe było bezprzedmiotowe.

II

I

W stosunku do oskarżonego zachodziła konieczność odpowiedniego oddziaływania na jego postawę w przyszłości w celu wdrożenia w nim woli zmiany swego nagannego postępowania,

Z tych względów Sąd stosownie do treści art. 72 § 1 pkt 3 kk w zw. z art. 34 § 3 kk zobowiązał P. C. w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego T. C..

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Mając na uwadze, że oskarżycielka posiłkowa poniosła wydatki związane z zaangażowaniem profesjonalnego pełnomocnika Sąd zasadził od oskarżonego na jej rzecz kwotę 1 200 zł. Przy wyliczeniu tej kwoty Sąd uwzględnił, że był ona reprezentowana przez adwokata zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym (360 zł i 840 zł).

IV

Uwzględniają sytuację majątkową oskarżonego, jak również powstałe w toku postępowania koszy Sąd obciążył nimi oskarżonego tylko w części, tj. kwotą 300 zł, w pozostałym natomiast zakresie zwolnił go od ich uiszczenia oraz od opłaty od orzeczonej kary.

Podpis